Athy van Meerkerk

iron lady

2012-01-27T14:07:00.005+01:00

27.01.2012

Wie naar een goede film wil kan ik de Iron Lady aanraden. Een film gelardeerd met historische beelden, terwijl het verhaal de opkomst van Margaret Thatcher verbeeldt en haar neergang.Bijzonder mooi vorm gegeven, in mijn ogen.
Een paar dagen later lees ik in de krant een artikel over de film met de kop: Dementie toont Iron Lady als mens.Na het lezen van dat artikel zat mij iets behoorlijk stevig dwars, zonder direkt de oorzaak te kunnen aanwijzen.Later wist ik het.
Het opgeheven vingertje van het artikel, dat zit mij dwars.Een senioronderzoeker bij het Alzheimercentrum en het UMC St.Radboud en een psychogerontoloog aan de Radboud Universiteit hebben het artikel geschreven.Zij hebben een onderzoeksproject naar de weergave van dementie in films, met subsidie van Alzheimer Nederland.
En de dementie, is hun conclusie, is niet goed verbeeld in de film.
Want de bioscoopbezoeker denkt nu dat een dement persoon mensen ziet die er niet zijn.In haar minder heldere momenten ziet Margaret Thatcher haar man zeer duidelijk, in de film welteverstaan.
Nu kan ik die onderzoekers vertellen dat er heel veel mensen zijn die personen zien die er niet zijn en die mensen zijn niet dement.
Ik heb gewerkt met demente mensen, het was niet mijn favoriete afdeling, moet ik eerlijk bekennen, maar juist de benadering van Meryl Streep is zo ontroerend omdat zij de strijd laat zien die zich afspeelt in het hoofd van Thatcher.
Maar ik keek naar een film. En een film is een samengaan tussen een deel werkelijkheid en een deel vormgegeven verbeelding van die werkelijkheid.Dat doen scriptschrijvers en regiseurs.Dat is hun werk.
De schrijvers van het artikel vinden dat een film waarin dementie voorkomt, de bioscoopbezoeker moet leren wat dementie nu precies inhoudt.Dan krijgen wij wel een andere film.
In mijn optiek moet een film de verbeelding zijn van maatschappelijk engagement, kunstzinnig vormgegeven en tot nadenken stemmen.
De ziekte van Thatcher is tot de verbeelding sprekend, vorm gegeven.
De organisatie Alzheimer Nederland kan natuurlijk altijd haar geld uitgeven aan een pedagogisch verantwoorde film over alzheimer, vanuit een verpleegtehuis.
Ik ben weer terug bij mijn gevoel voor deze film.
Voor wie een goede film wil zien, is de Iron Lady over het leven van Margaret Thatcher, een aanrader.

lezen

2012-01-23T13:48:00.003+01:00

23.01.2012

Als een kat om de hete brij zo maak ik omtrekkende bewegingen rondom mijn pc.Ik wil gewoon schrijven, louter en alleen omdat ik het leuk vind.Maar, ik ben onzeker in woord en gebaar. Dat gebeurt bij vlagen, niets te melden, niets beleefd, niets gedaan.Op zulke momenten pak ik mijn fiets en trek erop uit.Harde wind en onvoorspelbare regenvlagen maken fietsen nu niet aanlokkelijk. Want eenmaal de paden op en de lanen in, is er in de verre omtrek geen schuilplek.
Gelukkig ben ik weer aan het lezen. Dat is ook maanden geleden dat ik mij verliezen kon in een boek.
Tonio van Adri v.d.Heijden heb ik gelezen; het boek dat er niet had mogen zijn, aldus de schrijver.Zo goed, zo invoelbaar geschreven. In het hier en nu, het weten dat zijn zoon in kritieke toestand in het ziekenhuis ligt en zij zich spoeden naar dat ziekenhuis, gaat de vader terug naar het allerprilste begin van de relatie met Tonio's moeder.Dat lezende ,raast het politiebusje mee over de bladzijden
naar de plaats van leven en dood.Het is zo indringend dat ik na een half uur het boek wegleg.Om het een paar uur later, na het doen van een huishoudelijk klusje,even de voetjes op de grond, weer op te pakken en door te lezen, voor opnieuw een half uurtje.
Het vreemde is de ontdekking, dat wij in dezelfde buurten hebben gewoond of gewerkt.In een andere tijd, maar de Banstraat, de Jacob Obrechtstraat, de van Ostadestraat, ik was daar, in dit boek zijn zij daar.
Binnen dit hele grote verdriet, de worsteling om overeind te blijven, heeft de vader van Tonio, een prachtig beeld gegeven van het kindje Tonio, zijn opgroeien tot aan het staan op de drempel van een prachtig leven naar volwassen worden.De stomme toevalligheden die maakten dat de jongen precies daar was waar hij niet geschept zou zijn door een auto, als hij één minuutje later of vroeger op die plaats aangekomen zou zijn.
Niet in staat lang te lezen, kon ik het ook niet laten liggen.Normaal, wanneer een boek mij grijpt, sleep ik het door mijn hele huis mee. Naar de w.c. of de badkamer, mijn slaapkamer, de keuken.Dit boek legde ik zorgvuldig neer op een plekje waar de laagstaande zon het niet kon bereiken.
Ik heb er een paar dagen over gedaan en toen ik het uit had, rouwde ik mee om de jongen Tonio.Eigen verliezen heb ik geleden,genoeg, maar een kind? Goddank niet. Een kind verliezen is de hel op aarde moeten leven.

luchtspiegeling

2012-01-23T12:14:00.002+01:00

23.01.2012

Winterwolken
fel wit donker grijs
in een fond van blauw
luchtspiegellandschap
waar ik zo van hou.

Sabri Saad El Hamus

2012-01-11T11:30:00.007+01:00

11.01.2012

Twee blogs terug vroeg ik mij af of het wel goed gaat met de maatschappij. Dit n.a.v. schietpartijen in een supermarkt, in Florence en in Luik.Gaat het wel goed met ons en de maatschappij.Ik wist het niet zeker, op dat moment.
In het Volkskrant magazine van 17 december j.l., vond ik een antwoord, in een intervieuw met Sabri Saad El Hamus.
Geboren in Egypte en naar Nederland gekomen in 1978 heeft hij hier een leven opgebouwd als acteur.
In dit intervieuw heeft hij verschillende uitspraken gedaan die mij in mijn hart hebben geraakt.
Hij vertelt dat hij als klein jongetje, vijf keer per dag ging bidden. Hij vertelt hoe hij, eenmaal in Amsterdam, los ging van alles wat hij geleerd heeft, zoals de meeste jongens en meisjes, die strak zijn opgevoed, zodra zij onder het ouderlijk gezag uit zijn, dat enige tijd doen.
Nu is hij op zijn eigen wijze, moslim.En ja, hij bidt,soms.Niet vijf keer per dag; niet als het slecht gaat maar als het goed gaat.Bidden doet hij uit liefde, niet uit angst.Letterlijk zegt hij: Het is een soefistische gedachte, alles uit liefde,niet uit angst.
Probeer maar eens een dag alles uit liefde te doen, dat is verrekte moeilijk, vind ik.Maar heel zeker het oefenen waard.
Tijdens de "Arabische lente"ging hij naar het Tahrirplein om mee te kunnen demonstreren.
Zijn verleden in Egypte, zijn heimwee en ook de zelfkennis dat hij te veel Nederlander is geworden om in Egypte te kunnen leven houdt zijn heimwee naar zijn geboorteland levend. Hij gebruikt dat om hier een betere vader,betere echtgenoot,te zijn.Hij heeft het nodig om die wond van heimwee open te houden, als inspiratiebron.
Uit ervaring wetende dat je jeugdjaren de basis zijn voor de rest van je leven, vind ik het vooral zo knap van Sabri hoe hij in een totaal andere wereld zijn weg heeft gevonden tot zijn eigen unieke zelf. Met liefde voor zijn land van herkomst.
Deze groei gun ik ieder mens, komend van een andere cultuur, komend uit vormingsjaren door die cultuur. Om hier de rest van je leven door te brengen en het goede te behouden, van wat je elders heeft gevormd en het goede hier te omarmen waarop je verder zult leven.Zolang er mensen zijn die dat kunnen, die dat willen, zolang is er hoop voor onze maatschappij.
Dan, als ik even gemakkelijk op mijn storel ga zitten, valt mij opnieuw een zin op,een mooie zin en ik moet aan Geert Wilders denken.
Sabri zegt: 'Acteren is op een heel moeilijke manier normaal doen'.

Sabri Saad El Hamus, dank je wel.

nostalgie?

2011-12-25T11:17:00.003+01:00

25.12.2011

De afgelopen week waren er in de krant en op t.v.kleine discussies over de volle kerken op kerstavond.Wat drijft een mens,die alleen op kerstavond naar de kerk gaat. Zelf houd ik het op nostalgie.
De kerstboom met echte kaarsjes, destijds.Het boek van Jaap en Gerdientje, met een mandarijn er bovenop.In het donker naar en van de kerk en overal lichtjes van kaarsen voor de ramen.
Toen de kinderen nog klein waren maakten wij een kerstavondrondje, verschillende jaren achter elkaar, door Amsterdam.
We liepen van het C.S. naar de Krijtberg op 't Singel.Mooi versierd, grote stal en een mooie kerk.Daar bleven wij totdat de kerstliedjes op waren.Nog even dralen bij de uitgang, kijken naar de kaarsjes bij de heiligenbeelden.Sara vroeg "Pap, dat beeld heeft helemaal geen kaarsjes, zo zielig, mogen wij daar een kaarsje neerzetten?"
Ze wees naar het beeld van een man met een kindje op zijn schouder.Al gauw brandden er twee kaarsjes.
Van de Krijtberg liepen we naar Hoppe op het Koningsplein.De kinderen warme chocolademelk en wij glühwein. Vandaar naar de etalages van de Bijenkorf, destijds prachtig ingericht door de gouden hand van Onno Premsela.Die etalages waren een begrip.Vier op rij, elk met een eigen thema en vooral alles in beweging.Van beren tot treintjes, klimmende beestenmooie poppen. noem maar op.Het was altijd guur op de hoek van het gebouw,de volgende stop was de Nicolaaskerk.Even op het rooster staan waaruit warme lucht ontsnapte.We hielden de tijd in de gaten want de trein ging maar om het half uur.Thuis vielen de kinderen om van de slaap maar wij bleven nog even nagenieten.
Nu is alles anders, de kinderen hebben met hun kinderen een eigen traditie in het leven geroepen, maar we zijn wel allemaal bij elkaar.
Ik kan mij voorstellen dat voor de meeste mensen van mijn leeftijd, kerst vooral een feest van herinneringen is, nostalgie.
Inmiddels kunnen wij,met dank aan alle welvaart, hele stadsdelen verlichten. Wij halen met kerst de Efteling naar de stad en in de straat.
Het verhaal van het pas geboren kind is voor de meesten geen geloof meer maar een sprookje.Een keihard sprookje waarin andere kinderen worden vermoord om dat ene onschuldige kind te pakken te krijgen. Een kind dat in alle onschuld geboren is om aan het einde van zijn leven als misdadiger te worden gedood.
Zijn collega, de Dalai Lama wordt als driejarige herkend als de incarnatie van de vorige Dalai Lama en wordt weggehaald van zijn ouders om zijn pad van wijsheid te leren. Was hij niet in ballingschap gegaan, dan zou hij zeker ook gedood zijn, in dit geval door de chinezen die zijn land hebben ingepikt.
Ondertussen, in mijn eigen kleine omgeving, denk ik aan het sprookje dat wij vieren, breng ik presentjes daar waar ik denk dat het nodig is; een kaarsje, een bloemetje,kleine dingen.
Ik geniet van mijn kerstbezigheden en draai de hele dag kerstmuziek. Word ik al dat verantwoorde een beetje moe dan mag Elvis zijn versie van Stille nacht, door mijn huis laten rocken.Zo, weer even voeten op de grond.
Gelukkig de mens die, in deze tijd, zich niet laat overdonderen door alles wat moet, wil je een gelukkige kerst hebben.
Het is niet het feest van de klinkende munt.Het is het feest van het kleine, van aandacht, van de beste bedoelingen.
Ik wens iedereen goede kerstdagen toe en diegenen waarvoor het geen feest kan zijn, hen wens ik uit de grond van mijn hart kracht en sterkte toe.

maatschappij

2011-12-14T15:16:00.005+01:00

14.12.2011

Gaat het goed met ons? Een retorische vraag en ik weet geen antwoord.Met mij gaat het goed, dat is zeker.Maar met onze maatschappij? Ik heb zo mijn twijfels, maar wie ben ik.Iemand die alleen op haar eigen plek het zo goed mogelijk kan doen.
Man schiet cassière dood in supermarkt.
Man schiet twee Senegalese straatverkopers dood, in Florence.
Man richt bloedbad aan in Luik; twee scholieren en een kindje van twee jaar.Veel gewonden en omstanders die getraumatiseerd zijn omdat ze hebben gezien dat het gebeurde.
Wat mij aan het denken bracht was de opmerking van een man die werkt bij het paleis van justitie:'Ongelooflijk dat zo iets kan gebeuren, midden op de kerstmarkt'.
En die opmerking vind ik op mijn beurt weer ongelooflijk.Juist op een kerstmarkt, juist daar waar veel mensen bij elkaar zijn, juist daar waar een zekere luxe, overvloed en saamhorigheid in het genieten, samen vallen.
Het wordt kerst,een'feelgood'feest bij uitstek als zodanig gepropageerd door de reclame wereld.
En al die mensen die buiten de boot vallen; omdat ze hun baan kwijt raakten, hun huis werden uitgezet of als onaangepaste buiten de zorg vallen dank zij bezuinigingen. Alle mensen die zich aangevallen voelen in hun menswaardigheid omdat de omstandigheden niet in hun voordeel werken;omstandigheden voortkomend uit mensenwerk.Iedere dag wordt uitzichtloosheid geproclameerd door mensen die 'het weten kunnen' op t.v., in de kranten.Iedere dag een regen aan hebbedingen, zonder welke je niet gelukkig kunt zijn, uitgesproken door de reclame.
Je moet verdomd stevig in je schoenen staan wil je niet ontsporen.
In tegenstelling tot die meneer die niet begrijpt hoe dit op een kerstmarkt kan gebeuren, denk ik in mijn minst optimistische bui dat dit steeds vaker zal gebeuren op zo'n soort plek.

kronkels

2011-12-10T15:15:00.008+01:00

10.12.2011

Mijn blog is een lijntje naar buiten, lees ik in mijn eigen terzijde tekst.
Op dit moment is het een kronkellijn naar binnen en weinig naar buiten.Die lijn lijkt op de vlucht ganzen die ik vanmorgen luid gakkend hoorde overkomen en probeerde te volgen. Ik viel bijna van mijn fiets. Wat een zootje maakten die dieren ervan. Niets strakke v-vorm, het golfde maar wat aan langs de rand van de opklaring en een kabaal, die auto achter mij hoorde ik niet eens. Dan ging er weer een handvol dieren vandoor in een strakke formatie om ogenblikkelijk terug te keren in de moedergolf. Dan gingen er weer rechts een paar op pad in één rechte lijn om haastig achter aan te sluiten toen de hele deinende massa van richting veranderde.
Ik wist wel wat hun dilemma was. Voor hen uit zagen zij twee waterplassen waar het verzamelen geblazen is en de families die hen daar wachtten waren misschien nog niet op hoorafstand.Dus, moesten ze nu de linker plas of de rechter hebben? Het zal wel goed gekomen zijn en ook ik bereikte veilig het fietspad.
Maar om op mijn kronkellijn terug te komen, die komt meer van buiten naar mij dan andersom.
Er zijn momenten in een mensenleven dat het niet goed is om alles helemaal alleen te moeten opvangen.Op zo'n punt is een dierbare vriendin aangekomen.Om haar eenzaamheid,voor zover mogelijk, iets op te vangen,bedacht ik een plan en dat was helemaal fout.Nu kan ik met de beste bedoeling wel iets bedenken, het is aan haar ja of nee te zeggen.Daar komt zeker geen ruzie van.Het onvermogen van iemand om een leven zo te leven dat hij/zij daar vrede mee heeft, daar ben ik iedere keer opnieuw verbijsterd over.
Daarnaast ben ik aan het nadenken over een verjaarscadeau voor een vriendin die 52 jaar wordt en weet dat dit haar laatste verjaardag is en ook weet dat het haar laatste kerst zal zijn.We gaan met een klein groepje uit eten, volgende week en reken maar, dat het geen grafstemming wordt.Er zal een traan weggepinkt worden en er zullen uitbarstingen zijn van een schaterlach.Ik kijk naar mijn vriendinnen en probeer ermee in het reine te komen.
Ondertussen zoek ik de kerstspullen op zolder. Dit jaar geen boom, wel een kleine versiering in huis. Ik wil het dit jaar doen zoals het op dit moment, bij mij past en niet te veel hooi op mijn vork nemen.Dat voelt goed.
Mijn lijn naar buiten voelt grillig, voelt zoals de lijn op de tekening (zie foto). Ik kan niet tekenen, dit was trouwens de eerste en laatste tekening op de computer, wat ik wel kan is knopen ontwarren. Gelukkig maar.

moeders door de tijd heen

2011-12-01T11:57:00.004+01:00

01.12.2011

In de Volkskrant van gisteren en vandaag, artikelen over de uitlating van min.van Bijsterveldt: Besteed meer tijd aan kinderen, desnoods ten koste van werk.
De jaren dat ik een peuter was, moesten de moeders vooral thuis blijven en voor de kinderen zorgen.Klaar zitten met thee en een biskwietje om vier uur. Je was een slechte moeder wanneer je dat niet deed.Eénouder gezinnen waren een hoge uitzondering.De druk van de heersende moraal.
In de tijd dat mijn kind geboren werd, 1973, was het absoluut not done, te praten over je kind thuis.Babies waren geen onderwerp van gesprek.
Je baarde je kind, verzorgde het en 's avonds moest je je verheffen, het liefst buiten de deur.Het tij van de tweede feministische golf.Ik volgde lessen keramiek.Iedereen wist dat ik een baby had maar er werd niet naar gevraagd en in plaats van mij te verheffen, beet ik op mijn tong want waar ik zo vol van was, kon ik niet over praten.
Een paar jaar later kwam ik in de kring van ouders met kleuters, in de gang, wachtend tot de school uit ging of op het schoolplein. Een nieuwbouwwijk zonder enige samenhang waar ieder zijn weg moest zoeken.
De tijd van de discussie vrouwen moeten ook werken, brak aan.Een nieuwe druk van een nieuwe moraal.
Vrouwen hebben niet voor niets een opleiding gevolgd, gemeenschapsgeld, dat moet gehonoreerd worden.Over de helpende hand van de heer des huizes werd nog niet gepraat.Vrouwen moesten op eigen kracht aan de slag en kinderopvang regelen met andere vrouwen. Als jij nu op maandag....dan zal ik op donderdag...." Onder het mom, van goed voor de kinderen, leren ze hoe het bij anderen toegaat, gingen we werken.Het was nieuw, dus schuldgevoel in overvloed.
Ik heb er aan mee gedaan, op mijn manier.Onze zolder werd woonkamer en onze woonkamer werd mijn atelier. Met drie draaischijven, twee keramische ovens en een zelf in elkaar geknutselde glazuurspuitinrichting,buiten de voordeur, heb ik jaren cursussen gegeven en huiskamerexposities georganiseerd.In een tijd dat er nauwelijks iets te doen was binnen onze nieuwbouwwijk.
Nu zijn mijn dochters moeder.De discussie gaat over het glazen plafond voor vrouwen en opnieuw, wanneer zij gestudeerd hebben met kostbaar gemeenschapsgeld, moet dat voor de maatschappij terugverdiend worden.
Zij hebben gestudeerd, zij hebben ieder twee kinderen, hebben een masterdiploma gehaald en hebben beiden verantwoordelijk werk. Dat het 'maar' drie dagen in de week is, wordt prinsessengedrag genoemd. Ze voelen zich gelukkig niet aangesproken.
Ze moeten, een gezellig en veilig huis hebben; een goed lopend sociaal leven, het liefst een studie erbij, hun kinderen halen en brengen naar muziekles, paardrijden, voetbal of zwemmen.Zaterdag's op het voetbalveld staan en daarna de boodschappen voor de hele week doen.Op zondag naar het bos met kinderen en hond en op maandag weer fris aan de slag.
Eerlijk gezegd, ik zou het niet gekund hebben en heb diep respect voor mijn 'meiden'.
Ze hebben het op de rit maar nu, nu moeten ze meer tijd aan de kinderen besteden, desnoods ten koste van het werk.Een idee van min.van Bijsterveldt.
Een nieuwe druk van, alweer, een nieuwe moraal.

schrijven

2011-11-22T11:15:00.003+01:00

22.11.2011

Dat moet ze even opschrijven, ze is het zo weer vergeten. Onder een stapel opengeslagen kranten vindt ze haar blocnote en even verder zoekend, een pen.
Wat wilde ze ook weer opschrijven? Zie je, daar heb je het nu.Ze is het kwijt.Ze wist zeker dat het belangrijk genoeg was om te onthouden en nu is ze het kwijt.
Dat gaat al dagen zo. Het lijkt wel of ze een gedachte nog geen vijf minuten kan vasthouden,dan komt de volgende en is ze de eerste kwijt.
Gek wordt ze ervan en ja, als ze eerlijk is, ook heel ongelukkig, onzeker.
Het is al zo'n onrustige tijd. Van de krant leest ze iedere morgen de koppen, meer hoeft niet. Het is toch alleen maar ellende, het houdt maar niet op.De collumns, daar geniet ze van.Die zou ze ook wel willen schrijven,voor zichzelf natuurlijk. Wat heerlijk als je zo je gedachten kunt ordenen en in een vorm kunt gieten.Rondschrijven,columns die eindigen zoals ze beginnen, daar beleeft ze het meeste plezier aan. Zelf springt ze van de hak op de tak. Daar heeft ze altijd haar schouders over opgehaald, jammer dan,als mensen dat van haar vonden.Ze heeft zoveel concentratieoefeningen gedaan en dan zag ze ineens de zon op een bepaalde manier...of de schittering van een kristal,gehangen in de tuin, die vonken spattend bewoog op de wind. Dan was de concentratie voor de oefening helemaal weg.Zij is een ogenmens, altijd geweest.Wanneer schoonheid haar blik treft, kan ze van verrukking haar adem inhouden en dan wil ze alleen nog maar een ander laten delen in die schoonheid.
Er is troost in schoonheid, zei ze ooit tegen een vriend, tijdens een afscheidstoer door Nederland.Ze stonden naast de auto en keken naar een blauwe sloot,ingebed in felgroen gras, het geel van het bloeiend koolzaad daar achter en een helder blauwe lucht met grote witte wolken daarboven.Volmaakte schoonheid in kleur en stilte.Er is troost in schoonheid.Een jaar later stierf de vriend in haar bijzijn aan aids.Het beeld van het Friese landschap van destijds heeft ze nog vaak opgeroepen, troost.
Ze ziet ieder vogeltje vliegen, zei ooit een lagere schooljuf en toen ze als kabouter werd geïnstalleerd kreeg ze de naam Snaterbekje.De ouders die er bij waren, schoten in de lach. Voor haar was de glans van die dag weg.Maar de naam was niet ten onrechte.
Troost door haar ogen en zelfredzaamheid via het gesproken woord.
Ze weet niet meer wat ze wilde schrijven, maar in verwondering teruglezend wat ze nu geschreven heeft, is er toch voldoening dat ze iets geschreven heeft wat haar bezighoudt.Het werd alleen anders.

op is op,vervolg

2011-11-09T15:10:00.006+01:00

09.102011

"Weet je nog mam, hoe blij je was toen deze nieuwbouw net klaar kwam, na de dood van pa? Je hoefde nu niet naar een eenpersoonskamer maar kwam weer in een echt huis.
Weet je nog dat je zelf deze groene gordijnen hebt uitgezocht en de vloerbedekking.Hoe blij je was met het halfronde keukentafeltje aan de muur. En zoveel ramen? Mam, wat hebben we veel in de serre gezeten met die grote schuifpui helemaal open, zodat de zon weer op je gezicht kon schijnen".
"Net als in de tuin", zei je dan.
Alsof ik eindelijk tot haar doordring,kijkt ze mij aan. Dan glijdt haar blik in het rond, langs haar schilderijen, de grote vaas uit Luxemburg en de meubels die ook in Haarlem al haar trots waren.
De schelpvormige schaal van Villeroy en Bôche, die op een lage kast staat, heeft enige jaren bij mij in huis gestaan.Ze had er geen plaats voor in die twee benauwde kamertjes en het ging haar aan het hart.
Vanaf de eerste dag in het nieuwe huis staat hij weer op zijn eigen plekje.Mijn moeder verschoot van kleur toen ik hem binnen bracht.
"Maar die is nu toch van jou", riep ze verrast uit.
"Nee mam, ik had hem in bruikleen, hij hoort hier, bij jou". Zo stralend had ik haar lang niet gezien.
"Je hebt in veel huizen gewoond"herinner ik haar; "Rotterdam,Amsterdam".
"Daar ben jij geboren", onderbreekt ze mij."Je speelde op het plein, al je vriendinnetjes woonden daar.Daarna gingen we naar Landsmeer, dat was stom. Daar hebben wij niet fijn gewoond en jij al helemaal niet. Weet je dat ik daar spijt van gehad heb, om jullie?"
Deze informatie moet ik even verwerken, dat heb ik nooit van haar gehoord. Die vijf jaren Landsmeer, waren voor mij inderdaad een regelrechte ramp.
Ik kijk naar haar ogen, die staan ineens helder.
"Daarna kwam Haarlem", herneem ik het gesprek.
"Dat was mooi, een fijn huis, fijne tuin en plezierige buren en vlak bij zee.
Fietsen door de duinen, totdat je vader niet meer durfde, omdat hij zich een keer verstapte bij het afstappen en een spier verrekte in zijn lies. Dat deed hem pijn en hij wilde nooit meer fietsen. Toen kwamen we nergens meer".
Zoveel zinnen achter elkaar heb ik lange tijd niet van haar gehoord.Ik wil haar nu niet uit haar concentratie halen maar heb toch het gevoel dat ik mijn vader moet verdedigen.
"Hij bestelde vaak een taxi, mam,dan gingen jullie lekker eten in Dreefzicht. Daar genoten jullie allebij van.En jullie gingen altijd samen in Bloemendaal boodschappen doen met soms een kopje koffie toe".
Haar handen glijden over de foto die ze nog op haar schoot heeft liggen.
"We konden zo lekker in de tuin zitten, in het zonnetje, zo lekker buiten". De woorden klinken onduidelijker, duidelijk vermoeid.
"Nu woon je in Dordrecht en heb je weer een mooi huis".
"Ja, Dordrecht". Het is even stil.
"Als ik straks dood ben...". Ze maakt haar zin niet af.
"Dan komt er iemand anders hier wonen, mam", vul ik voor haar in.
Ze haalt haar schouders op en ineens geeft ze de foto aan mij. Korzelig bijna, alsof ze niet meer wil nadenken.
Nu pas zie ik dat er letters geschreven staan over de foto heen.
Moet ik naar beneden, staat er en, mevrouw Verschoor, onderstreept. Daaronder, ik ben bang, ook onderstreept.
Er staat,is Roel dood en ook, Ria is dood, ieder woord apart onderstreept.
Wie komt er nu, met een vraagteken en daaronder, ik weet het niet.
Ik voel tranen in mijn ogen, voor het eerst in haar aanwezigheid. Zoveel eenzaamheid.

Op is op?

2011-11-07T13:20:00.005+01:00

07.11.2011

Wonen

Een foto ligt op haar schoot en met een wijsvinger streelt ze de omtrek.
"Hier is dan het huis", ze wijst langs de zijkant.
"Daar stond de schuur", ze kantelt de foto zodat ik beter kan zien.
Ik buig voorover en zie de tegeltuin met grote vakken bloeiende planten, die over de randen kruipen.Dat geeft een speels effect.
"Een mooie tuin", verzucht ze en draait haar hoofd een beetje weg, kijkend in een verleden dat zo onherroepelijk voorbij is.
De tuin was eertijds haar trots en glorie, zoals mijn tuin nu voor mij is. Haar weemoed verbindt ons voor nu. Met mijn ogen zoek ik haar blik maar ze is niet aanwezig in het hier en nu, haar geest is vertrokken.
Weemoed vermengt zich met medelijden, oude mensen en de dingen die voorbijgaan.
Ze kreeg een herseninfarct, haar tongbeen bleef verlamd, daardoor kan ze moeilijk slikken en niet meer gemakkelijk praten. Te oud en te moe voor revalidatie,trekt zij zich steeds meer terug uit haar wereld.Voeding krijgt ze nu via een maagsonde.
"Waar woon ik nu" vraagt ze."Wie is hier de baas", ze maakt een handgebaar de ruimte in.
"Dalmeijerplein 124, mam, daar woon je nu. En jij bent de baas, dit is jouw huis, jij betaalt de huur en het water en elektra".
"En het gas".
"Ja, dat ook. Voor je verwarming".
"Toch ook om te koken, ik moet wel eten", ze maakt een gebaar van iets naar haar mond brengen.
"Je moet wel eten, ja maar je krijgt sondevoeding, weet je wel?"
"Eten, ik heb al lang niets gehad, ik heb honger".
"Straks komt de verzorging mam, dan krijg je eten. Je proeft het alleen niet". Ik lach naar haar, ik zou alles willen doen om haar weer een beetje vrolijk te krijgen.
"Jij moet toch ook wat eten", bezorgd en verdrietig kijkt zij mij aan.
"Dat is in orde, mam, ik heb brood bij mij".
Tot voor kort gingen wij samen naar het winkelcentrum waar ze tegenover woont.Eerst kijken wat er allemaal is om daarna onze keus te maken. We dekten de tafel, glaasje wijn erbij en dan zaten wij te genieten van lekkere vis, of warme kip. We maakten er altijd een feestje van, als ik er was.
"De koffie staat te lopen", zei ze zodra de deur open ging en dan lachten we om de woordspeling.
Nu is dat allemaal anders.
"Haal maar wat lekkers voor jezelf", zei ze bij mijn eerste bezoek toen ze weer thuis was na het ziekenhuis. Maar dat heb ik nooit gedaan.Op het moment dat zij haar voeding krijgt, eet ik mijn brood op.
"Nou, hebben we allebei lekker gegeten", zei ik de eerste keer en het ontlokte haar een glimlach.
Ze zit rustig met de foto in haar hand en ik loop even naar de keuken voor een kop koffie.
"Waar is pa?", vraagt ze en omdat ik de rest van het gesprek wel kan dromen antwoord ik bijna gedachtenloos "in de hemel".
We kijken elkaar aan en ook zij krijgt een glim van een lach rond haar mond.We zijn niet zo erg zeker van een hemel.
"En Kees, vraagt ze.
"Is ook dood, mam, al weer twee jaar" en ik onderdruk een zucht.
Begrijpt ze niet dat het mij pijn doet, bij ieder bezoek de litanie van onze doden niet één maar wel tien keer te moeten uitspreken. Of is dit haar enige manier om er überhaupt over te kunnen praten?
Mijn moeder, die altijd een vloerkleed had zo groot als de wereld om alle nare dingen onder te vegen.

wordt vervolgd.

staatsburgerschap

2011-10-30T15:07:00.004+01:00

30.10.2011

Het kleeft mij aan als een tweede huid. Het staatsburgerschap. Alhoewel,zeventig jaar geleden geboren tijdens een bombardement van de Engelsen op de Fokkerfabrieken, voor ons huis en op de haven van Amsterdam, in onze achtertuin, tijdens de Duitse bezetting.Maakte dat dan niet van mij een nieuwe bewoner van het grote duitse derde rijk, dat er Gode zij dank nooit van gekomen is? Nee,ik ben Nederlands staatsburger en ik wil er van af.Zou ik dat aan minister Leers terug kunnen geven?
Hij heeft het al zo zwaar en ik wil zijn ellende niet vergroten.Ik kan het natuurlijk ook aan staatssecretaris Henk Bleker voorleggen.Die zag ik Vrijdag j.l. bij Pauw en Witteman aan tafel. Ook hij wist niet waar hij het zoeken moest van zwaarte. Mauro moet weg, dat kan niet anders, helaas precedenten mogen er niet zijn, verschil in behandeling ook niet, om maar te zwijgen over de aanzuigende werking van e.e.a. Als het nu het vriendje van zijn zoontje was, dat samen voetbalt, dan zou hij ook niet weten wat te zeggen.Moeilijk,moeilijk,moeilijk.
Er zaten nog twee dames bij Pauw en Witteman.De moeder van Mauro en een vrouw van Internationale kinderrechten. Twee dames die hele goede dingen gezegd zouden hebben, als zij de kans hadden gekregen.Maar iedere keer dat dat dreigde te gebeuren, begon Bleker weer zijn verhaal van hoe moeilijk...hij speelde het handig, de sluwe vos en sprak bijna ieders spreektijd helemaal vol.
De dames kwamen dus niet uit de verf en de tafelgastheren grepen niet in.
Witteman die anders geen mens laat uitspreken in reactie op een vraag van hem, gaf nu alle ruimte aan Henk en maakte zo van de beide dames een mutsige Ingrid.De laatste minuut was voor Mauro.Hij heeft al eerder laten zien dat praten niet zijn ding is, wanneer het over hemzelf gaat, dus daar kwam niets uit.Hadden Pauw en Witteman werkelijk meegeleefd met de jongen, dan hadden zij die laatste minuut gereserveerd voor de Internationale Kinderrechtenorganisatie.Helaas, gemistte kans. De enige die mijn hart raakte was Bart Chabot, die meer bijbelkennis had dan ik voor mogelijk hield, de enige die Bleker rechtstreeks aansprak over mededogen, naasteliefde, rechtvaardigheid boven wetten en geboden.We weten toch nog wel dat vroeger het CDA een Christelijke partij was?
De vraag die ik mis sinds de zaak Mauro is, wat gaat er met hem gebeuren als hij in Angola wordt gedropt.Heeft iemand zich daar een voorstelling van gemaakt. Een Afrikaans land waarover de reisbranche een negatief reisadvies geeft.Het is er niet echt veilig.Mauro zal meteen herkend worden als een westers watje die de gebruiken van het land niet herkent.Hij spreekt dan ook de taal niet. Ik denk dat het joch, want ondanks zijn 18 jaren is hij een joch, binnen de kortste keren gestript zal zijn van zijn westerse schoenen, zijn westerse kleren en waarschijnlijk ook zijn westerse geldbuidel.Hij zal er niet zonder kleerscheuren vanaf komen.Een MBO leerling, die als hij geluk heeft een studievisum krijgt plus de druk van presteren.De volgende huichelarij.Dan kunnen onze regeerders zeggen, Tsja, hij heeft een kans van ons gekregen maar hij heeft gefaald, examen niet gehaald.Jammer,jammer,jammer maar niets aan te doen en ze zullen hun handen in onschuld wassen als Pontius Pilatus eens.Onze regering, een samenscholing van Farizeeërs.
Ik wil mijn nederlands staatsburgerschap teruggeven, want ik ben niet trots op Nederland.

filosofietje

2011-10-17T10:28:00.007+02:00

17.10.2011

Het is tien uur in de morgen en windstil. De hele dag, met al haar mogelijkheden, ligt nog voor mij. Een rijk gevoel.Laat ik eerst de potplanten maar water geven, dat heb ik gisteren overgeslagen.Het is even zoeken,nu het wat kouder is geworden,naar een nieuwe regelmaat van verzorgen.
Ik vul mijn gieters met water uit de regenton en loop naar de cyclamen.Bij de eerste scheut water springt er een kikker onder het groene blad vandaan en valt op zijn kop in een schaal.De salto die hij daarna maakt om weer op zijn pootjes te komen is nauwelijks te volgen met mijn ogen,zo snel.Doodstil blijft hij zitten.
Alles goed met je, vraag ik.We zijn allebij geschrokken.Weet je,ik loop even weg,dan kan jij een goed heenkomen zoeken.Voor de zoveelste keer in mijn leven denk ik, dat ik toch een nazaat moet zijn van de man van Assisi, die met de dieren praatte.Om mijzelf lachend loop ik weer naar binnen, waar de kat mij vragend aankijkt. Een kikker, zeg ik terwijl ik haar tussen de oren kriebel, niets om je zorgen over te maken.Ik had hem moeten kussen,maar dat bedenk ik nu te laat.
Bij een tweede kop koffie vraag ik mij af, wat ik nu het eerst zal doen. Er moet gepoetst worden,dat was mijn bedoeling of zal ik eerst even....Ja, ik ga eerst even.
Ooit logeerde ik, hoogzwanger van mijn eerste, bij een vriendin in Breda, een pianiste. Toen ik 's morgens wakker werd hoorde ik pianomuziek opklinken. Ik liep naar beneden en zag haar achter de vleugel zitten, met haar rug naar de keuken, waar op het aanrecht een berg vuile vaat stond, waar niet overheen te kijken was.
Eerst de piano, zei ze, dan pas poetsen. Doe ik het andersom, dan ben ik te moe om op niveau te spelen.Maar daarom staat de vleugel wel zo,dat ik de keuken niet zie.
Ze gaf mij een klopje op mijn buik. Denk erom, als de baby geboren is. Eerst de leuke dingen doen en daarna pas de plicht. Een raad die ik nooit vergeten ben, al kan ik mij er niet altijd aan houden, natuurlijk.

nauwkeurige regelkromme

2011-10-16T11:57:00.007+02:00

16.10.2011

Het wil maar niet wennen. Het feit dat mijn kop geen gelijke tred houdt met mijn fysiek.Ik denk en bedenk nog steeds mijn dagelijkse handelingen alsof ik tig zaken tegelijk op één dag kan doen. En dat kan ik niet, meer.
Alleen al het traject van opstaan, ontbijten douchen en de rest, plus de ochtendkrant lezen, vergt tegenwoordig het dubbele van zoals het eens was.
Van jongmiddelbaar ben ik jongbejaard geworden.Het wil nog niet wennen.
Wat handig zou zijn is, één plan per dag en daarom heen de zaken die gewoon gedaan moeten worden, zoals daar zijn het huis en de boodschappen.
Eén plan per dag, ook dan moet ik schiften. Een plan op sociaal gebied of een tuinplan of een schrijfplan.
Deze mooie week zijn er alleen tuinplannen aan de orde.
Het terras wil ik winterklaar krijgen en de kas.Potplanten naar de kas en daar zo neergezet,dat ik vanuit mijn huis de bloei kan volgen.Zo houd ik kleur in een straks kleurloos seizoen.De tijd die ik er, in mijn hoofd, voor uittrek, is niet genoeg. Daar gaan nog een paar uurtjes bij. Want na het sjouwen van de ene kant van mijn landgoed van 55m2 naar de andere kant, ben ik toe aan koffie, een boek en even zitten.Het bezemen van mijn hut moet ik dus maar uitstellen tot een andere dag.Dat worden twee dagen, want er is witte vlieg in de kas, ik moet dus sproeien en het terras ligt vol blad dat bij elkaar gebezemd moet worden.Lekkere klusjes, zolang het zonnetje schijnt.Mijn tuin ligt op het zuidoosten, dus dat zit wel goed.
De planten die tegen een winters stootje kunnen staan opnieuw gerangschikt zodat ik ze vanuit de kamer kan zien.De blazer die er voor zorgt dat zich geen schimmel op de kasplanten zal vormen is ingesteld. Een karweitje dat ik spannend vind want ieder jaar moet ik opnieuw uitvinden hoe het ook alweer moet.Uit alle functies van het apparaat kies ik nummer twee, die over het blazen van stilstaande lucht gaat. Bovendien, en nu citeer ik, is de regelkromme nauwkeuriger.Geen idee wat het betekent....Maar het ding werkt. 'sNachts houdt de blazer de lucht droog en overdag mag hij nog uit.Gaat het echt heel koud worden, dan schakel ik de verwarming erbij in.
Dus kan ik nu in huis gaan poetsen? Nou, nee, eigenlijk niet. Nog maar een dagje uitstellen.De Hybiscus reageerde op haar verhuizing met een prachtige bloem,ik ga foto's maken van wat nu in de kas bloeit, de houten vogel, die eigenlijk in de tuin op de wieken moet, staat ook binnen.Ik wil hem niet verliezen aan weer en wind, want het is een kadootje van een dierbaar kleinkind.

zomerzoentjes

2011-10-10T15:12:00.005+02:00

10.10.2011

Dag lieve zomer,
Je bent zo héél definitief weg.En eerlijk gezegd, was je niet zoals wij hoopten dat je zou zijn. Koud en nat, dat was je. Zwanger van de lente, hadden we hoge verwachtingen van je.Veel zon, wel een koude wind maar ja, dat was de lente.Jij zou voor warmte zorgen, hoopten wij.
Het resultaat: verregende weilanden, verregend landbouwgrond. Verregende tuinen!
Wat ik persoonlijk jouw mooiste kwaliteit vind, zijn de lange dagen. 's Morgens om vier uur al een ochtendgloren en 'savonds na twaalf uur nog licht in de lucht. Dat mooie licht dat van blauw naar groen zweemt.Dan wil ik buiten dwalen, door de stille nacht en alleen maar naar de lucht kijken.Het is er nauwelijks van gekomen.Te veel wolken vòòr je nachtkleed en ook je sterrenluchten, vooral die van de vallende sterren, waren verstopt in wolken.
Met je afscheid heb je veel goed gemaakt.Je laatste groeten, toen we de tijd al herfst noemden waren subliem. Ik heb nog foto's gemaakt, zomerzoentjes noem ik ze.
Nu is die kwajongen herfst, gekomen.Ontstuimig bolderend door de lucht, gierend tussen de huizen en alle gevallen blad voor zich uit blazend.
Van de herfst verwachten we niet anders, dat valt dan ook niet tegen.
Maar jou valt niets te verwijten. De hoge straalstroom, ver boven ons hoofd en nog verder, bepaalt jouw zomerkleed, van druppels of van zonnenstralen.Wij, armzalige mensen hebben daar geen invloed op, behalve dan met de vervuiling, die voor onze rekening is.
Maar, wij zijn nu eenmaal onverbeterlijke hopers. Misschien volgend jaar, zeggen wij nu al.
Misschien volgend jaar....misschien overdag een lekker warm zonnetje en 's nachts een fris regenbuitje. Ik zei het al, onverbeterlijke hopers.
Dag lieve zomer, tot volgend jaar, wanneer alle hoop weer op jou gevestigd is.

Droom

2011-10-07T14:25:00.004+02:00

07.10.2011

De leuning van mijn stoel voelt kleverig, bah wat vies, ik trek mijn arm terug.
Waar ben ik en waarom en wie heeft mij hier gebracht? Ik kijk rond, zijn mijn kinderen hier, die laten mij hier toch niet achter? Het is raar in mijn hoofd en ineens weet ik dat ik niet kan praten.
"Kijk eens, een lekker kopje koffie, daar zult u van opknappen, het is ook een hele schrik hé.."
Een meisje in een wit jasschort knikt mij bemoedigend toe.Maar ik lus geen koffie met melk.Ik trek een vies gezicht en kijk haar aan.
"O, lust u geen koffie?"
Hoe leg ik dat nu uit.Ik pak het lepeltje en schep een beetje van de bovenkant en trek een extra vies gezicht. Die melkkleur alleen al. Het kind snapt het.
"U lust geen melk in de koffie".Ik knik heftig, opgelucht. Dan ga ik over de bodem van de kop en schraap wat suiker op het lepelte.
"Ook geen suiker", zegt het meisje."Zwarte koffie zonder suiker. Ik zet het meteen op uw persoonskaart".
Persoonskaart, wat is dat nu weer. Tijd om er over na te denken heb ik niet want er komt iemand anders aan.
"Ik breng u naar de kapper,uw haar moet nodig gewassen en in model geknipt, het ziet er niet uit". Ik wil protesteren maar er komt geen woord te voorschijn. Ik heb vanmorgen thuis gedouched en vorige week ben ik bij de kapper geweest.Ziet ze dat niet?Ik kan het niet zeggen.
Bij de kapster wordt alleen maar gezegd 'Lekker kort, daar houdt mevrouw van.
Heftig schud ik met mijn hoofd en leg mijn handen erop. Niet mijn haar, pak niet mijn haar af. Het is mijn model, ik heb het bedacht, blijf er van af,niet lekker kort.Ik wil niet, ik wil niet. Paniek krijgt volledig de overhand.
Waar zijn mijn kinderen, waarom komt niemand mij te hulp, waarom ben ik hier.
Ik krijg een grote zwarte doek over mijn hoofd, zodat ik niets kan zien. Ik hoor de schaar, knip,knip,het gaat maar door.Straks heb ik geen haar meer over.
Ik probeer te roepen, laat me, laat mij gaan maar er komt geen geluid over mijn lippen, alleen een moeizaam gekreun.
Dan hoor ik het geluid van een tondeuze. Zie je wel, ze scheren mij kaal.
Met een laatste krachtinspanning grijp ik het laken en trek het van mijn hoofd.En zit rechtop in bed, mijn hele gezicht bezweet.De kat, die kennelijk op het kussen tegen mij aan heeft gelegen mauwt verongelijkt en springt op de grond.

Opgelucht kijk ik rond. Alles in orde.Voor alle zekerheid roep ik een paar woorden naar de kat.Ik kan praten, goddank er is niets mis met me.
Maar hoe kom ik ertoe zo te dromen.
Omdat het mij opvalt, dat ik soms spontaan vergeet wat ik even te voren bedacht. Omdat ik soms niet op een woord kan komen en omdat ik mij ineens afvroeg wat er met je gebeurt, wanneer je niet kunt praten.Niet kan vertellen wie je bent, waar je vandaan komt en wat er in je leven allemaal gebeurd is.
Niet kunnen praten betekent je identieteit kwijt raken in de wereld. Niet meer kunnen delen, niet meer gedeeld worden.Daar heb ik over gedroomd.
Ik stap mijn bed uit. Een douche, denk ik, dat droomgevoel afspoelen.Ik ben gezond en wat er gaat gebeuren weet niemand.Het gaat altijd anders dan je denkt. Dat weet ik wel.Voor dat ik onder de douche stap kijk ik even in de spiegel en grijns. Mijn haar is intact. A-symetrisch, zoals ik wil. Scheef volgens mijn kleinzoon die er aan toevoegde maar wel mooi wit.
Lekker ding, van zeven jaar en de nieuwe dag heeft mijn eerste glimlach.

fragment

2011-09-29T17:22:00.004+02:00

29.09.2011

Op zo'n mooie zomernamiddag zoals vandaag, zou ik het liefste in een grote stad willen zijn. Parijs bijvoorbeeld. Altijd volle trottoirs in het late zonlicht.Mensen die zich haasten van werk naar huis.Of naar een terras om daar vrienden te ontmoeten bij een glas wijn of koud bier.
Ik zou mij dan onderdompelen in die mensenmassa, meelopen met de stroom,mijn ogen langs de oude gevels laten glijden, totaan het eerste metrostation. Geen behoefte om mij ondergronds te begeven zou ik bij een etalage stilstaan en na een paar minuten in tegenovergestelde richting mee terug lopen, temidden van een nieuwe stroom mensen, uitgebraakt door de donkere mond van de ondergrondse.
Bij een kiosk een krant kopen en bij het eerste terras met nog één lege stoel "excusé moi" mompelen, gaan zitten en de krant openslaan. Ik zou geaccepteerd worden als de werkende vrouw die eerst even de krant op een terrasje wil doornemen, alvorens de maaltijd thuis te gaan koken voor haar gezin.
Ik zou natuurlijk jonger zijn dan ik nu ben.
In werkelijkheid zit ik op de fiets en geniet weliswaar nu ook van een zonnetje maar er is geen stad.Wel haastige mensen die mij tegemoet komen rijden vanaf het station, of lopen langs het fietspad dat gescheiden is van het autoverkeer.Misschien dat deze thuishaasters mij deden verlangen naar stadsgedruis. Aangezien ik Amsterdam toch iets minder aantrekkelijk vind voor een leuke fantasie dan Parijs werd het de Seinestad.
In werkelijkheid fiets ik langs de singeltjes,dan weer door een kale lange straat. Kijk hoe het zonlicht tussen de bomen doorvalt in grote schaduwbloemen op het gras. zie de diverse achtertuinen, van elkaar gescheiden door houten schuttingen, al of niet begroeid en bij de voordeuren die praktisch allemaal hetzelfde zijn, staan de verschillende potten, tafels met pompoenen of leuke blikken dingetjes, waarmee de huiseigenaren zich van elkaar proberen te onderscheiden.
Er zijn zoveel verschillende werelden.Voor mijn gevoel hoor ik in alle thuis. Vandaar dat mijn heimwee ineens kan oplaaien, geraakt door een geur, een lichtval, een geluid.

gedachtenspinsels

2011-09-23T12:31:00.007+02:00

23.09.2011
Het zijn net kleine tapijtjes, beschenen door de zon, die wiegen in de wind.Verticale lapjes feeënstof,zorgvuldig geweven en alleen zichtbaar wanneer de zon ze beschijnt.Zilveren draden, glanzend en in een kunstig patroon gevangen.
Zodra ik een stap naar links of rechts doe, is alle schoonheid verdwenen. Sprookjesbeelden gaan door mijn hoofd wanneer ik probeer te beschrijven hoe mooi en geheimzinnig ik het verschijnsel vind.
Ben ik met mijn gedachten totaal ergens anders dan bestaat het gevaar dat ik een harde gil geef omdat ik met mijn gezicht in een kleverige substantie ben terecht gekomen en mijn angst al kriebelige beestjes in mijn nek projecteert.
Niet alleen de betovering verbroken maar ook het web waarin een niets vermoedende spin alleen maar geduldig wacht op een maaltijd, een lekker hapje om haar soort te laten voortbestaan.Die anderhalve bij die we deze zomer gezien hebben, denk ik, nog nahikkend van de schrik, wraakzuchtig.
Bij elk tuinklusje neem ik een bamboestokje mee om webben te verwijderen die hangen op de plek waar ik wat moet doen.Ik kan niet overal gebukt staan, dat is voor mij niet goed.In gedachten bied ik wel mijn verontschuldiging aan, want het blijft een hele prestatie, zo'n prachtig web dat deint en glanst in het zonlicht.Het zijn er tientallen in deze tijd.Een ander herfstplezier is de oogst van prachtig fruit.Alle vormen en kleuren waarin het zich manifesteert, samen gebracht op een mooie aardenwerken schaal uit Marokko.Maar ik ben niet echt een fruiteter.Die toets van zuur! Fruit moet bij mij zoet en sappig zijn, helaas!
Tegenwoordig wordt fruit onrijp geplukt, in koelcellen vervoerd en moet dan nog enkele dagen bijrijpen op de fruitschaal.
Ik bemerk een contradictie in terminis: ik zie en geniet van de schoonheid van spinnen en hun web maar ze moeten wel op afstand blijven.
Ik geniet van de schoonheid van fruit, mooi opgetast in kramen en koop het ook, met een mond vol actieve smaakpapillen. Die ene zure braam in het doosje verpest het want doet mij vermoeden dat er meer zijn en ik wil niet nog een keer in het zuur bijten. En toch....toch vind ik ze schitterend.
Mijn werkelijkheid in twee delen.

Impressie

2011-09-20T12:04:00.010+02:00

20.09.2011
Wat een verademing om buiten te zijn in de frisse lucht. Het is kwart over negen en het schemert al flink. Ik ben blij dat ik buiten sta en de bedompte drukte achter mij kan laten. Zoveel mensen in één ruimte bij elkaar, een bord eten op schoot,een glas wijn op de grond naast de stoel en tegelijkertijd praten over allerlei gewichtige zaken. Nou ja, die anderen gewichtig vinden.Even werd het leuk, toen iemand vroeg welke schrijver van grote invloed was geweest voor iemands leven.Ik had mij zonder nadenken naar voren gebogen.
"Simone de Beauvoir, die heeft mijn opvoeding voltooid, daar waar mijn moeder stopte".
Er was een korte discussie ontstaan, iedereen kende Simone de Beauvoir.Ineens zaten de vrouwen bij elkaar en ontstond er een intiem gesprek. Totdat één van de aanwezige mannen zich er mee ging bemoeien.
"Simone de Beauvoir, dat is toch allang passé".Stomme eikel, daar ging het toch helemaal niet over. Jammer, het moment was voorbij.
Maar nu klim ik op mijn fiets en ga heerlijk tussen de weilanden door, richting huis.
Zachte lucht, lekker koel langs mijn verhitte wangen. Tussen de bladeren door schijnt een avondrood van indirect licht. De zon is al hoog en breed onder maar raakt nog de onderkant van wolkenflarden.
Het is stil op de weg en het fietspad ligt er leeg bij. Kwart over negen,de tijd van ergens zijn, niet van komen of gaan. Alleen op de wereld, héél even.Daar zijn de waterplassen al en kan ik verder weg kijken. Oud rose, de weerschijn van de lucht in het water en vuriger de randen van de wolken die, ietwat uiteen gedreven het laatste licht vrij spel geven. Wat een vrede op deze plek.Een groep ganzen komt luid gakkend aanvliegen en wordt enthousiast begroet door een groep in het water. Als het morgenavond weer zo mooi wordt in de lucht, moet ik er maar met mijn fototoestel op uit.Het zal niet lang meer duren voor het nog eerder donker wordt.
In de verte schitteren de lichten van de A2 en het industrieterrein. Vreemd eigenlijk, dat een plek die overdag zo vreselijk lelijk is, in de avond iets feeërieks kan uitstralen. Twee gezichten van één wereld.
De rose gloed van de zonsondergang ebt langzaam weg. Wanneer ik dicht bij huis ben, gaan de lantaarns aan. Het laatste licht draalt nog hoog in de lucht en eigenlijk wil ik ook nog niet naar binnen.

vijf minuten....

2011-09-15T11:16:00.007+02:00

15.09.2011

Met ogen vol hoge wolkenluchten en verre horizonten kwam ik terug van weg geweest.
Een hoofd vol met schrijfideeën en kleine blogteksten die ik bij elkaar sprokkelde terwijl ik tegen de duinen opzwoegde en heerlijk naar beneden sjeesde zodra ik de top over was.Het ene, uitzonderlijke achter laten om het dagelijkse weer aan te trekken, kost mij altijd energie.Die avond zou ik mijzelf weer schikken in mijn huis en de dingen die je zoal doet, weer thuis gekomen.De andere dag, zo nam ik mij voor, zou ik gaan schrijven.Dat ging even anders.
Die eerste avond thuis was er dat heftige onweer en vlak in de buurt sloeg de bliksem in en een minuut later gaf mijn t.v. de geest.
Die had ik niet uitgedaan.Toen ik eens mijn schoonzonen vroeg of de t.v. bij hevig onweer niet uit moet, werd er hartelijk gelachen. Nee, moeders, dat hoeft tegenwoordig niet meer. Had ik maar niet geluisterd en had ik hem maar wel uit gedaan.De rust,opgedaan ver van huis, was met één klap,weg.De andere ochtend kwam het volgende probleem, mijn wasmachien lekt. Maandag bleek bij nader bekijken bij de opticiën, dat een nieuwe bril geen overbodige luxe zou zijn.
En daar zit ik dan.Zomaar opeens met de vraag, wanneer koop ik een nieuwe t.v., wanneer begeeft mijn wasmachien het echt en hoe duur is een nieuwe bril.De glazen alleen al, duur!
Wat een onrust ineens.Met een kop koffie ga ik even in de tuin zitten.
'Wanneer je gespannen bent, kijk dan vijf minuten naar iets dat niet door mensen is gemaakt', las ik, ooit,ergens. Beetje moeilijk, wanneer je tuintje omgeven is door schuttingen en andere huizen.Ik sluit mijn ogen en jawel, daar ga ik:
Het tuinpad af, naar het ultieme fietspad. Rechtsaf het schelpenpad op over de duinen en bij de laatste hoogte linksaf, richting vuurtoren, overal zichtbaar en nog ver weg. Ik voel de zon op mijn oogleden, voel de trappers onder mijn voeten en de wind door mijn haar. Zo eenvoudig is het je ogen te sluiten en daar te zijn waar alleen de hand van de natuur gewerkt heeft. De hoge lucht met witte wolken, het golvende landschap dat zilver glanst in de zon. Het ruisen van de zee....
Het werkt, de spanning ebt langzaam weg, de realiteit is hanteerbaar.
Vijf minuten, dagelijks, kijken naar iets dat niet door mensen is gemaakt.De moeite waard.

magie van leven

2011-09-11T15:26:00.004+02:00

11.09.2011

Er ligt een dode meeuw aan de voet van de dijk
langs het wad.
Leven en dood naast elkaar
op de grens van land en water.

'zo buiten,zo binnen'

2011-08-30T10:57:00.008+02:00

30.08.2011

Het is niet mijn bedoeling een klaagzang te houden over deze zomer. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, behalve misschien die mensen die zo gelukkig zijn een tweede huis te bezitten in een zondoorwarmde streek. Maar dat een slechte zomer iets doet met je welbevinden is denk ik zonneklaar.
Eigenlijk wil ik maar het liefst in bed blijven liggen.Buiten is het grijs.Weer een dag zonder zon.Daglicht is ook zonlicht, houd ik mijzelf voor en in huis kan je het zo gezellig maken als je maar wilt.
Ja, leuk in de winter, zeur ik in mijn eigen hoofd,met een kaarsje en een lekker geurend stoofpotje op het fornuis, maar in de zomer wil ik buiten kunnen zijn.Zonder trui of jas en zonder dikke sokken in waterdichte schoenen.
Het enige sportieve in de vroege ochtend is mijn naar buiten glippen om twee sinasappels uit de tuin te halen om te persen.Om een beetje kleur buiten te hebben, staat mijn schaal met perssinasappels voor het raam.Mijn tweede sportieve actie is wanneer ik mijn potplanten van regenwater voorzie.Want, wat voor weer ook, die planten onder mijn terrasdak hebben water nodig.Ze hebben het niet echt goed gedaan, deze zomer. Het was of te heet of te koud.De Oleander staat nu heel voorzichtig in bloei.
De verleiding is groot om de hele dag de t.v.aan te zetten en te blijven hangen.T.V. is handig om geluid in huis te halen. De illusie van visite.Met slecht weer zie ik minder mensen dan wanneer iedereen naar buiten wil.
Iedere morgen lees ik mijn krant en zoek het weer van Rome op. Al weken lang zonnig en 29 graden of nog warmer. Die heerlijke droge warmte, waarin je wel het hoekje bij het huis opzoekt waar een windje om heen komt waaien.De keus van schaduw of zon, van vroeg opstaan en in de middag een siesta houden om dan in de late uren lang buiten te kunnen zijn.De druiven zullen er mooi bij hangen en hoe zou het zijn met de jonge olijvenboompjes, de moestuin. In gedachten loop ik het tuinpad af en sla rechtsaf de richting van Alviano Alto in.Het Mariakapelletje rechts, geschilderd in roze en blauwen; het kleine schilderachtige huisje links met zijn overdaad aan groene muurbedekking.Ik voel bijna de warmte op mijn huid en zie de warmte zinderen boven het asfalt.Dat wordt vanavond een wijntje op het terras....
Lang geleden moest ik een scriptie schrijven om mijn droomopleiding af te sluiten. Ik had er de zomermaanden voor gereserveerd.Het werd een bloedhete zomer, die van '95of '96.En inderdaad, ik stond om zes uur 's morgens op, deed wat ik had te doen, ging 's middags slapen en werkte in de namiddag nog een paar uur.Ik had nog geen pc. in die tijd, schreef en herschreef alles met de hand. 's Avonds was het fietsweer of rommelen in de tuin.Met een heerlijk koel wit wijntje tot besluit.
Ik weet nog hoe die zomer met zijn overdadig zonlicht en het werk dat ik had te doen, mij uit de schokgolf tilde waar de plotselinge dood van mijn man mij een jaar eerder in gegooid had.
Daglicht is zonlicht alleen indirect.Met die gedachte ga ik nu ook doen wat ik te doen heb.Het schijnt beter te worden, hoop doet leven.En dan breekt, aan het eind van de middag de zon door, tussen grote grijze en witte wolkformaties.Meteen komen de kinderen naar de speelplaats en is de levendigheid met geluiden en beweging terug.Een woonplek waar geen natuurlijk verloop is, zoals in een dorpskern of de stad; waar niet de beweging leeft van de gang naar een winkel, zo'n woonplek heeft de zon nodig waardoor kleur en schaduw,zich levendig aftekenen.Ik kijk naar buiten en zie het gebeuren, buren die over het hek geleund met elkaar kletsen ondertussen de kleinste dreumes in de gaten houdend op voornoemd speelpleintje.
Alles lijkt gemakkelijker, wanneer de zon schijnt.

foto's uit de oude doos.

2011-08-25T16:54:00.010+02:00

25.08.2011

Onlangs mailde ik naar een goede vriend "ik wilde wel dat ik wat vriendelijker over mijn moeder kon spreken".
Het stoort mij dat ik dat niet kan.
Niet dat we ooit ruzie hebben gehad.Met mijn moeder kon je geen ruzie maken. Ze kneep gewoon haar lippen op elkaar en was gekwetst.
Het zegt vooral iets over mij, denk ik.
Ooit zei ze een keer tegen mij, toen ik mijn jongste bij de lurven greep:"Jij bent wel ongeduldig hé".
"Nee mam, ik ben duidelijk", zei ik terug en ze zei niets meer.
Veel later kwam de opmerking, toen ze weer bij ons op bezoek was:"Ik had nooit gedacht dat jij zo'n goede moeder zou zijn".
Mijn reactie was"En nu denk jij dat je mij een compliment geeft".
"Ja",zei ze ietwat verschrikt. Ik moest lachen.
"In feite, mam, vertel je mij nu dat je weinig vertrouwen in mij had,dat is heel iets anders".
Ze schrok zichtbaar en ik moest haar even knuffelen. "Stil maar, ik weet dat je het als compliment bedoelde".Ze haalde opgelucht adem en we gingen over tot de orde van de dag.
Zij was gek op onze dochters en is gewoon een leuke oma geweest. Daarmee maakte ze alles goed.
Ik wist als kind van vier al, dat ik niet het soort dochter was dat zij graag had willen hebben. Dat vond ik naar voor haar, maar daar kon ik toch niets aan doen, dacht ik als kleuter.Desondanks probeerde ik altijd goedkeuring te krijgen en haalde tegelijkertijd mijn schouders daarover op.

Sinds ik op mijn vorige blog die foto heb staan van haar in de keuken, verandert er iets bij mij.Vergroot, laat die foto haar zien toen haar leven was zoals zij het graag wilde, alles op rolletjes en geen problemen.Zij heeft altijd smakelijk verhaald over haar jeugd.Hoe haar grote broers, onder de plak bij hun moeder, haar voor hun karretje spanden en dingen lieten doen die ze zelf niet durfden.Het zondagse pak uit de kast halen op een doordeweekse avond,om indruk te maken op een meisje. Die kast stond in de kamer waar moeder een dutje deed.'Nellie' verdiende zo een stuivertje voor een hele week duimdrop.
Zij was het enige meisje uit het gezin, dat verder bestond uit twee oudere zussen, drie grote broers en na haar nog een nakomertje, dat mocht doorleren.Haar oudste zus had daar voor gezorgd. Ze ging naar de driejarige mulo en kwam daarna, als 14jarige, op een advocatenkantoor terecht.Daar heeft ze dingen gezien en gehoord die voor haar als 14jarige onbegrijpelijk waren.Toch heeft ze altijd met heimwee verhaald over die tijd.
Zij trouwde en met haar man vertrok ze uit Rotterdam naar Amsterdam. Eigen baas, zolang mijn vader op kantoor zat. In hun vrije tijd moest ze zich voegen.Mijn vader droeg haar op handen, maar ging het in huis niet zoals zij het wilde, dan kreeg ze migraine, minstens drie dagen lang.Ze was dan ook echt ziek.Ik wist dat het zo ging maar was te jong om het te snappen.Wetende dat ik niet de dochter was enzovoorts, keek ik haar, terug uit de ziekenkamer, naar de ogen om het zo plezierig mogelijk voor haar te maken.Dat patroon kon ik doorbreken toen ik op kamers ging wonen.
Vrij van haar goedkeuring werd ik toen mijn eigen kinderen kwamen.De zorg kwam terug nadat mijn vader stierf.De vader van mijn kinderen was toen al twee jaar dood.
Ik heb net een kort verhaal over haar laatste jaren afgerond. Na september hoop ik dat op internet te plaatsen.
Terwijl ik zo opnieuw met haar bezig was, rommelde ik ook door dozen vol foto's, want ik ben nog steeds aan het opruimen.Twee foto's vond ik, die ik niet kende.
Links, drie zussen.De oudste in het midden, mijn tante Wim,links de jongste, tante Zus(Jeanne), op de foto zes jaar en rechts mijn moeder, twaalf jaar, met een grote strik in het haar.Een meisje nog, een 'tabula rasa', zo blanco ben je alleen wanneer je jong bent en veilig.
De andere foto is van haar moeder, de oma waarnaar ik vernoemd ben en die ik nooit gekend heb.Ik lijk op haar, riep iedereen wanneer ik weer eens dwars lag, volgens mijn dierbare familie dan, welteverstaan.Mijn oma was goedlachs, kon vlijmscherp zijn en zelfs lachend, een tik uitdelen. Ik heb altijd bewondering voor haar gehad. Tien kinderen verliezen in twee jaar, dank zij een epidemie en dan overnieuw beginnen en nog eens zeven kinderen baren.Alle kinderen zijn 'goed'terecht gekomen. Zij regeerde met stevige hand.
Met een warme appeltaart in haar handen, is zij voor haar oven door de dood opgehaald. Genade.Zij was, voor zover ik dat kan inschatten, geen vrouw voor een slepend ziekbed.Stiekem hoop ik dat ik wat dat betreft ook op haar lijk.
Dat ik haar nooit gekend heb, vind ik nog altijd, een gedraaide loer van het leven.

korte verhalen

2011-08-21T12:26:00.007+02:00

21.08.2011

In het Schrijven Magazine, las ik een interview met Ton Rozeman en een voorpublicatie van zijn boek Korte verhalen schrijven, een uitgave van De Schrijfbibliotheek van uitgeverij Augustus.
Ik ben meer proefondervindelijk ingesteld, maar in de voorpublicatie las ik een paar tips die ik zo concreet vind dat ik ze meteen wilde toepassen.Het boek heb ik dus besteld.Vooral het idee dat je een gegeven dat door het hele verhaal speelt, niet steeds hoeft te benoemen maar ook op andere manieren kunt duiden, deed mij meteen naar mijn eigen pennenvrucht, dat al weken lag te niksen, grijpen.
In het voorbeeld van Ton Rozeman komt een echtpaar met problemen voor, waarvan één probleem is dat de vrouw te dik is.Dat wordt éénmaal benoemd.Verderop in het verhaal koopt de man een weegschaal.Waardoor de te dikke vrouw weer in de aandacht van de lezer komt. Tot zover het artikel van Ton Rozeman.
Eigenlijk schrijf ik geen korte verhalen maar noem ik het miniaturen.Een kort, kort verhaal.Mijn spanningsboog is nooit lang geweest, ik heb het wel geprobeerd, soms lukte het ook wel, een kort verhaal van vijf pagina's maar ik voel mij het beste bij kort-kort.
De miniatuur over mijn moeder, lag ver weg gestopt, ik kon er niets mee, maar door bovengenoemd artikel te lezen zag ik het licht en haalde het weer te voorschijn.
Het verhaalt de laatste jaren van mijn moeder, die steeds meer de weg kwijt raakt,zich alleen voelt en angstig wordt.En wat doe je dan als dochter.Die machteloosheid van ons beiden.
Net zoals mijn moeder ben ik niet goed in conflicten maar ik ga ze niet uit de weg.
Mijn conflict bij het schrijven van mijn verhaal was, niet alleen de tragiek van mijn hoog bejaarde moeder, die zich niet alleen bewust is van wat ze kwijt is maar ook soms de indruk wekt te kiezen voor vergetelheid.Mijn tragiek is, dat ik aan haar kon zien wat mijzelf te wachten zal kunnen staan.Ik kan mij daar geen zorgen over maken, zegt mijn verstand, want alles gaat altijd anders dan dat je zelf bedenkt.
En toch....en toch zit ik op een ochtend mijn ontbijtje te eten, mijn blik op mijn tuin gericht en denk 'mijn mooiste plekje op aarde, want het is van mij'. Dan treft mij de gelijkenis. De tuin van mijn moeder is niet meer. Andere mensen kwamen in haar huis en namen bezit van haar mooiste plekje op aarde. Zij hebben de spa in haar grond gezet en na verloop van tijd was haar tuin niet meer. Er ging een wereld verloren.
Zo zal het ook mijn tuin vergaan.Anderen zullen de Cotoneaster omzagen, de Krent uit de grond trekken en de ingegraven waterbakken verwijderen.Het is hun goed recht en zo hoort het ook maar,opnieuw, gaat er een wereld verloren.
De foto's laten mijn moeder zien in haar Haarlemse keuken van waaruit zij zo de tuin in kon lopen om wat kruiden te knippen.En mijn moeder, 91 jaren oud, met haar vierde achterkleinkind,mijn eerste kleinkind, op schoot.
Toen ik haar een jaar later vertelde dat ook mijn jongste dochter zwanger was, haalde ze ietwat hulpeloos haar schouders op, alsof ze zeggen wilde 'wat moet ik ermee'. Dat was geen onverschilligheid, ze wist het echt niet meer. Die zomer overleed zij in de gezegende leeftijd van bijna 93 jaar.

herinneringen

2011-08-14T14:09:00.008+02:00

14.08.2011

Ik zoek tussen mijn woorden en vind de zinnen niet, geen vorm vormt zich ook al rijg ik alle woorden in volgorde aan elkaar.
Dagen ben ik vervreemd van mijn eigen taal. Het leeft niet, creëert niet. Totdat ik begrijp wat er aan de hand is.
Door het opruimen van lades, dozen en kasten, ben ik met mijn verleden bezig, herinneringen, zowel de leuke als de minder geslaagden.
Verleden, het woord zegt het al. Niet dood maar wel verleden tijd,herinnering.
Gestolde woorden op papier.
Maar er moet opgeruimd worden, boeken op stapels gelegd en losse foto's in een map om later te rubriceren.
Ik vind een foto van mijn grootvader, een mooie foto.Op de achterkant staat geschreven 'vader van Meerkerk'. Het handschrift van mijn moeder. Waarom ze juist deze woorden heeft geschereven is mij een raadsel.Er spreekt afstandelijkheid uit. Vader van Meerkerk. Iedereen die er toe deed wist wie mijn grootvader was. Daar zorgde hij zelf wel voor en wie hem niet kende hoefde toch niet meer te weten. Mijn moeder hield niet van haar schoonfamilie. Zij vond ze bazig en wisten precies wat en hoe het moest gebeuren, bemoeials. Aan mijn oma heb ik geen herinneringen, zij stierf toen ik zes was of net zeven.In die tijd werd er niet zo vanzelfsprekend gereisd als tegenwoordig.
Een treintje ging uit rijden, van Amsterdam naar Rotterdam en soms zat ik achter een raampje. Aan het huis van mijn grootouders heb ik wel herinneringen. Een etage op de Hooidrift, drie kamers achter elkaar, een keukentje, zonder gas en warm water en een zijkamertje waarin een dochter praktijk hield als pedicure.Er liep een lange gang van het zijkamertje naar de keuken, daar kon je ongemerkt spelen.Vlakbij woonden een oom en tante met vier nichtjes, daar kwam ik graag.Mijn oom was een broer van mijn moeder en mijn tante een zus van mijn vader.Mijn nichtjes waren bijna mijn zusjes.
Mijn grootvader vond ik een leuke man, toen ik ouder werd en zijn gevoel voor humor kon waarderen. Hij knoopte met jan en alleman een praatje aan.Mijn moeder stond dan met kromme tenen te wachten tot ze door zouden lopen. Mijn vader had ook dat praatjesmaken-gen en eerlijk gezegd kan ik dat ook heel goed.Wat soms mijn dochters kromme tenen bezorgden.
Hij is oud geworden, mijn grootvader. Gestorven in de leeftijd van bijna 89 jaar.Ik was toen 23 jaren oud.Hij komt niet vaak in mijn gedachten voorbij maar als hij er is, dan ontlokt hij mij nog altijd een glimlach. Hij was zeer autoritair, altijd goed gekleed, misschien geen mooie man maar met zijn witte haren en snor en blauwe ogen onder een zwarte bolhoed, een persoonlijkheid. Zoals hij zei dat het moest, moest het.
Vader van Meerkerk, via zijn zoon, mijn vader, zijn er toch een paar genen van hem bij mij terecht gekomen. Ik heb er volledig vrede mee.

verledentijds kusjes

2011-08-08T12:13:00.007+02:00

08.08.2011
Vanmorgen bedacht ik mij dat ik het liefst een hartig engels ontbijt zou willen eten.
Warme worstjes, plakje bacon, gebakken tomaatje en één of twee champignonnetjes.
De Herfst stond voor het keukenraam, vandaar.
Dat bracht mij een herinnering van lang geleden. Wij hielden vakantie, drie weken, in Bommerich, zeer Zuid-Limburg.Een prachtig gebied, een leuk vakwerkhuis met scheve vloeren, stevig rose gelakt en een helder gele scheve trap naar boven.Het paste wonderwel bij de witte muren gevakt in zwarte balken. Alleen, het regende dag en nacht. De verhuurster, Roos Vluggen, had zo met ons te doen, dat zij ons iedere morgen een versgebakken vlaai uit haar oven bracht.Wij hadden dagelijks de kachel aan. Met twee kleine kindjes is koukleumen niet gezond.
Ik was ook jarig in Bommerich. En mijn man vroeg wat ik voor mijn ontbijt wilde.
Pannenkoeken, riep ik vanuit een diepe behoefte aan warm.
Samen met een groot boeket, licht verregende veldbloemen, kreeg ik warme, knapperige pannenkoeken met veel stroop.Ook de kinderen kregen hun deel. En sindsdien hebben wij altijd op zondagmorgen pannenkoeken gegeten.
Met een glimlach om de herinnering ben ik naar boven gelopen. Een andere herinnering kwam te voorschijn.
Er was een tijd dat wij met briefjes aan elkaar hingen.De kinderen waren groter en gingen vaak hun eigen gang, hun vader werkte in wisselende uren en ik ging op en neer naar Den Haag, naar de akademie.Het kon gebeuren dat er een zalmslaatje in de koelkast geschoven werd met daarop een briefje "Hannes, smakelijk eten, de kinderen zijn naar een vriendinnetje en om zeven uur weer thuis en ik ben naar de kursus. Tot vanavond laat...".
Op het ogenblik hang ik in mijn eentje van briefjes aan elkaar.
De telefoon gaat en ik maak een notitie op de rand van de krant, die ik ervolgens opruim.Aantekening foetsie.Dit is maar één voorbeeld.Afspraken die ik maak, in haast op de krant, een los floddertje papier, aan de achterkant van een kassabon. Straks zal ik het in mijn agenda....maar dan zijn de papiertjes, over de tafel verspreid, met één armzwaai in een afvalbak geveegd en weg.
Nu begrijp ik waarom het maar niet opschiet met opruimen. Veel moet er weg, veel gaat door mijn handen en niet kunnend beslissen, leg ik het elders.
Eén doos(je) heb ik gered. Met de briefjes van vroeger.Ik heb ze gescand en drie staan nu boven mijn tekst.Sara met haar engels er tussendoor, ze had een goede bui, lees ik daar aan af.Rebeks die haar vader wat moest vragen en een mededeling van eigen pen.Verledentijds kusjes. Ik bewaar ze in een doosje

downloaden???

2011-07-31T17:23:00.004+02:00

31.-7.2011

Een tekening, gescand en opgeslagen, krijg ik wel mee met een mail maar aan de ontvangerskant kan die niet gebruikt worden. Er wordt een truukje toegepast. De tekening wordt op mijn blog gezet en Assyke, kan hem vandaar uit bij de behorende tekst krijgen. Nu moet ik nog ontdekken waar ik die tekst vind en dan is alles in orde.Zijn mijn buren terug van weggeweest, dan kan ik daar vragen hoe het moet.
Ik blijf er bij. Ik ken een paar truukjes en dat is alles.
De tekening in kwestie is in een klein zakagendaatje geplakt, dat ik volgeschreven heb in 1972 en voorzien van gewassen tekeningen, een leuke techniek die ik net ontdekt had.Ik kan niet tekenen omdat ik de grote lijnen niet zie maar in detail blijf hangen.Perspectief is ook een abstract idee voor mij. En ik doe het zo graag, tekenen.Met water op papier, de eerste handeling voor een gewassen tekening, wordt mijn verbeelding aan de gang gebracht en dan gebeurt er wat. Deze tekening beeldt een klein meisje uit.
Het jaar 1972 was voor mij een lastig en moeilijk jaar, de tekeningen zijn derhalve ook somber en kleurloos.Maar ze zijn mij dierbaar. Een kunstenaar die zijn vroege werk als niet terzake doende wegzet, is in mijn ogen onbegrijpelijk. Waar hij/zij nu is in de kunst is niet bereikt zonder het begin.Dat kan je nooit wegwuiven als broddellap.Voor de ontwikkeling in iemands leven is iedere stap belangrijk, er kan er niet één overgeslagen worden.

zòòò Nederlands

2011-07-24T10:32:00.006+02:00

24.07.2011
Zò Nederlands om over het weer te klagen. Dat ga ik dan ook niet doen.Nee, ik ga mijn zegeningen tellen, want die zijn er te over.
Nu mijn tuin een plat geslagen zielig hoopje groen is, de rozen stuk, de malva's tegen de grond, denk ik aan lang geleden toen het vreemder was.
Midzomer, halverwege dat enorme land Noorwegen, hadden wij dagen gereden over een hoogvlakte, bedekt met mossen en stenen,zo mooi als ik nooit meer zag.Later, in een galerie in Amsterdam, zag ik ze terug maar dan gemaakt door een keramist, ik meen Dick Loeff.Zo mooi, die spanning van de vorm, de huid.Maar dat is een ander verhaal.
Midzomer, Noorwegen,hoogvlakte.Drie dagen reden we daar en zagen geen mens.Het werd kouder en we besloten onze tent op te zetten, vlak bij een stroompje, zodat we tenminste onze tanden konden poetsen, zonder het drinkwater te verspillen.
Het was de tijd van de hippies, wij waren ver weg van de gevestigde orde en we hebben, omdat het ineens zo koud werd, alle slaapzakken aan elkaar geritst en zijn dicht tegen elkaar aan gaan slapen. Slapen was moeilijk, voor mij, gegrepen als ik was door de lichte nacht waarin de zon net onder ging om meteen weer terug te komen.Ik voelde mij een heel nietig puntje in het enorme universum dat zich over ons spande. Nog dwaal ik op midzomernacht door mijn huis om het licht te volgen met mijn ogen,aan de westkant en het te begroeten aan de oostkant, in hetzelfde uur.
Verbonden met het gevoel van grootsheid en weten hoe klein ik ben, tegelijkertijd.
Terug naar Noorwegen. Na die koude nacht kroop ik als eerste de tent uit en, kende de wereld niet terug.Hij was niet roestbruin, de korstmossen, maar spierwit. Die ochtend zag ik voor het eerst in mijn leven een sneeuwlandschap in hartje zomer.Het was mijn verjaardag, vier juli.
Associërend schrijven brengt dit soort verhaallijnen naar voren.
Mijn uitgangspunt was een ander, mijn zegeningen tellen.Een herinnering kwam op en die lijn heb ik gevolgd.Het risico dat ik mijzelf mijn verhaal uit associëer is aanwezig.De kans dat er in een verhaal een dimensie bij komt, ook.
Zelfs nu, nu ik niet bezig ben met een verhaal, gebeurt het.Even een dierbare herinnering verwoorden.
Terug naar mijn tuin en het hier en nu. Een paar planten doen het goed, dankzij de terrasoverkapping. Mijn Plumbago,mannentrouw, bloeit met mooie blauwe bloempjes. De Abutulon heeft het koud maar geeft haar bloei nog niet op.Toen Hortensia diep boog onder de gesel van regen en plat in de heg zakte, heb ik de mooiste bollen eruit geknipt en in een vaas gezet.
Op dagen als deze kijk ik liever niet naar buiten. Er loopt niemand,er fietst niemand, alleen het geparkeerde blik is overtallig aanwezig en staat droef in de nattigheid.
Nee, ik heb een boek, er is muziek en, er is die oogstrelende boekenkast die nu helemaal af is. De lijn langs de vloer is,in mijn ogen, een plezier om naar te kijken.Mijn huis is een recht toe recht aan huis uit de jaren zeventig, zonder hoekjes,verborgen plekjes.Maar waar ik kan, werk ik met a-symetrie.
De kast waar de tv. op staat is ontworpen en gemaakt door mijn goede buurman die mij al zo vaak heeft verblijd met het werk van zijn handen.Hij heeft de vloerlijn van de boekenkast gevolgd, waardoor de twee elementen met elkaar zijn verbonden.
Bernd Heusinkveld, je bent de buurman die iedere buurvrouw zich kan wensen. Bij deze, bedankt!

gelezen in de krant/Sodom en Gomorrah

2011-07-18T12:05:00.005+02:00

18.07.2011

Broers hebben geen recht op medicijn. Wat een raar idee, dat moet ik lezen en daarna ben ik verbijsterd.
Twee broers, met drie jaar leeftijdsverschil, beiden een fatale spierziekte.Klinkt dat minder hard dan 'dodelijke spierziekte'?
Hoe doe je dat in vredesnaam.Als moeder? Je wilt je kinderen het beste meegeven voor een lang leven maar je weet dat jouw kinderen niet lang kunnen leven.En voor hun dood wacht hen een lijdensweg.En toch, wil je een vrolijke moeder zijn, een positieve moeder. Ouders die de kracht moeten vinden om hun kinderen te sterken voor wat hen te wachten staat.Helpt het de broers, dat ze in het zelfde schuitje zitten?
Dan gaat er een proef komen met medicijnen, waaraan beide broers mee mogen doen.En het werkt, ze hebben er baat bij.Ik kan mij zo voorstellen dat er een zucht van opluchting door het gezin gaat. Misschien geen genezing maar wel meer kwaliteit van leven, minder pijn, minder lijden? Dat vertelt het artikel niet.
De studie wordt stop gezet want niet iedereen in de proefgroep heeft er baat bij. Maar deze twee jongens wel.
De hoop die er was, wordt dit gezin afgepakt. Hoe vind je dan de kracht opnieuw om weer door te gaan.
De rechter heeft uitgesproken dat de jongens geen recht hebben op dit medicijn.Omdat de geneesmiddelenwet dit verbiedt. Had de rechter anders kunnen beslissen, ik weet het echt niet.Ik weet alleen dat ik het niet snap. Zijn twee jongens te weinig? Gaat het om geld? Kost het de farmaceut te veel? Twee jongens die baat hebben bij...al wordt niet beschreven hoe dat baat hebben bij, er uit ziet.
Hoe was dat ook alweer bij Sodom en Gomorrah? Wanneer er ook maar één rechtvaardige onder de bevolking was, zou de stad gespaard blijven.Eén mens was belangrijk genoeg!!
Twee jongens, kinderen nog en er is voor hun een medicijn waar ze baat bij hebben, ze krijgen het niet.
Wel mogen ze mee doen aan een vervolgonderzoek, dat in de toekomst gaat plaats vinden. Als ze tijd van leven hebben, denk ik dan met een wrange nasmaak.
Een weer vraag ik mij af, hoe doorleef je dat als ouders.
Broers hebben geen recht op medicijn, een hele foute zin en een hele foute gedachte.

dingen van alledag....

2011-07-17T12:36:00.004+02:00

17.07.2011

Dingen van alledag, jawel maar mijn alledagen liggen door elkaar.Wintermaanden lang kijk ik rijkhalzend uit naar het begin van 'langer licht'.Voor mij begint dat op 1 januari wanneer ik traditiegetrouw de tuin in loop om te zoeken naar de eerste puntjes groene lente.
Voor mijn gevoel is het al maanden langer licht, heerlijk! Maar dan komt de valkuil waar ik ieder jaar opnieuw indonder om na een paar weken te bedenken dat ik dat het jaar daarvoor ook al had en het jaar daarvoor. Niets dramatisch, in tegendeel, alleen ik ben de weg kwijt.
Juli, augustus en iedereen gaat op vakantie of is al weg.Ik stel weer kleine reistasjes samen voor de kids. Dropjes, pleisters, doekjes voor vieze monden en handen.Voor Mees nog een wegwerpcanera, de rest heeft al een eigen fototoestel.Een opschrijfboekje om alle leuke, spannende voorvalletjes op te schrijven bij de foto's.
Goeie reis allemaal en kom weer veilig thuis.
Voor twee poezengezinnen zorg ik gedurende de vakantie en leeg de brievenbussen, speel met de rolgordijnen om de indruk te wekken dat het huis niet onbeheerd is.
En vervolgens gaat mijn hoofd op vakantie.
Ik rommel wat in huis, probeer wat in mijn platgeslagen, verregende tuin te doen maar het plezier ontbreekt.
Ik weet niets te schrijven, ben niet creatief. Gelukkig zijn er genoeg boeken.
Mijn brein is op vakantie, denk ik dan ineens verbijsterd.Moet kunnen, heerlijk toch, twee maanden vrij van allles wat de rest van het jaar invult.
Ik weet het niet, ik voel mij een beetje stuurloos, ik doe niets nuttigs en wanneer zich iets nuttigs voorhanden doet dan geef ik niet thuis, want mijn hoofd is leeg.
En zo kom ik mijzelf tegen. Ik kan freewhelen en ik geniet er niet van.
De calvinistische moraal dat een mens moet werken om te leven, zit mij dwars.
Iedere morgen vertel ik mijzelf dat het heerlijk is, dat ik precies kan doen wat ik wil, zelfs als dat nietsdoen is. Lekker fietsen, bij mooi weer, lekker hangen met een boek.Een boodschapje en daarna een wijntje bij een potje koken; eens iemand te eten vragen die niet op vakantie is. Een klein beetje opruimen zodat in september een leeg bureaublad op mij wacht.
Niemand die mij op de vingers tikt van "het is al zo laat en jij hebt nog niet...."
Nee, niemand die dat doet. Behalve ikzelf.
Hier en nu neem ik het besluit dat ik mijzelf vakantie geef, tot ergens in september.
Lekker precies doen wat en wanneer ik het zelf wil.Genieten in plaats van bekritiseren. En straks als kers op het toetje, een weekje Ameland, in september.
Ik heb niets te klagen, in tegendeel. Ik trek mij even terug van het grootse, meeslepende leven. Maar ga dat doen met verve.

aanvaardbaar risico

2011-07-07T13:28:00.005+02:00

07.07.2011

Er zijn twee thema's waarover ik schrijven wil.Want, voor mij is schrijven nadenken en verwerken. Misschien is schrijven ook wel een hulpmiddel tot concentratie.
De huidige tijdgeest vind ik zorgwekkend. Ik denk na dus ik schrijf.
Mijn ene thema is Kunduz en de politietrainers. Het andere thema is het plan van minister Schippers, om specialisaties uit ziekenhuizen te halen ten behoeve van kwaliteit en vakkennis.
Vandaag heb ik Kunduz op mijn voorgrond.
De trainers die in Kunduz Afghanen gaan trainen, lopen volgens de heer Rosenthal een aanvaardbaar risico.
De politieagenten worden opgeleid in vreedzame taken. Noch de Nederlanders noch hun pupillen zullen terecht komen in oorlogssituaties.
De heer Rosenthal gelooft dat, ik niet. In nederland is geen oorlogsdreiging maar wanneer een politieagent zich bedreigt voelt bij de uitvoering van zijn werk, dan schiet hij.Er komt een onderzoek, de kranten berichten er over en na een paar dagen is het weer stil. Maar de man in kwestie heeft wel geschoten, terecht of ten onrechte, daar beslist een rechter wel over.
In Kunduz is alleen maar dreiging. Zeker voor de Nederlanders, die al hebben kunnen lezen dat ze op de dodenlijst staan van de Taliban.
De heer Rosenthal was in Afghanistan, hij ging niet naar Kunduz. Er was eerst gevaarsdreiging en toen dat voorbij was, kwam er een vervoersprobleem.
Terwijl ik het artikel lees, dat mijn gedachten vast houdt, zie ik het plaatje voor mij.
Op de hoek van de straat en een stoffige zandvlakte staat een groepje mannen. Trainers en hun leerlingen.Ze wachten op vervoer dat er niet is. Wat nu!
"Geeft niet, mannen", spreekt de oppertrainer"wij zijn Hollanders, wij kunnen lopen. Op zo'n open vlakte kan geen sluipschutter zich verbergen. Bovendien,wij zijn veilig, zegt de heer Rosenthal". En hij kan het weten.Het plaatje verdwijnt weer.
Nederland wordt verantwoordelijk gehouden voor de dood van Moslimmannen in Srebrenica.
Wie wordt straks verantwoordelijk gehouden voor de dood van Nederlanders in Kunduz?
Wie misleidt wie en waarom wordt een kleine groep Afghaanse mannen niet hier opgeleid om op hun beurt in eigen land als trainers te gaan werken?

nieuw begin

2011-07-04T11:15:00.005+02:00

04.07.2011

Vandaag ben ik begonnen aan mijn zeventigste levensjaar en deed een ontdekking.
Ouder worden gaat niet per dag maar met sprongetjes. De ene ochtend denk ik, kijkend in de spiegel, "dat valt best nog mee, voor mijn leeftijd...."
En dan ineens voor diezelfde spiegel, "grote goedheid, ik ben ineens een stuk ouder, wat is er gebeurd?".
Niet het aantal jaren baart mij zorgen, ik heb geen klagen. Maar wel, het niet weten hoe het van hieruit gaan zal.
Gisteren uitgebreid met mijn kinderen en kindskinderen feest gevierd. Zij hadden mijn huis geschilderd, ik heb een maaltijd gemaakt, voor tien personen.Recepten gezocht en boodschappenlijsten gemaakt. Die in drie dagen verdeeld, want alles gaat per fiets.Voedsel bereid, altijd een feestje, met ieders smaak rekening gehouden want ook voor hen is eten bij moeder en oma, een feestje.
En dan maak ik een verkeerde beweging en schiet het zo in mijn rug, dat ik niet weet hoe te zitten, hoe de trap op te komen.
Mijn schoonzus, vier jaar ouder, bukte om een onkruidje weg te trekken en brak daarbij een rib.Zij slikt medicijnen want zij heeft al broze botten.
Een vriendin van mij, nu 81 jaar, woont drie hoog hartje Amsterdam. Zij vraagt zich wel eens af hoe ze dood zal gaan.Waar ze zal zijn, thuis, alleen of op de tuin?
Ze gaat overal op af, concerten, exposities en heeft een volkstuin aan de buitenkant van Amsterdam.
Het begin van mijn zeventigste levensjaar....ik constateer soms, ik vraag mij soms af...en ondertussen doe ik wat ik vind dat ik doen moet, geniet ik van het leven om mij heen en volg ik de wereld. Alles op mijn manier.
En ben toch...een beetje onder de indruk van een nieuw begin, mijn zeventigste levensjaar.Want van welke kant ik het ook bekijk.....de laatste ronde is begonnen en mensen, wat vind ik dat raar!!!!

einde schooljaar

2011-07-01T17:19:00.006+02:00

01.07.2011

Zo goed herinner ik mij nog het verwachtingsvolle, dat bezit van mij nam op de laatste schooldag. Vakantie en dan...een nieuwe klas, nieuwe juffrouw of meester.
'Het is zo oud als de weg naar Kralingen', kon mijn moeder zeggen.
Ook de kinderen van de Paulusschool waren drukker dan druk op het schoolplein, waar ik een plekje zocht om alle afscheidstoneelstukjes van de kinderen te fotograferen.
Maar eerst, het schoolorkest, waarin Lieve speelt. Dus drong ik mij naar voren om alvast wat foto's te maken.
De groene tonnen werden gerangschikt en sommige musici waren aan het inspelen. Een trompetist en een slagwerker, beiden twaalf jaar hadden er goed het ritme in. Lieve moest eerst haar instrument prepareren.Mondstuk en riet en daarna even de spanning wegwerken. Het kon allemaal beginnen.
Voor het orkest stond een pittige jonge dame, die precies wist wie ze in de gaten moest houden en wanneer,juist, de eerder genoemde schoolverlaters, die wat al te overmoedig plezier in het spel kregen.
Ik moet bekennen dat het orkest goed speelde, verder vond ik bijna alles van een bedroevend niveau en dat lag niet aan de kinderen.
De allerkleinsten sprongen eruit. Maar die hadden dan ook een juffrouw die weet dat ze bij haar groep moet blijven, die ook duidelijk weet dat vormgeving belangrijk is.
Alle kinderen, van alle leeftijdsgroepen kenden hele lappen tekst uit hun hoofd. Petje af.Maar er was geen regie; er was geen benul van ruimtegebruik,geen benul van uitlichten, waardoor alles een brei werd van kinderen die hun kunstje deden, zonder spanningslijn, zonder samenhang.Jammer. Creatief spel is uit de mode, al jaren, omdat er geen tijd, geen geld voor is en geen interesse van wat voor onderwijsontwikkelaar dan ook. Nu is het natuurlijk helemaal een linkse hobby.
Laat een kind zo lang mogelijk kind zijn, laat het spelen zo veel als het kan. Spelende kinderen zijn gelukkige kinderen. Het duurt maar zo kort.
In een natuurprogramma van Animal Planet spelen jonge leeuwtjes, zitten elkaar achterna, bijten in elkaars staart en grijpen elkaar.Alles om te leren voor hun toekomst.Zo leren kinderen al spelend wie ze zijn en vooral wat ze zijn. Durfal of dromer. Fanatiek of afwachtend.Leren voor hun toekomst, al spelend.

loftrompet

2011-06-29T16:23:00.006+02:00

29.06.2011
Soms klus ik zelf, vind ik leuk. Zolang er maar geen electriciteit aan te pas komt en, bij voorkeur in de tuin.
Sta ik boven op een ladder om wat dan ook te doen, dan is vast en zeker mijn waterpas, juiste snoeischaar of -zaag, nog beneden. Een tikje tegen de lijst in dit geval,zou volstaan in mijn optiek.Maar, boren en het stof opvangen zoals op de foto hier boven,is zuivere acrobatiek in mijn ogen.Gelukkig kwamen buurvrouw en jongste spruit ook het werk van man en vader bewonderen.
Het portret dat nu aan de muur hangt, is geschilderd door Peter Wiemers, de vriend die een paar weken terug verongelukte.Twee jaar geleden schilderde hij het aan de hand van een foto,87 jaar oud.Lieve was toen vier jaar en is nu tien.Hij had die foto dus al een paar jaar in zijn bezit.Het is modern geschilderd,pointilistisch hier en daar en helder van kleur. Ze heeft het zelf nog niet gezien en weet niet eens dat ze aan mijn muur hangt.Het portret was voor mij een complete verrassing.Ik had het nog niet gezien, na zijn dood heeft een familielid er voor gezorgd dat het in mijn bezit kwam.Ik heb hem niet kunnen vertellen hoe bllij ik er mee ben. Gelukkig heb ik genoeg werk van hem. Een krijttekening waar ik voor geposeerd heb in 1971, een olieverfpaneel van twee Braziliaans aandoende koppen en dan nu Lieve's portret.
Met boeken ben ik nog steeds aan het slepen, maar het vordert.Maandag ben ik jarig, zondag vier ik dat met het hele span dat komt eten, dan wil ik , zo niet klaar, dan toch 'gezellig'op orde zijn.Zodat het werk van hun handen goed tot zijn recht komt.
Al het schilderwerk van muren,plafond en deuren.
Vanaf 1976 woon ik in dit huis,op een jaar na, mijn halve leven.Hier ligt mijn geschiedenis, de lichtvoetige en de zware verhalen.
Bij elkaar geteld, rijk en gevuld.

op weg

2011-06-28T11:58:00.009+02:00

28.06.2011

Ik was nog een kind toen ik ontdekte dat ik jaloers was. Jaloers op mensen die een vak konden uitoefenen, een ambacht, duidelijker gezegd.
Ik zag de stratenmaker bezig en het leek mij geweldig om dat ook te kunnen. Moestuinen met rechte rijen bonen,aardappels, tomaten en daar dan tussen allerlei bloemen, die ook een functie hadden.
Jaloers op de kennis die voor elk ambacht nodig is. Die kennis had ik ook willen hebben.
Het is er nooit van gekomen. Ja, ik kon iets met mensen maar dat was geen ambacht.
Pottenbakker werd ik, keramist en het lesgeven vond ik leuker. Mijn kursussen in eigen huis, groepen van maximaal tien en minimaal zes mensen, die waren geslaagd te noemen.
Dit weekend mocht ik weer toekijken hoe mijn buurman mijn boekenkasten aan de muur bevestigde, hoe hij bedacht wiggen onder de kasten te plaatsen.
Ik heb genoten van zijn vingervlugheid, vingerzekerheid. Alleen in de klei deden mijn vingers wat ik wilde dat zij deden. Met ieder ander gereedschap zaten zij mij in de weg. Naaien? Echt niet. Een lat bevestigen met één hand en met de ander de hamer pakken. Dag rechte lat, hij schoot altijd scheef.Echt onhandig ben ik niet maar mijn vingers....veranderden steevast in onwillige worstjes die of de naald of de draad lieten vallen.
Dan mijn buurman, met zijn ene hand een lat op zijn plek houden, zonder de kleinste verschuiving en onderwijl met zijn andere hand een beschermlaag van tweezijdig kleefband halen en het ook nog recht op de lat brengen.
"Dat is helemaal niet moeilijk, Athy"zei hij terwijl ik mijn bewondering ventileerde.
Mijn kasten staan, muurvast en kaarsrecht. Minder soepel dan een handvol losse planken op steunen. Het wordt mooi, maar wel stijf, voorlopig.Ik wil ook mijn 'rommeltjes' terug in de kast. Foto's, opgedoken scherven voor de kust van Tunesië en wat stenen. Het hoort bij elkaar.
Ik heb niet de aanleg voor het maken van een mooie kaarsrechte moestuin. Maar aanleg om met de weinige vrijheid die een echte kast biedt, toch gezellige rommeltjes te maken, die aanleg heb ik wel. Het kost even tijd. Tijd om er van weg te lopen en bij terugkomst ineens te 'zien' hoe het kan wat ik wil. Daar heb ik nog wel enige dagen voor nodig. Dus, wordt vervolgd.

zwervend

2011-06-24T11:36:00.006+02:00

24.06.2011

Net bedacht dat wanneer ik nu niet ga zitten en schrijf, ik het waarschijnlijk nooit meer doe.
Ik zwerf nog steeds tussen twee emoties of twee bewegingen. De afbraak en de opbouw.
Daardoor ben ik niet echt thuis in mijzelf, ofschoon ik wel alles kan rationaliseren.
Aan de ene kant is daar de afbraak: wasmachine, senseo apparaat en printer zijn stuk.
Daar is de opbouw: alles is mooi geschilderd, de kleur die ik uitgezocht heb, rozentuin, is zo mooi boven mijn rode aanrecht. De boekenkasten zijn in elkaar gezet maar nog niet in gebruik. Dit weekend worden de kasten aan de muur bevestigd en dan gaat de inrichting beginnen.De radio heeft nog geen stem want hij staat voorlopig aan de verkeerde kant van de kamer. Totdat de boekekasten vast staan, totdat er een nieuw kastje is waar muziek en tv in en op passen, tussen de kasten in.
De wasmachine is inmiddels gemaakt, door mijn fantastische buurman. Vijftien jaar oud had het goede ding alleen maar nieuwe koolborstels nodig.De monteur, van AEG, die is geweest wist na 10 minuten, dat de kraan kapot was, hij had hem dicht gedraaid.Na opendraaien bleef hij op water wachten, wat niet kwam, zie je wel, de kraan was stuk. Hij had het machien niet aangezet.Daarna kwam er wel water maar hoorde hij een geluid waardoor hij concludeerde dat de electronica kapot was.Ik heb van verdere behandeling afgezien, zijn laatste woorden waren 'mevrouw, die kraan is stuk hoor'. Ik liep met mijn verhaal naar mijn buurman, dronk er een kop koffie, bakje troost, en voordat ik er bedacht op was lag het apparaat uitgespreid over mijn zoldervloer. Twee dagen later werden nieuwe koolborstels gebracht en heb ik,euforisch,een was kunnen draaien.
Tussen alle boeken, die nu overal verspreid in dozen door het huis wachten op hun nieuwe plaats vond ik ineens Exodus van Leon Uris. Ooit gejat van mijn grote broer, ik was toen 14 jaar, heb ik het nooit terug gegeven en nu kan dat niet meer. Maar zittend tussen alle onrust ben ik het weer gaan lezen. Opnieuw heb ik mij heftig opgewonden over de, historische, houding van vooral de Engelsen die zo'n scheve schaats hebben gereden voor en na de tweede wereldoorlog. Ofschoon het land Israël met zijn huidige politiek niet mijn sympathie heeft, hebben de Joden en Palestijnen van de jaren dertig van de vorige eeuw dat wel.Angst en macht, wat een beroerde raadgevers, ik moet daar nog goed over nadenken.Want er is niets nieuws onder de zon.
Nu ik een poging gewaagd heb met dit blog,heb ik het gevoel dat ik terug ben van weggeweest.
Nog even geen koffie en nog even niet printen maar er wordt aan gewerkt.
Ik heb mijn blog weer onder handbereik, de tijd van afbraak is gekeerd,mijn min of meer lethargische energie heeft een impuls gekregen. Er gaat opgebouwd worden, vanaf nu!

ontmanteld

2011-06-08T15:51:00.006+02:00

08.06.2011

Het getuigt niet van originaliteit om aan een slecht gebit te denken, wanneer mijn blik valt op een ontmantelde boekenkast.Maar op dat moment hing mij nog de grote kans van een tweede kaakellende boven het hoofd. De vergelijking was dus snel gemaakt.
Twee uur later was die dreiging van mijn schouders gehaald, kon ik opgelucht adem halen, de rest in mijn mond zou goed komen en ik pakte de volgende verhuisdoos om vrolijk weer aan het werk te gaan.

Mijn schatjes van dochters hadden bedacht dat voor mijn naderende verjaardag mijn hele kamer maar eens in de nieuwe verf moest worden gezet. De mannen zijn ook ingeschakeld. Het komend weekend gaat dat gebeuren, oma past op de vier kleinkinderen en nu moeten de muren zo leeg en stofvrij mogelijk worden opgeleverd.
Ik heb de afgelopen jaren veel energie aan allerlei zaken gestoken, maar poetsen was daar niet echt bij. Tenminste, poetsen van niet voor de voeten lopende voorwerpen.
Daar wil ik het verder helemaal niet over hebben, mijn boeken inpakken, dat was mijn reis van deze week.
Vijftien grote verhuisdozen zijn vol. Vol met boeken en niet te tillen.
Er zijn veel van deze boeken, die niet terug zullen komen in mijn spiksplinter nieuwe boekenkast, die al wel uitgezocht, maar nog niet gekocht is. Ik heb hem zelfs al op schaal getekend, uitgesneden en er mee geschoven, want hij komt in vallende breedte tegen mijn muur.Breed,smaller, smalst. Berkenhout.
Mijn boeken, veel dus en wat vind ik het moeilijk om van sommige afscheid te nemen.
Nancy Friday, wat heb ik haar gelezen, maar moet ze terug, het is wel verleden tijd. Zo niet Simone de Beauvoir, zij heeft mijn opvoeding afgemaakt, daar waar mijn moeder stopte. Heinrich Böll, achter elkaar gelezen, allemaal, maar ook voorbij, denk ik. Van sommige boeken weet ik het zeker, bij andere zet ik een vraagteken.
Ik ontdek opnieuw mijn droomboeken, de Tarotboeken en kaarten, de esotherische olie-boeken. Die mogen blijven, in de oude boekenkast die mijn vader timmerde, voor en na de oorlog en die niemand wilde hebben toen ze niet mee konden naar het bejaardenhuis.
Destijds werd ik midden in de nacht wakker, greep mijn slapende man bij z'n arm en riep "Hans, de kast van mijn vader, die mag niet eindigen op de stoeprand, wachtend op grof vuil'.
'Ga slapen', bromde mijn man, daar zorgen we morgen meteen voor en zo kwam die kast, die uit een hoog en laag gedeelte bestaat, met een klein bureautje erin verwerkt voor mijn moeder, bij ons in huis.Ik ben de enige levende die nog de geschiedenis van deze boekenkast kan vertellen.
Al mijn keramiekboeken uit de tijd dat ik op de Academie was en thuis lessen gaf, die kunnen niet weg. Tenminste, niet allemaal.

Wanneer je links drukt, krijg je rechts een bobbel.Dat gaat ook zo in een huis waarin geklust gaat worden. Ook op de eerste etage staan een paar boekenkasten, zoals ook op de overloop van de zolder.
De hele bibliotheek van mijn man is nog aanwezig. Allemaal vakliteratuur, waarvan ik hoopte dat onze dochters daarin zouden gaan grasduinen. Verouderd, vinden ze en ze hebben gelijk. De taal van de jaren zeventig,waarin veel ideeën werden geformuleerd is niet meer. In de nieuwe eeuw is een andere gedachtenstroom verwoord in een andere taal.Ook uit deze bibliotheek zullen dus boeken verdwijnen. Om plaats te maken, daar ben ik van overtuigd. Het is goed om te beseffen dat ontwikkeling doorgaat, vernieuwd wordt. Soms de zelfde gedachtes, anders geformuleerd, soms nieuwe begrippen in eigentijdse woorden.
Ik betrap mij er wel eens op, dat ik iets lees en denk, 'jaren vijftig', alleen het taaljasje is 21ste eeuws. Er is veel nieuws onder de zon, dat is waar, maar soms ontdek ik oude begrippen in een eigentijds modieus kleurtje.
De golf die zichzelf vooruit stuwt, wordt geduwd door de achterliggende golf, die wordt geduwd door de achterliggende....
Niets kan worden overgeslagen, niets is voorgoed waardeloos en er zit een element van troost in die gedachte.
Ik ben het verleden, mijn kinderen het heden en mijn kleinkinderen de toekomst, zie daar de loop van de mensheid.

chocoladeplant en de lijntjes waarlangs mijn....

2011-06-05T11:56:00.004+02:00

05.06.2011
....dagelijkse leven zwerft.
Hij bloeit, mijn cosmos atrosanquineus en is natuurlijk weer moeilijk op de foto te krijgen.Ik mis nog steeds mijn spiegelreflex, al ben ik heus wel blij met mijn digitaaltje.
Een tijd geleden kreeg ik veel reacties op mijn verhaal over de chocoladeplant.Daar heb ik veel plezier in gehad en besloot toen, een foto te maken zodra ik een bloem zou zien.Bij deze dus.
Zomertijd, er bloeit wat bloeien moet en sommige planten zijn alweer uitgebloeid.
Deze tijd is niet de tijd van opperste concentratie. In mijn hoofd waait het net zo stevig als door de bomen.Ik begin iets en maak het niet af want iets anders dient zich aan.
Was in het machien wacht gelaten totdat ik het ga ophangen; net heb ik een boekenkast op schaal getekend en los gesneden, zodat ik met de verschillende delen kan gaan schuiven.Volgende week wordt mijn benedenhuis geschilderd en dan komt er eindelijk een fatsoenlijke boekenkast, hoop ik.Eigenlijk wil ik ook nog wat zevenblad verwijderen want ik ben mijn bodembedekkende geranium kwijt en ik weet dat er beeldschone blauwpaarse bloempjes aan zitten.
Tussen de punt achter de laatste zin en het begin van deze, zit een uitstapje.
Vanaf het speellandje achter mijn huis riep iemand mijn naam.Opkijkend zag ik mijn buurjongetje van vier, met een heuse fietshelm op en een echt jongensfietsje onder zijn billen. Hij straalde van oor tot oor.Het was de roep van 'Athy, kom je buitenspelen'en natuurlijk liep ik naar buiten, want er moest iets bewonderd worden en dat gaat niet alleen met zwaaien vanachter een raam.
Gevolgd door een kop koffie met koek bij zijn pappa en mamma.Daar volgt dan weer uit, dat, wanneer ik naar Harmelen ga fietsen om vier uur en het regent stevig, mijn buurvrouw mij wel even met de auto wil brengen.
Zou ik kunnen tekenen, dan zou ik nu een zelfportret maken met allemaal scheerlijnen, komend uit mijn hoofd, vastgezet op de grond, waarlangs allemaal gedachtetjes wapperen, plannetjes,voornemens.... in vrolijke kleuren weliswaar. Maar een bont gewoel waar ik eigenlijk ook wel moe van word.
Eén voornemen heb ik nu afgemaakt, deze tekst. Nu ga ik schuiven met de boekenkastdelen en dat is twee. Een uurtje in de tuin vlooien en dat is drie. In de namiddag naar Harmelen, daar doorstoeien met de kast,vragen opwerpen en eten en weer naar huis fietsen.Dan heb ik toch mijn lijstje afgewerkt.
Zomertijd,lichttijd, uitvliegen en weer terug komen.

La Collina Verde

2011-06-02T11:29:00.006+02:00

02.06.2011
In de kantlijn van mijn blog staat een link Italië, vakantiehuis.De site zelf heet La Collina Verde en vertelt genoeg over de doelstelling van de bewoners. Toch wil ik er nog eens op terugkomen.
De afgelopen twee jaar is er stukje bij beetje gewerkt aan het huis en aan de grond rondom.Een moestuin, fruitboompjes, terras met een zonnenscherm, op z'n italiaans.
Het geheel bestaat uit een woonhuis plus een appartement.Gezinnen met kinderen betrekken het woonhuis, vakantiegangers zoals Nine, mijn vriendin en ik, logeren in het appartement.
Rondom Alviano liggen de mooiste oude stadjes, bij voorkeur bovenop de rotsen, zodat de vijand op tijd werd gezien. De stadjes waren vooral versterkingen met stevige muren, in een oorlogszuchtige tijd van voor het ontstaan van Italië, 150 jaar geleden.Het is zo bijzonder om door deze stadjes te lopen en de schatten te zien die eeuwen geleden werden gebouwd, verdedigd en, in de huidige tijd, gebruikt en bewoond.
La Colinne Verde is bedoeld voor gezinnen met zorgkind(eren)opdat ouders vakantie kunnen vieren terwijl de kinderen met Rob en Jitska er op uit trekken.Maar het appartement wordt ook verhuurd aan vakantiegangers die de omgeving met zijn rijke historie willen ontdekken.
Bij de foto's: Bomarzo, het hooggelegen oudste gedeelte. Een straatje, zo smal dat ik beide muren met mijn handen kan aanraken, maar wel drie trappen met uitgesleten treden, die naar een voordeur leiden en soms naar een nog hoger gelegen straatje.
De foto rechts laat een dakenschoonheid zien van het lagere gedeelte van Bomarzo.
Dan, rechts, een paneel van een kerkdeur, er waren geen gegevens om te ontdekken wie deze vrouw, heilige of koningin, voorstelt.
Dan komt de foto van een colline verde met bloeiende brem, uitzicht vanuit de tuin in Alviano. Onderaan een foto van Rob en Jitska met mijzelf.
Het is goed te weten dat La Colline Verde bestaat, een mooie en veilige plek om naar toe te gaan.
Ps. Ten overvloede: wanneer je op b.v. de foto van het trappenstraatje klikt, wordt zichtbaar dat er op de meest onmogelijke plekken planten staan of hangen. Dat is zo Italiaans. Al is er maar het kleinste plekje,er wordt een plant neergezet of een boom in de grond gestopt.Zelfs op de daken.

eerste kroonjaar

2011-06-01T12:15:00.005+02:00

01.06.2011

Ons 'juni-roosje' ook wel mijn 'engel'genoemd heeft vandaag haar eerste kroonjaar bereikt. Tien jaren lang heb ik haar nu kunnen volgen in haar ontwikkeling. Van te voren niet geweten dat het volgen van een kleinkind zo adembenemend zou kunnen zijn.
Inmiddels zijn er nog drie bij gekomen en ook van hen kan ik met volle teugen genieten, maar Lieve heeft mij tot oma gemaakt, zij was de eerste.
Dat ze er op bovenstaande foto zo mooi uitziet heeft te maken met haar pappa, die promoveerde.
Van wijken weten, heet zijn boek, In het ondiepe springen: over oude buurten in de netwerksamenleving. De Utrechtse wijk Ondiep staat hierin model.
Zijn dag was een feestje. Op de eerste rij zaten alle kinderen, eigen volk en kinderen van vrienden.Tijdens het officiële gedeelte hebben zij zich keurig gedragen, maar kinderen zijn kinderen en het promotieteam dat ernstig zat te zitten tegenover ons, kon soms een grijns niet onderdrukken, wanneer één van de schatjes ongedurig werd van al dat stilzitten. En dat, verheugde mijn plezier in het geheel.
Geweldig om een schoonzoon in een heel andere rol te zien; een goede spreker die de diverse hoogleraren met humor en kennis van repliek diende.
Zoals dat hoort, met kinderen in het gezelschap, zijn we op de terugtocht langs de Mc.Donalds gegaan, dat hadden ze wel verdiend.
Dat was de promotiedag, nu een verjaardag. Ik ga mij verheugen in de komende reactie
op de kadootjes die ik meebreng. Ook dat is een feestje, met een gepromoveerde kok in de keuken, voorwaar, geen Mc.Donalds.

de heuvels van Umbria

2011-05-28T12:32:00.007+02:00

28.05.2011

Vol verhalen kwam ik terug uit Italië, om te ontdekken dat ik niet kon schrijven.Een foutje in mijn computer of iets dat ik verkeerd heb gedaan.Geen idee.Nu kreeg ik mijn dashboard terug en zit ietwat vervreemd achter mijn toetsenbord.Er is alweer zoveel water naar de zee gestroomd de afgelopen week.
Het was niet echt warm bij aankomst in Rome en, zoals de foto laat zien was er verse sneeuw gevallen op de bergen, achter het meer van Bolseno.
Na twee dagen kwam de aangename warmte terug.
Feest der herkenning, want ik was er al vaker, samen met een vriendin die nog steeds niet de droom die ze eens had kan loslaten. Het kopen van een huis op een mooi plekje bij Alviano.
We hebben er weer gelopen, tussen de olijfbomen die, nog lichtgrijs in blad, al bloemknoptrossen lieten zien. Het leken wel bomen in bruidstooi, zo zwierig als het jonge blad bewoog in de wind,ritselend kant, onder een blauwe hemel,gevuld met gouden zonlicht.
Groene hagedissen zaten midden op de smalle klimmende weg op het warme asfalt te zonnen. Om er als de wiedeweerga vandoor te gaan,bij onze nadering.
In de bermen groeit Borage, dat wij moeten zaaien in de tuin, komkommerkruid.De blauwe bloemen staan mooi in een groene salade.
Wonen in een land waar de zon de aarde stooft; waar de kruiden in het wild groeien en waar je weet waar je aan toe bent met de seizoenen.Verleidelijk? Zeker!
Mooi om na te genieten en dromen te hebben.Mooi om terug te kunnen gaan wanneer de behoefte aan warme zon weer groeit.

moederdagschatten

2011-05-12T13:13:00.000+02:00

12.05.2011

Op het kussen naast mij ligt een envelop, met de post gekomen en op de achterkant staat 'openen op zondag'. Ik herkende het handschrift. Er zit een mooie kaart in met de tekst dat ik na alle mond en klauwzeerperikelen iiets extra's verdien en ook dat ik de liefste moeder van de wereld ben.Dan belt de andere dochter op. "Mam, wij gaan vanmiddag naar Harmelen want de honden moeten met elkaar kennis maken. Zullen we jou ophalen, dan gaan we eerst wandelen en daarna een ijsje eten voor moederdag.
"Goed idee", roep ik, blij verrast want sinds jaren doen wij niet aan moederdag op een telefoontje na.
Asterix kwam bij Rebekka, nog voor de kinderen werden geboren.Zij haalde hem uit het asiel.Sara en Ton hebben nu een achtjarig teefje, een bearded colly, sinds een maand, overgenomen van een echtpaar dat scheiden ging en geen plaats meer had voor een hond. De kennismaking verliep vriendelijk en wij gingen wandelen. Mooi weer,een pas aangelegd wandelpark en ik had mijn fototoestel meegenomen.
Dit nu is het soort wandeling dat ik vroeger andere mensen zag maken en waar ik dan jaloers op was.
We liepen met elkaar en in groepjes, de honden renden heen en weer en Kimmy, de bearded colly probeerde met één poot of dat nou gras was, wat hij daar zag. Nee, het was kroos en helaas, zijn reactie kwam te laat. Kopje onder ging het arme dier. De jongens sjorden hem onder luid gelach weer op de wal en als dank schudde de hond al het water op hun benen en broekspijpen.Asterix,weet waar Abraham de mosterd haalt en bij het ijseten ging het dier dan ook tussen mijn benen zitten, kop op mijn knie en de ogen smachtend naar mijn ijsje.
Echt niet, zei ik verontwaardigd. Hoe kan je dat denken As, en ik gaf hem een vette knipoog.Het ijs was heerlijk zacht en de hoorn te hard voor mijn gemangelde bekkie, dus Assie, zoals ik hem noem zuchtte, kwispelde met zijn staart en at uiterst beschaafd, mijn hoorntje op.
"Mam!"riepen de kinderen in koor, "Oma!", riepen de kleintjes en ik zei "Poe, alsof jullie dat nooit doen".
Het was een uiterst bevredigende moederdag.

taalwijsheid

2011-05-10T14:04:00.007+02:00

10.05.2011

Het gezegde 'ergens de tanden inzetten'.Wat zou ik dat ontzettend graag willen doen.
Je ergens in vastbijten is ook zo'n gevleugeld woord.Mijn homeopatische arts zei ooit "Jij bent een vastbijtertje, soms tegen beter weten in"Hij heeft daar wel een beetje gelijk in. Al vind ik het zelf niet iets om trots op te zijn.Maar soms kan ik niet anders.
Nu zou ik gewoon niet moeten schrijven, denk ik, want ik heb weinig in huis. Dank zij een kaakoperatie leef ik al een aantal dagen op pijnstillers met een vaag hoofd als resultaat en niet eens zoveel minder napijn.
Alleen, ik voel mij nog veel ellendiger wanneer ik niet achter mijn blog kan zitten, afgesneden, een beetje. Ik ben een vasthouder tegen beter weten in, op dit moment.
Maar ook letterlijk. Ik leef al dagen op zacht voedsel. De eerste dag troostte ik mij met ijs en een hele bak slagroom, dat had ik wel verdiend na alle soorten boren en diverse tangen die groter waren dan mijn kaak breed. Hele kleine hapjes zoete zachtheid. De verdoving was nog niet uitgewerkt.Daarna werden het yoghurttoetjes,mihoen met roerei en weer later zacht gesmoorde tomaten en een visje.
Geen wijn, geen koffie, wel kamillethee (jakkes).
Wat zou ik graag mijn tanden in iets knapperigs, iets hartigs zetten.Van die zoutige grote chips bijvoorbeeld. Of gewoon een maaltijd waarbij ik kouwen moet, zodat een smaak vrijkomt die voldoet. Voorlopig moet ik dat soort neigingen nog maar bedwingen. Aardappelpuree met champignons en een tomaatje, niet slecht maar een week lang? Het komt allemaal wel goed.
Liters zout water later, zal ik mij afvragen 'was het echt zo erg?'En dan zal ik antwoorden 'eigenlijk wel, maar nu is het voorbij'. Zand er over.

weinig blaadjes?

2011-05-06T14:21:00.006+02:00

06.05.2011

Er is gezegd dat door de vroege warmte en droogte, de bomen te weinig blaadjes zullen krijgen.Gelukkig trekt de natuur zich niets aan van wat wij allemaal vinden.
De balans is ver te zoeken, maar dat is niet de schuld van moeder Natuur.
Ik kijk ondertussen naar de Cotoneaster, die vol in blad zit en naar mijn krentenboom, die ook niet misdeeld is met fris groen.Het zit wel goed, in mijn tuin, denk ik.
En toch! Toch heb ik dit jaar het gevoel alsof ik niet meer weet hoe het moet. Sinds alles in de kas bevroren is, heb ik nog niets gedaan om er weer leven in te brengen.Wat ik opnieuw gestekt heb is toch niet aangeslagen.Ben ik mijn groene vingers kwijt? Ik trek hier en daar het onkruid weg, zie de pioenrozen opkomen,vijf knoppen tel ik, een cadeautje. Maar van het kleine spul word ik niet vrolijk.
De kat mijdt haar kattenbak en zoekt plekjes in mijn tuin. Bij voorkeur de anemonen, de sleutelbloempjes en nog wat van dat kleine spul.Waar nodig, leg ik vazen artistiek verantwoord op hun zijkant tussen de tere plantjes.Het zijn wel zelfgemaakte van steengoed. Het blijft dus een persoonlijke noot in de tuin.
Poes weet nu, dat wanneer ik heel hard NEE zeg, ze op haar fluwelen pootjes terug moet keren.Dat voorkomt verdere schade.
Maar ik blijf een beetje mistroostig, wanneer ik zo naar mijn tuintje staar.
En dan voltrekt zich het wonder.
Het schemert net en ik besluit te sproeien. Dan moet je kijken waar het water terecht komt, niet te hard op jong groen en een ferme straal achterin, waar ik met de slang niet zo gemakkelijk kom.
Ik krijg 'zachte'ogen als ik het water volg met mijn blik en plotseling zie ik schoonheid. De nuances groen die elkaar afwisselen. Het verschil in bladpatroon. Het hoogteverschil tussen de planten. Het is één aaneen gesloten dek van groen.
Gezond groen, met lichte pelargoniumbloempjes. Flessegroen van lancetvormige bladen die rechtop staan en ik denk dat het een kleine Iris wordt.De bruingerande winterharde varens die zich ontrollen.De polletjes zwart gras met maartse viooltjes ertussen.Overal kleine, bescheiden bloempjes die kleur bekennen.Ik doe een ontdekking.Mijn tuin heeft mij niet in de steek gelaten. Ze moest een paar probleempjes oplossen.Warme dagen en koude nachten, droogte en na de warmte een schrale nare wind uit het noorden.Maar nu? Ze is mooi. Niet al te netjes, niet al te gerangschikt, precies zoals ze wezen moet. En de kas? Die ga ik aanpakken in Juni.
Ik maak een diepe buiging voor mijn tuin, mijn paradijsje in zakdoekformaat.

lid van de familie;het goede doel

2011-05-01T14:28:00.006+02:00

01.05.2011

Onze vaste tradities waren,als eerste het sinterklaasfeest. Daarna kerstavond naar de Krijtberg,Amsterdam.Eerste kerstdag was voor mijn ouders, die kwamen naar ons en tweede kerstdag was voor Carré,Amsterdam. Oudjaarsavond was voor alle vrienden en hun kinderen,honden en vuurwerk.Iedereen bleef slapen, het huis was versierd van de voordeur tot het zolderraam en overal lagen matrassen.Feest allerwegen.
En dan komt de tijd dat je beseft dat je het stokje van de traditie moet overdragen aan de volgende generatie met de woorden 'het is nu jullie beurt, maak er wat van'. En dat doen ze.
Eén traditie heb ik behouden.De paasbrunch. In mijn tuin worden de eieren gezocht, hier loopt iedereen binnen met schalen en of pannen met een brunch-gerecht.Alles is anders maar het is feest.
Dit jaar heeft Lieve, kleindochter van bijna tien jaar, haar eerste bijdrage geleverd aan de paasbrunch.Tiramisu, een gerecht waar wij volwassenen gek op zijn.
"Getsie", riep de maakster uit en spuwde nog net haar mond niet leeg."Getsie, wat vies, het smaakt naar koffie"
En hoe hard wij ook riepen hoe goed gelukt die Tiramisu was, zij bleef met een vies gezicht afkeergeluiden maken.
"Dat maak ik nooit meer, zo vies"en zij gaf met een beslist gebaar haar schoteltje aan haar broer die het vrolijk opat.Ik hoop wel dat ze een andere bijdrage vindt voor volgend jaar.Het is toch feest wanneer je ziet dat de jongste generatie mee wil doen met een traditie door de 'familie-oudste'in leven geroepen.
Lieve heeft nog een stap gezet.
Gisteren,'koninginnedag'heeft zij in Utrecht saxofoon gespeeld. Het was meer eng dan leuk, zei ze na afloop maar wat ze ophaalde aan geld was voor een goed doel.
Een dierendoel. Ze heeft 17 euri opgehaald. Ze speelt nog niet zo lang saxofoon; haar moeder had de ondersteunende muziek op haar telefoon staan.Toen ze toch een foto wilde maken van dit historische moment, viel de muziek even weg en Lieve, die niet naar de mensen durfde te kijken, sloeg één oog op naar haar moeder en dat werd dus de foto.
Lieve, mijn oma-maakster heeft twee stappen gezet, de rest van de kleinkids zal op hun beurt volgen.En ik ben er nog steeds bij. Geweldig!

zoete vriendjes

2011-04-29T15:52:00.004+02:00

29.04.2011

In de krant van 23 april lees ik, Nederland gaat mogelijk meer doen in Libië. Mijn eerste reactie was 'nou, Rosenthal durft'.
We hebben toch binnen de regering een afspraak, die er net door is, dat alleen militairen worden ingezet om politie in Kunduz te scholen. We hebben als regering toch de garantie dat die nieuwe politieagenten geen gevechtsacties zullen uitvoeren. Hoe ze daar hier in kunnen geloven is mij een raadsel. Lopen daar politieagenten in een hinderlaag, dan zullen ze hun geweer of revolver heus wel gebruiken.
Ik geef ze geen ongelijk. Dus snapte ik de strekking van het stuk niet.
Totdat ik op pagina 11 van de krant kwam.Rosenthal was bij Hillary Clinton op bezoek geweest. Dat verandert natuurlijk alles.
Onze Hil heeft heel veel pijlen in haar kokers en zij zal behoorlijk overtuigend zijn.Onze handicap is, dat wij zo graag vriendjes willen zijn met Amerika. Dat wij net zo goed zijn in het wringen in bochten als de Amerikanen in het gewapenderhand interveniëren in andere landen. De wereld is van Amerika en dat mogen wij nooit vergeten.
Hoe het moet in die landen, weet ik echt ook niet. En ik geloof dat niemand dat weet.
Amerika kan geen goed doen in welk oosters land dan ook. Ze hebben te veel regims de hand boven het hoofd gehouden, die politiek goed uitkwamen.
Er is zo'n groot verschil in denken, dus ook de werkelijkheid wordt zo verschillend beleefd in middenoostenlanden en het westen.
Moslimlanden zijn de nieuwe communistische landen, het nieuwe gevaar. Dus moeten wij zorgen dat de macht daar pro westers blijft.Hussein verjaagd en berecht, Moebarak verjaagd en de roep om revolutie is overgeslagen naar andere landen.
Laten ze het zelf uitvechten. Er is een lange lijst van interventie in Latijns-Amerikaanse landen, Nicaragua, Chili; in het verre oosten Vietnam. Het heeft duizenden het leven gekost en uiteindelijk hebben de betreffende landen het zelf moeten doen.
Rosenthal:Nederlandse hersenen vormen een meerwaarde. Natuurlijk, wij zijn superieur.

in memoriam

2011-04-23T11:46:00.005+02:00

23.04.2011

Lieve Peter,
Gisteren voor het laatst naar jou gereisd en voor het eerst hoefde ik 's avonds niet te bellen met de woorden "Ik ben weer thuis!".
Het is natuurlijk ongelooflijk beroerd dat een stom ongeluk een eind aan jouw leven heeft gemaakt. Maar het is goed zoals het is. Zonder jouw zelfstandigheid zou jij diep ongelukkig zijn en had je dit trauma overleefd, dan was je niet meer naar huis gegaan.Jouw eigenzinnigheid was legendarisch, jouw bescheidenheid en soberheid ook.
Veertig lange jaren zijn wij elkaars leven in en uitgelopen en hadden daar veel plezier in.Je kwam op het juiste moment in mijn leven, een periode waarin mijn laatste restje zelfvertrouwen ondergraven werd. In de periodes dat je in Brazilië werkte,sloofden wij ons uit met de mooiste brieven. Terug in Nederland hervatten wij dan onze wandelingen, gesprekken en genoten van ons contact.
Je bent een solist geweest maar je hart ging uit naar de onderkant van de maatschappij, vooral daar in Belo Horizonte. Daar bouwde je een huis voor mensen die nauwelijks een huis hadden.Daar spoorde je de rijken aan om te delen met hen die niets hadden.Je kunst zette je in dienst van dat ideaal. Elk schilderij dat je maakte, iedere tekening die je verkocht, alles ging naar dat doel in Brazilië.
Kreeg ik doodleuk een kaart met het zinnetje 'o ja, je hangt in de slaapkamer van een schoenenfabrikant'. Om welke tekening of portret het dan ging, dat hoorde ik nooit.
Je bent een uniek mens geweest, te vreden en sober levend.Je eruditie bracht menig filosofisch inzicht dat je deelde.Dat het leven, ieders leven eindig is, heeft jou nooit benauwd. Je hebt de leeftijd van de sterken bereikt. Je hebt genoten, had vrienden en tot het laatst werkte je hier in Noord Holland met mensen die wilden schilderen of filosoferen.Je bent zo aanwezig geweest.Geen afscheid hebben kunnen nemen, maar dan denk ik weer, goede vrienden doen dat niet, afscheid nemen.Die gaan met een armzwaai uit elkaar "Tot de volgende keer".
Ik ga je ongelooflijk missen, ik treur om je verlies. Jouw vriendschap, ook al is de wederkerigheid voorbij, maakt dat ik vooral blij ben.
Ik denk dat ik nog wel even met je in gesprek blijf, dat stopt niet zo maar. Maar dat geeft niet, toch?
'Wat er na de dood is, is een geheimenis en dat moet zo blijven', jouw woorden. Het zij zo. Mijn ziel probeert jou nog even te volgen.Ik hou van je.

schrijven

2011-04-14T12:03:00.006+02:00

14.04.2011

Ook wanneer je niet schrijft, ben je bezig met schrijven, zei Nelleke Noordervliet ooit aan het begin van een lezing.Ze heeft gelijk. Soms betrap ik mij erop dat ik in mijn hoofd zinnen formuleer, voor mijn blog, om even later al dat fraais volkomen te zijn vergeten.Omdat weer iets anders mijn aandacht vroeg.
In de Volkskrant van 13 april staat een artikel 'neem de amateur serieus'. Ik ben zo'n amateur en neem mijzelf serieus. Behalve mijn blog schrijf ik ook korte verhalen, waarvan enkelen staan op de site van Schrijverskring Gyrinus Natator. Ik heb voornoemd artikel gelezen en zie er weinig in.In ieder geval niets nieuws.Begin jaren 70 ontstonden in alle lagen van de kunst, alternatieve circuits, beroeps- en amateurniveau.Om nu ineens de amateur te ontdekken vind ik een beetje het wiel uitvinden. Laten ambtenaren en mensen van organisaties alsjeblieft hun handen er vanaf houden.Ik kan natuurlijk alleen maar voor mijzelf spreken, maar mijn amateurstatus is mij altijd goed bevallen.In mijn keramiekperiode, heb ik geexposeerd, op markten gestaan en toen ik dat allemaal gezien had, ben ik mijn eigen cursusatelier gestart en die zijn voor een aantal mensen belangrijk geweest.Schilderen werd mijn hobby maar wel omdat ik het niet laten kan. Zo ook mijn schrijven. Ik schrijf, omdat ik het niet laten kan.
Zelfs wanneer ik niets te schrijven heb, ben ik met schrijven bezig, precies zoals Nelleke Noordervliet dat destijds uitsprak.Met mijn korte verhalen slijp ik mij aan het commentaar binnen de Schrijverskring. Gelukkig krijg ik ook commentaar op mijn blog.Ik wil mijzelf wel verbeteren, van gedachten wisselen, maar ik hoef niet uitgegeven!
Waar ik wel over nadenk is, weer een cursus volgen.Ik heb alle UCK-cursussen gedaan maar van Anne Stinze zou ik wel Collumn schrijven willen herhalen.
Ik geniet van Remco Campert. Zijn taal lijkt zo gemakkelijk. Ik ervaar zijn lichtvoetigheid, zijn relativeren en zijn inzicht als ruimtelijk.Door zijn manier van schrijven krijgt de lezer de kans, eigen gedachten te herkennen.Zo zou ik willen kunnen schrijven.Stijl is persoonlijk, ik leer al lezende.
Gisteren de film Black Butterflies gezien; het leven van Ingrid Jonker. Zij was in staat, ieder woord een hele eigen betekenis te geven. Wat een lading gaf zij haar taal mee.Zo zou ik willen kunnen schrijven en ook dat, zal niet zijn.
Neem de amateur serieus, ja, ik wil serieus genomen worden. Maar niet door ambtenaren of mensen die de amateur 'omhoog willen tillen'. Ik ben goed zoals ik ben, al wil ik mijzelf graag verder ontwikkelen, op mijn manier.

kindje kom je spelen.....

2011-04-11T20:03:00.004+02:00

11.04.2011

Ik mag weer buiten spelen, met aarde en wortelkluit.Ik mag weer buiten spelen en alle bloemen komen uit.
Ik graaf een kuil, strooi koeienpoepjes, giet water, poot een nieuwe plant en zie in mijn fantasie, de bloemen wuiven in de wind, ik ben weer kind.
Ik mag weer buiten spelen, draai rondjes op mijn fiets. Rond stoere oude kastelen
en kom ik weer thuis, dan eet ik iets. Moe en voldaan ga ik dan rusten en droom mijn ideeën bij elkaar.Het groen, de wolken, vogels en bomen, alles kan en mag en niets is raar.
Ik mag weer buiten spelen, de dagen zijn lang en licht, nog even wachten dan wordt de nacht niet donker. Ik droom van stergeflonker van avond- en ochtendlicht.
Ik droom van warme nachten, van dagen met zon en veel blauw. Ik droom van een heuse zomer en aarde, ik houd van jou.
Ik mag weer buiten spelen en ben weer het kind dat alles, ja alles, zo geweldig opwindend vindt.

jaloezie

2011-04-06T14:09:00.012+02:00

08.04.2011

In de namiddag, het uur waarop ik steevast voel dat ik de hele dag bezig ben geweest, kijk ik soms naar het t.v.programma 'droomhuis onder de zon'.
Dan wil het wel eens gebeuren dat mij een gevoel bekruipt van verlangen dat misschien in de buurt van jaloezie komt. Het aantrekkelijke van wonen in een klein stadje of vlak bij zee; in een huisje, persoonlijker dan de systeemwoningen van de zeventiger jaren.
Het verlangen naar altijd zon, naar potten gevuld met bloeiende Oleanders, Vijgenbomen en Olijfgaard.Wat ik vooral zo aantrekkelijk vind is het leven op straat,het altijd buiten kunnen zijn.
In die serie 'droomhuis onder de zon' zie ik dan paren lopen van 60+ of jonge koppels die het roer om willen gooien, altijd samen.Die tijd heb ik gehad.
Ik kan er mee leven, alleen, kijkend naar die serie bekruipt mij soms het liedje van verlangen, dat dicht bij jaloers zijn ligt.
Een paar dagen geleden was er een gesprek met Rutger Hauer op t.v. Hij fascineert mij altijd weer, omdat hij zo op mijn man lijkt.Het grote verschil tussen die twee is dat bij Rutger Hauer de zelfspot en vechtlust uit zijn ogen spat.Omdat ik zo gevangen werd door die gelijkenis, heb ik niet de vraag gehoord, wel het antwoord:
"Wat je mist in het leven, is niet het doel, maar de weg".
Zelf zeg ik graag "Je hebt je te voegen naar wat aan jou gebeurt in het leven, om van daaruit weer je eigen weg te zoeken. Optimisme is denk ik dan een sleutelwoord.
Het glas van mijn moeder was altijd half leeg, zo voelde ik dat.Ik probeer mijn glas vol te zien. De erfenis van genen, het blijft een worsteling.

De gedachte van de maakbare wereld wat dus betekent het maakbare leven, is van deze tijd. Zelf denk ik dat het niet mogelijk is.
Wij willen alles. Eeuwig jong; beroemd of bekend. De snelle bevrediging van onze wensen in hebbedingen.
De gedachte, hoe heerlijk het moet zijn om altijd onder de zon te leven, altijd buiten te kunnen zijn, is een droomgedachte.
Ik heb een plek onder mijn eigen zon. Mijn kinderen en kleinkinderen hebben hun eigen toekomst.Het is goed zoals het is. Mijn glas is vol.

van de hak op de tak

2011-04-03T15:51:00.006+02:00

03.04.2011

Wanneer ik de fietstunnel uitkom snuif ik onverwacht een heerlijke bloemengeur op.
Zelden ruik ik iets, al fietsend, dit treft mij in volle glorie.Bloesem, de zoete geur van bloesem.Drie smalle bomen staan samen in bloei.Magnolia's met witte bloemen die samengesteld zijn uit langwerpige wilde blaadjes. Wat een geur. (Bovenstaande foto laat de bloesemboom achter mijn tuin zien.De kleine foto, de krent in de tuin).
Het feest van lente is op dreef.
De bomen lopen uit in rose en witte tinten. De krent staat met een crême kleur op uitkomen en de vroege clematis bloeit over tuinschuttingen lichtrose.
Wat de narcissen en hyachinten betreft zijn we al blasé, anemonen bloeien in het verborgene onder het groen van zevenblad en speenkruid.
Verbaasd ontdek ik dat de fietspaden in groen van uitlopende struiken gevangen liggen.
Gisteren nog kaal, nu met een tere waas. Maar hopen dat de baas van de afdeling groenvoorziening niet beslist dat die struiken gesnoeid moeten worden, want dat gebeurt dan meestal voor de bloei. Zijn wij blij gemaakt met een dode mus.
Mussen zijn er trouwens niet meer rondom mijn huis en tuin. Helaas! Zo'n gezellig neuzelend vogeltje. Bij vrienden in Haarzuilens zijn ze wel en gelijk hebben ze.
Veel broedplaatsen voor ze, die hier allemaal gesaneerd zijn.Woningnood onder de mussen.
Vandaag naar Haarzuilens gefietst, even vrienden zien en ja, ook de mussen.
Er zaten een stelletje in de clematis tegen de muur en bij de voederkokers, vredig samen met een muisje, dat tegen de muur opklauterde, zich vervolgens langs een ijzerdraad liet zakken om te ontdekken dt er niets onderaan die draad hing. Vervolgens klauterde het diertje weer vliegensvlug omhoog. De mussen vonden het prima en wij schoten in de lach.
De afgelopen week, bij de ontdekking van de eerste bloesems vroeg ik mij af of er een noodzakelijk verband is, tussen het uitkomen van de knoppen en de daarop volgende harde wind en regen.Ik zag witte blaadjes dwarrelen uit een boom waarvan de knoppen nog niet eens open waren.
Natuurlijk ben ik calvinistisch genoeg om mij af te vragen of het misschien niet de bedoeling is, dat wij genieten van al dat schoons.
Op de terugweg, tussen de beide wateren door, liep een hond los, die kennelijk de geur van zijn baas kwijt was. Zoals honden dat doen rende hij de, drukke autoweg, over en werd op een haar na gemist. Hij rende meteen weer terug en ook dat ging net goed. Er kwam een jogger, uit de weide waar de hond weer naar terug ging. Wie laat hier nou een hond loslopen, bij zo'n drukke weg, riep ik verwijtend. Maar de hond was niet van hem, zo zei hij. Heel in de verte zag ik een stel mensen lopen, ook met een hond. De hond verdween en ik stapte weer op, mijn mobieltje weer wegbergend. Zou ik echt de politie gebeld hebben? 1 1 2 bel je niet zo snel voor een loslopend dier, dat nu misschien z'n baasje wel gevonden had.
Mijn vrienden in Haarzuilens hebben een mooi dakterras en daarop ook een kas. Vol potjes en bakjes en gezaaide plantjes.
Het is toch wel zo'n aparte wereld vol van kiemkracht en beloftes.
Ik realiseer mij dat ik niet veel in mijn kas kom, waar nog niet alles wat doodvroor, opgeruimd is. Wel ontdekte ik, dat mijn dode chocoladeplant, de cosmos atrosanquineus,tussen alle dorre takken en blaadjes, met twee nieuwe scheuten demonstreert dat er leven is wanneer je het niet meer verwacht. Er ligt dus werk op mij te wachten. Een nieuwe pot met nieuwe aarde voor een nieuwe loot!

verlangen

2011-03-31T14:09:00.004+02:00

31.03.2011

Op zoek naar een mooie zin, kom ik er iedere dag één tegen en eindelijk dringt hij tot mij door.
De zin van Hippocampi: Verlangen naar wat je bezit.
Die zin moet ik 'gedachtenloos' verder laten doordringen. Dan komt er een andere zin boven drijven: Je kunt niet verliezen wat bij jou hoort, zelfs al zou je het weggooien.
Innerlijke rust is waar ik zo naar verlang en niet heb, naar mijn idee. Alleen, je kunt niet verlangen naar iets wat niet in je is, denk ik ook.
Misschien hoort innerlijke rust niet bij mij? Is innerlijke rust alleen aanraakbaar wanneer je grote wijsheid hebt om stil te zijn? Ik weet niet waar dit schrijven naar leidt. Wel waar het vandaan komt, die behoefte aan innerlijke rust.
In het kader van een nieuwe HR-ketel, moest er een afvoer gemaakt worden in een hoekje voorzolder, dat vol ligt (lag) met 35 jaar oude stof, dozen vol zaken waar ik wel een vermoeden van had maar eigenlijk niet wilde weten.
Drie dagen lang heb ik stof gesnoven en geniesd. Mijn hoofd regelmatig gestoten tegen een zolderbalk wanneer ik achterwaarts en gebogen met een tas vol boeken naar de trap schuivelde, om ze beneden op een stapel te leggen in een andere doos.
En dan kom ik bij een doos met papieren en tekeningen en briefjes en die wil ik niet.
Te veel oud zeer, te veel oude onmacht, te veel van alles.
Maar toch, het moet en alles gaat door mijn handen. Gelukkig maar want ik kom tientallen dia's tegen van de Frans Halsschool waar de vader van mijn kinderen onderwijzer was. Zo eentje die ze niet leerde spellen, rekenen, dat deden anderen wel, maar wel wereldreizen met ze maakte en, zo verhaalde van geschiedenis en aardrijkskunde. Markt in de klas liet spelen (de meeste kinderen kwamen van de Albert Cuypmarkt) en binnen de kortste keren waren alle tafels tegen de muur gestapeld en waren de kinderen serieus aan het handelen en onderhandelen.
En weer gaat het hele leven van die man door mijn gedachten en kom ik uit bij de treurnis van een mens die zoveel in zich had en toch zo ongelukkig was.
Verlangde hij naar wat in hem was? Nee, hij was daar bang voor want, hij wist en wat in hem was kon hij niet toelaten, want wat zou daar van komen.
Al die scheuren en barsten die hij in zijn genen meedroeg, heb ik goddank niet.Dat is niet mijn verdienste, dat is ondanks mijzelf.
Ik vind het een hele mooie zin: Verlangen naar wat je bezit.
En een hele mooie gedachte: Je kunt niet verliezen wat van jou is, al zou je het weggooien.
Ik kan er niet bij, het brengt mij weemoed. Stel je voor dat ik het, ergens onderweg, toch ben kwijt geraakt?

wereldomvattend

2011-03-24T10:42:00.003+01:00

24.03.2011

Op zoek naar een mooie zin, kwam ik de volgende tegen "Wij rouwen om haar die van haar hielden".
Zoals dat kan, wanneer je nog niet je schild opgetrokken hebt voor de dingen van alledag die komen gaan, kwam deze zin binnen en vormde een rij van gedachten en herinneringen.
Rouwen met hen die rouwen. Wanneer je diep van binnen rouwt, rouw je om alles. Binnen je eigen kring van mensen, maar ook om alles wat er verkeerd is gegaan en gaat, in de wereld.
Ooit liep ik over het Damrak met een collega van de massage opleiding die ik volgde.Wij hadden het over een ramp, ergens in Latijns Amerika en zij zei:
"Al het verdriet, alle jammerklachten die opstijgen vanaf de aarde, de kosmos in, er is één grote aura rondom de wereld van jammer en leed.Hoe heeft dat zijn neerslag in ons leven?"
Niet lang daarna werd ik weduwe. En op een nacht droomde ik dat ik op mijn buik lag en een groot rond vel vasthield,strak gespannen als van een grote trom, vast gehouden door een grote kring van vrouwen samen met mij.
Op het moment dat ik zei "het is te groot voor mij om alleen te dragen",doelend op het verdriet van mij en mijn dochters, werd ik wakker.Opgenomen in die kring van vrouwen voelde ik mij gedragen en vanaf dat moment was de vlam van vertrouwen dat het goed zou komen, aanwezig.
'Wij rouwen met hen die van haar hielden'.

Wij rouwen wij klagen
noemen steeds jouw naam
speuren nog de hemel af
jij bent weg gegaan.
Vertellen hoe je was
wie je bent geweest
spitten de verhalen door
van elk familiefeest.
Wij voelen zò de lege plek
de wond ons toegebracht
waar jij eens liep,eens sprak,
ooit was, dààr is het
zwarte nacht.

schemering;heden en verleden bij elkaar.

2011-03-22T12:21:00.005+01:00

22.03.2011

Merelzang in de avondschemering roept 4 mei herinneringen op.
Als klein meisje stond ik in de erker over het plein uit te kijken en zag, vlak voor acht uur, mensen zich haasten om op tijd binnen te zijn. Klonk het signaal uit de radio dan stond alles en iedereen stil op straat.De auto, die net nog reed, de fietser die afstapte. Zelfs de houten witte wagen van de slagroomwafelverkoper, getrokken door een paard, stond stil.
En altijd zong de merel, daarmee de stilte stiller makend.Want merels zingen nu eenmaal in de avondschemering.
Toen ik groter was, ging ik met een vriendin naar de Churchilllaan naar een monument
om daar om acht uur, bloemen te leggen.Ruim op tijd wachtten wij daar totdat ergens door een open raam de klok van achten sloeg.Na de stilte kwamen wij dan in beweging met onze bloemen. En altijd, zo staat het in mijn geheugen, kwamen door hetzelfde open raam pianoklanken, Chopin.
In 1976 werd mijn dochter Rebekka geboren, op vier mei.Ik voelde dat als een posthuum
eerbetoon.
Haar vader studeerde met een aantal studenten een gelegenheidsstuk in dat die avond zijn première beleefde. Dokter Kortzjàck en de kinderen. Een Poolse Jood of een Joodse Pool, dat wist hij zelf niet.Op de generale repetie klonk 'hoera het is een meisje, Rebekka en alles is goed'.In het stuk komt Dokter Kortzjàck er achter dat de kinderen van zijn weeshuis, die op het land te werk waren gesteld naar de gaskamers waren gestuurd. De litanie met namen van die kinderen opende met Rebekka. Na een stilte waarin iedereen dacht dat de speler zijn tekst kwijt was, begon hij met de tweede naam.Hij kon een kind dat 's morgens geboren was, niet 's avonds naar de gaskamers sturen.
Toen Rebekka vijf werd en wij inmiddels in M'broek woonden, naast joodse buren, wilde zij haar verjaardag niet vieren.
Mamma, wij hebben plezier, maar mevrouw de Leeuw moet huilen om haar familie.
En ik legde uit, dat mevrouw de Leeuw heel goed wist dat kleine meisjes hun verjaardag horen te vieren, dat wij om kwart voor acht de tuindeur zouden sluiten en limonade drinken en dat wij om kwart over acht weer verjaardag zouden vieren. Onze buurvrouw die de discussie had gehoord aan de andere kant van de schutting, was geroerd en kwam een klein cadeautje brengen, als teken dat het goed was.
Pas toen Rebekka zeven werd en met haar vriendinnetjes naar het Anne Frankhuis wilde, kreeg ze vrede met haar geboortedatum. Inmiddels hadden wij ook het verhaal dat bij haar geboorte hoort verteld en het fotoboek van de première laten zien.
Gisteravond in de schemering zong de merel zijn lied, op de dakpunt tegenover mijn huis, scherp afgetekend tegen de groenig blauwe lucht.
Opmaat voor vier mei.

hersenen

2011-03-17T14:31:00.003+01:00

17.03.2011

Hersenen zijn een raar iets. De hele wereld zit er in opgesloten en komt te voorschijn op de meest merkwaardige momenten.
Zo zit ik op de fiets, terug van boodschappen doen en vraag mij ineens af hoe het met de ouders is van dat tweejarige jongetje dat in de Haarrijnse Plas is verdronken.
Het is al weer twee jaar geleden, ik ken de mensen niet, heb het in de plaatselijke krant gelezen. Jongetje van twee speelt in de pas aangelegde plas, er is geen toezicht, hij valt in een kuil onder het water en verdrinkt. Welke ouder erbij was, of er wel een ouder was, weet ik niet.Hij liep alleen langs de waterrand. Het is een aangelegde plas, misschien verwachtte niemand dat er kuilen zouden zijn, zoals langs de zeelijn.Iemand zal zich ontzettend schuldig hebben gevoeld en hoe zou het nu gaan met die persoon.
Maar waarom moet ik daar plotseling aan denken. Wat beroert mijn brein ineens zo dat ik op deze gedachte kom.Ik zag twee aangelijnde honden, allebij kletsnat.Zag ze in gedachten in de sloot springen en kwam zo bij het verdronken kind. Wat raar!
Ik ben nooit een kind geweest van grote concentratie. Van mij werd altijd gezegd:Zij ziet ieder vogeltje vliegen. Mijn spanningsboog is nog niet erg groot en ik heb de hoop al lang opgegeven. Ik zou het wel willen. Langdurig kunnen nadenken en dan tot conclusies komen. Maar terwijl ik deze laatste zin neerzet, heb ik al twee maal naar buiten gekeken. Het weer verandert en kennelijk merk ik dat terwijl ik met wat anders bezig ben.
Toch zit er veel in mijn kop. Het komt er alleen niet gemakkelijk uit. Moet ik een feit ophoesten, nu, meteen, dan wordt dat geblokkeerd. Twee dagen later tijdens een onnozele handeling, kan het mij zo maar te binnen schieten. Te laat!
Ik heb het boek van Dick Swaab 'Wij zijn ons brein' daar wil ik wel eens in lezen.
Vooral dan wat met hart en ziel te maken heeft en de afdeling hallucinaties.
Ooit was ik in Frankrijk en deed mee met een 'sacred dance'een dans over vertrouwen. Wij stonden in een kring en hielden elkaar zo vast, dat iedereen tussen gekruiste armen stond, wij konden niet vallen.Ogen dicht en heen en weer wiegen op het ritme van de muziek.Het duurde niet lang of ik kreeg het gevoel dat ik rondtolde.
Opeens schiet ik een tunnel in en kom uit bij de klaagmuur, alles helder zichtbaar onder warme zonneschijn. Ik zag de Joden bidden, ik zag ze briefjes tussen de stenen stoppen en ik hoorde de geluiden. En ineens denk ik: Nu sta ik al weer bij die klaagmuur. Al mijn levens heb ik bij die muur gestaan en ik wil het niet meer. Als ik nu niet maak dat ik weg kom, blijf ik mijn hele leven hier staan.
Ik deed mijn ogen open en stond in de kring, mijn dochter naast mij. Die keek mij enigszins opmerkzaam aan en zei: Mam, wat gebeurde er met je. Er is iets gebeurt, je ziet zo wit.
Ik heb het haar later verteld. Het was een fascinerende ervaring, maar geen idee waar die vandaan komt.
Hersenen zijn rare kronkels, ik zou ze zo graag willen snappen.

de dingen van alledag

2011-03-15T09:52:00.004+01:00

15.03.2011

Houd nu eens op met dat gemier, de man is een vakman, vertrouw hem dan ook!
Met die gedachte werd ik wakker na een onrustige nacht. De man in kwestie is mijn tandarts. Ik heb twee uur bij hem op de bank gelegen en soms had ik vijf vingers van drie handen in mijn mond.Voor de rest van de dag deed ik niet meer mee en de wetenschap dat ik vier dagen later terug moest komen om uit mijn mond te laten slopen wat ze er nu even in hadden gezet, was de dreiging waarmee ik een paar dagen moest leven.Mijn vraag was 'moet ik penicilline slikken'zijn antwoord was 'nee'en het hele weekend heb ik mij afgevraagd of dat wel verstandig was.Want als ik ergens bang voor ben, dan is dat een infectie op mijn aorta bio kunstklep. Van dichtbij maakte ik mee wat een verwoestende invloed zo'n infectie kan hebben.
Maar na gedacht hebbende 'houd eens op met dat gemier'viel de spanning van mij af. Ik kon niet verbaasder zijn.
Diezelfde morgen zat ik om negen uur in mijn tuin met een beker koffie. Het was lichtgrijs, fris en stil.Een enorm orkest van vogels trakteerde mij op hun ochtendlied.Het is heerlijk om weer buiten te kunnen zijn, in de tuin te zitten al is het maar voor vijf minuten.
Mijn dochter belde dat haar kind een oorontsteking had, erg zielig was en niet naar school kon, waardoor moederlief zelf ook thuis moest blijven.Als klein kind heb ik zelf heel Amsterdam-zuid bij elkaar gehuild van oorontstekingen, dus leefde ik van harte mee.
Daarna naar vriendin J. een huis bekijken. Zij werkt al een paar jaar toe naar een goedkopere woning maar wil wel in de buurt blijven.Een leuk appartement, beslist. Maar, alleen in de namiddag zon.Toch een lichte woning door de vele ramen omdat het een hoekhuis is.Zij stond als negende op de lijst en eindigde als tweede. Dat wordt dubben wat te doen.Zon in huis is erg belangrijk. Ik kan haar niet adviseren, dit wordt haar beslissing. Na de koffie ga ik weer naar huis en word opgewacht door mijn buurman, die een zieke baby in bed heeft en een peuter moet ophalen. Of ik even kan oppassen? Ja, dat kan.
De tandartswolk is aanwezig maar op de één of andere manier wat op de achtergrond geraakt.
Ik besluit wat gesnoeid groen op klikoformaat te knippen, maak een stevige lunch want of ik op tijd kan eten, na de tandarts, is nog maar de vraag.
Eindelijk is het zo ver en fiets ik door Duivenkamp. Over een uur na nu, fiets ik weer terug, stel ik mijzelf gerust. Het duurt maar zo lang als ik in die stoel zit, of lig.Er komt een fietser mij tegemoet en ineens hoor ik een gil en zie moeder en kind vallen.Het kind zit met haar voet tussen de spaken en ook nog achter de vork van het wiel.En schreeuwt, natuurlijk. De fiets wat opgetild, zodat mams er onderuit kan en samen geprobeerd het voetje van het kind los te krijgen. Een mollig meisje met ravenzwart haar,bijeen gehouden met rose speldjes.Ja, wat doe je dan. Tegen het kind praten om het af te leiden, ze ging in ieder geval niet harder krijsen. Het lukte, en bevrijd greep ze zich aan haar moeder vast.Moeder redde het verder wel en ik haastte mij naar de tandarts waar alles meeviel.Wat slijpen en trekken en nog wat slijpen,de boel kwam los en het nieuwe tijdelijke werd erin gezet.Over tien dagen mag ik weer. Even een zachte rookworst gekocht, van J.kreeg ik een bak erwtensoep mee, dat zou gemakkelijk naar binnen glijden, zei ze. En ook een bak slagroom gekocht die ik meteen voor de helft heb leeg gegeten,thuis.Voorlopig dus even de weegschaal mijden.
Een vriendin gebeld die een ontmoeting met haar moeder zou hebben, sinds 16 jaar en dan ook alleen nog maar omdat moeder ontdekt had dat dochterlief binnen niet al te lange tijd dood gaat. Vriendin had er geen trek in, toch gedaan en het liep zoals zij had verwacht. Een egotrip van moeder, aan haar dochter kwam ze niet toe. Blij dat ik even belde. De worst, de erwtensoep en de slagroom waren heerlijk. Ik viel voor de t.v. in slaap en heb me op een voor mijn doen vroeg tijdstip naar bed geworsteld.De hoofdpijn weggeslapen, de vermoeidheid ook.
Dit is het verhaal van de dingen van alledag van gisteren. Net belde J. op dat ze het huis heeft.Dus ga ik nu naar haar toe om practische dingen te bespreken.Op zolder ligt een verzameling zacht papier, goed voor het inpakken van glaswerk. Dat neem ik vast voor haar mee.
Een uur later: bij woningnet wisten ze van niets, ze regelen nog maar pas alles digitaal en J.heeft de woning (nog) niet.Ook bij Portaal was e.e.a. niet bekend.Wat het nut van het digitale is, behalve kunnen roepen dat ze met hun tijd meegaan, is ons niet duidelijk. Uiteindelijk wordt alles toch met een telefoontje afgehandeld, om vier uur vanmiddag.
Dit is het verslag van gisteren, van de dingen van alledag. Naadloos overgegaan in het begin van deze dag.De slang die in haar eigen staart bijt, mijn tijd die haar segmenten over mijn dagen vlijt.
PS. Bovenstaande foto gekozen om de rondlopende lijnen.

ontmoeting/kort verhaal, deel 2

2011-03-12T10:14:00.004+01:00

12.03.2011

Ze keert haar gezicht naar de zon, genietend, met dichte ogen.
"Heerlijk toch, die zonnewarmte op je huid.Maar ik dwaal af. Weet u, wanneer je zo oud bent als ik, dan wordt de kring van mensen om je heen, steeds kleiner.En toch, ik
ben deel van deze wereld, zo lang als ik leef, dus lees ik mijn krant, bekijk het nieuws, zo blijf ik bij de tijd. Soms denk ik, na weer een dreiging, weer een oorlog, ergens ver weg, waar moet dat heen! Maar dat zei mijn moeder al en haar moeder.Zelf nam ik mij voor toen ik jong was, later nooit zulke dingen te zeggen".
Ze maakt een gebaar met haar handen, als in een verontschuldiging.
"Als je ouder wordt doe je dat kennelijk toch.
Gelukkig heb ik mijn boeken en veel tijd om na te denken. Een paar jaar terug volgde ik kursussen aan de volksuniversiteit, in filosofie. Dat helpt bij het nadenken".
Ze kruist haar enkels en voelt even aan haar haar, dan herschikt ze haar sjaal.
"Ik apprecieer het zeer, dat u zo geduldig naar mij luistert. Dat overkomt mij niet vaak. Wij kunnen alleen maar over kwaaltjes zeuren en over mensen praten die anderen toch niet kennen. Dat denkt men vaak".
Eindelijk kijkt ze opzij.
De man naast haar heeft het zich gemakkelijk gemaakt.Hij zit een beetje onderuit gezakt, zijn ogen gesloten, zijn gezicht naar de zon. Hij trommelt met zijn vingers op zijn knie en een voet beweegt ritmisch op en neer. In zijn oren witte oortjes.
Hij heeft geen woord gehoord van het hele verhaal dat de vrouw hem vertelde.
Ze is totaal verbouwereerd, weet even niet wat te doen. Dan staat ze op, kijkt nog eens goed naar de man die opgaat in de muziek en nu ook zijn hoofd ritmisch op en neer beweegt.

ontmoeting/ een kort verhaal in twee delen.

2011-03-11T15:17:00.003+01:00

11.03.2011

Een experiment.Het is een idee, om sommige van mijn korte verhalen(te lang voor één blog)te plaatsen als een vervolgverhaal.Bij voorbeeld twee of drie afleveringen.Of het werkt hoor ik graag.

Ze loopt met snelle pas het park in en snuift de frisse geur op.
Vanmorgen bij het opstaan scheen de zon, na dagen van regen. Ze wist niet hoe snel ze zich klaar moest maken om naar buiten te gaan.Drie dagen lang zat ze binnen en heeft ze niemand gezien.
Het bankje waar ze meestal gaat zitten is bezet, de enige plek in de ochtendzon.
Ze zag hoe een man kwam aanlopen, voorbij de bank liep en terug ging om er te zitten.
Ze kan er wel naast, ruimte genoeg. Nette man, denkt ze, jong nog en dan moet ze glimlachen. Tegenwoordig vindt ze iedereen onder de 50 jong.
Ze knikt even en gaat zitten, ruimte genoeg tussen hen in latend.
Dit is een mooie plek in het Vondelpark.Achter haar een vijver met fontein.Voor haar, het voetpad met een grasveld, achterlangs omzoomd door struiken.
Rechts achter haar een houten brug. Met de kinderwagen destijds moest ze altijd hard duwen om er over heen te komen. In de buurt een zandbak waar ze vroeger vaak ging zitten met de baby in de wagen. Later zat ze op de rand van de zandbak, een peuter aan haar voeten.Er waren altijd andere moeders.

De zon schijnt warm op haar gezicht,jammer dat ze geen boek bij zich heeft. Zou ze een gesprek kunnen aanknopen? Even kijkt ze vluchtig opzij.
"Wat heerlijk, zo in het zonnetje na al die dagen regen". Er komt geen reactie.
"Als u het vervelend vindt dat ik tegen u praat, moet u het zeggen hoor. Niet iedereen houdt van een praatje, ik wel".
De man bromt, instemmend, vindt ze.
"Tot voor kort had ik een poes die 's morgens op mijn bed sprong zodra de wekker afliep. Kon ik tenminste 'goeiemorgen poes,'zeggen. Maar ik moest het diertje laten inslapen. Wie had kunnen bedenken dat het zo stil is bij het opstaan.
Mijn kinderen bel ik niet te vaak, altijd druk.Ze verwachten altijd dat ik wat leuks doe, dan zijn ze gerustgesteld, denk ik.
In de winkels ken ik iedereen, dan kan ik wel eens een praatje maken. Maar niet als er andere klanten zijn. 'Mens, schiet op' hoor ik ze dan denken.Altijd haast, het lijkt wel of het steeds erger wordt.
Ik ben al zo veel jaren alleen. Niet zielig, maar beklemmend, zo nu en dan.Dan sta ik op met pijn in mijn botten en niemand om even tegen te klagen. Dat helpt, weet u, klagen.Niet zeuren, maar even, u weet wel, hardop zeggen dat iets zeer doet. Dan denk ik wel eens, dat al die pijntjes die weliswaar bij een zekere leeftijd horen, voortkomen uit pijn van het hart, een mens wordt niet ongestraft oud.Zo'n dag is dan geen goede dag, dan moet ik voorzichtig zijn, opletten dat ik mij niet stoot.
Dan ligt ook de angst voor de toekomst op de loer, een eenzame oude dag.Niemand om je dagelijkse zorgen mee te bepraten, de grote zowel als de kleine.

wordt vervolgd.

dromen

2011-03-07T13:19:00.003+01:00

-7.-3.2011

Ik wil een droom
planten in mijn tuin.
Een droom in wit,
met rose bloemen
waartussen bijen komen zoemen.
Vertrouwend op haar vruchtbaarheid,
de aarde ontvouwt zich
in ontvangen,
wordt haar groei
en bloei gevoed.
Haar takken tot boven mijn hoofd
haar bloemen zwevend.
Blinde vleugelslag op de wind en
ziende mijn droom, ben ik het
die hemel en aarde in eigen
evenwicht hervindt.

overwinterd

2011-03-05T16:13:00.004+01:00

05.03.2011

Hij is jong en moe, ik zie hem zitten zodra ik mijn keuken inloop.Doodstil zit hij op de rand van de voedermand die aan een tak van de vlier hangt. Goed zichtbaar en recht voor mijn keukenraam.Hij ziet mij maar beweegt niet en ik sta stil en beweeg ook niet.
Een jong van vorig jaar, uit één van de laatste nesten, denk ik.
Zijn kop heeft nog dat dons, zijn verenpak is nog niet zo zwart en glanzend en zijn snavel is nog niet zo opvallend geel.
Dat hij roerloos blijft zitten als ik naar mijn aanrecht loop, verontrust mij.Merels zijn altijd alert. Ik pak een glas water, loop wat heen en weer, hij vliegt niet weg.
Ik buk en kom weer overeind, hij zit stil.
'Je gaat toch niet dood, zo vlak voor mijn keukenraam, hé' zeg ik. Ik kan het niet helpen, ik praat altijd tegen dieren of dat nu een koe in een wei is, of een schaap of een vogel.Zelfs tegen een pissebed praat ik, als ik hem nog net niet vermorzel onder mijn schoen en hem vervolgens verderop weer veilig weg zet.
Door de rest van de dag heen, houd ik de eetmand in de gaten. De merel komt regelmatig terug om wat te eten en blijft dan zitten. Ik ben blij dat hij het rijk alleen heeft. Aansterken is wat hij doet.
Dat snap ik volledig, iedere keer dat ik buiten ben geweest zet ik mijn hele anatomie tegen de kachel in de gang om de kou uit mijn botten te krijgen.
We hebben twee dagen zon gehad en ik heb er goed gebruik van gemaakt. In een stoel op een windvrij plekje was het heerlijk toeven. Maar werkend in de tuin in de schaduw en met wind, was het guur.Mijn handen gehavend door de rozendoorns en blauw van de kou. Het klinkt dramatischer dan het is. Ik heb genoten van het eindelijk weer op de ladder staan om een pruikenbos van een klimroos uit elkaar te halen.
Mijn rozenboog is nu kaal en ik moet er maar vertrouwen in hebben, dat hij weer net zo mooi wordt als hij was.
Maar wanneer een mereljong mijn plekje kan vinden dan komt het met een 35jaar oude New Dawn ook wel goed.Ik deel uit, vogelzaad en rozenmest.
Ook vandaag zit hij veel op de voermand. Kijk ik boven uit het raam dan zie ik dat hij ook de vetbol met zaden die in het midden ligt, uit elkaar pikt.
Hij is nog steeds niet schuw maar veel levendiger dan gisteren en dat doet mij plezier.
'Nog even volhouden'zeg ik door het raam heen. 'Nog een paar nachtjes dan wordt het wat warmer.Blijf maar hier, je hebt water bij de buren en eten bij mij en tracteer ons dan op een lenteavond op een mooi merelconcert.

revenons à nos moutons

2011-03-02T13:36:00.010+01:00

02.03.2011

Veertien jaar en voor het eerst naar een toneelvoorstelling met school.
Voor het eerst ook in een echt theater, Het Centraal Theater aan de Reguliersdwarsstraat.Een kleine bijna ronde zaal, verlicht en alles was rood. Fluwelen rode gordijnen, de stoelen rood gestoffeerd, de muren, rood met vergulsel.
En de geur! De geur van schmink, van poeder en van stof. De stofjes dansten in de gloed van lampen.Dit was de wereld die ik kende uit de boeken van mijn moeder, die ik stiekem las wanneer zij niet thuis was.
L'Avare werd gespeeld, De Vrek van Moliére.De vrek, een joodse geldschieter wordt berecht, hij zou woekerwinsten gemaakt hebben.
Door de rechters wordt enorm van het onderwerp afgedwaald want, speelden er niet ook anti joodse gevoelens mee en dat mocht niet openlijk.En dan kwam die ene zin die ik onthouden heb:
revenons à nos moutons! Letterlijk: laten wij naar onze schapen terugkeren.Maar bedoeld werd: laten wij niet afdwalen maar bij ons onderwerp blijven.
Dee laatste paar dagen heb ik veel nagedacht. De afgelopen weken ben ik op een zijweg beland, dat gebeurt denk ik in ieders leven, van tijd tot tijd.Daar is niets mis mee want op zijwegen heb je vaak mooie uitzichten en vergezichten. Maar,het is tijd voor de hoofdweg dacht ik na mijn platlig-escapade. Revenons à nos moutons!
Terwijl ik dit schrijf denk ik bij mijzelf dat ik mij vergis, het leven bestaat uit zijwegen. Wegen van wat je wilt, wat je doet, waar je liefde ligt.De hoofdweg is, dacht ik, je hoofd gebruiken en je gezonde verstand, wat dat laatste ook mag wezen.
Door dit kleine stukje schrijven, kom ik dus op een hele nieuwe formulering.
De hoofdweg begint bij geboorte en eindigt bij de dood. Hoe ik hem ook loop, of die weg bochtig is of bergachtig en alles daar tussenin, ligt er aan hoe ik mijn zijwegen bewandel.De zijweg van de liefde, voor iedereen die ik tot nu toe ben tegen gekomen. De zijweg van werken, actief zijn, ontwikkeling en diepgang.De zijweg van tuinieren,schilderen (is ook liefde) oma zijn en van tijd tot tijd loop ik dan met mijn verworven ervaringen op mijn hoofdweg. Een paar jaartjes ouder, een beetje wijzer. 'Je suis venu chez mes moutons. En nu maar hopen dat dit frans goed is, ik heb het in 40 jaar niet meer gesproken.
Ben ik nu een broddellap aan het schrijven? Misschien wel.Maar is het ook een zichtbaar proces? Dat hoop ik.
Al schrijvend heb ik mijn weg gezocht in mijn gedachten en de daarbij behorende beelden in mijn hoofd.
Zo gaat dat ook wanneer ik een verhaal schrijf.Alleen,daarin wordt geschrapt, bijgeschreven, gesneden en gemodelleerd en wanneer ik het een half jaar later terug lees, denk ik 'o, dat zou ik nu anders schrijven'.Bij mijn teksten op dit blog, modelleer ook. Maar nu even niet.
Twee verhalen heb ik onder de pen. Het rode vakantiehuis en Gevangen licht. Bij het eerste verhaal ben ik redelijk zeker van mijzelf. Het tweede verhaal is moeilijk. Een vrouw, op de grens van een depressie wil het licht vangen om de winter goed door te komen.Zelf heb ik nog nooit een depressie gehad.
Wat ik wel van mijzelf weet is, dat ik, wanneer het daglicht korter wordt, graag het licht achterna zou willen gaan, zo 's avonds bij een zonsondergang. Ook weet ik dat ik weer helemaal gelukkig ben dat het 's morgens om zeven uur al licht is.En straks, de zomernachten, wanneer het bijna niet donker is, heerlijk! Ik zou voor de winter het licht wel willen vangen.
Laat ik terugkeren naar mijn schapen. Ik ga, na een tijd van niet schrijven, mijn pen weer oppakken.De bijweg van mijn creativiteit wacht op mij.
PS.
De foto is genomen op Ameland, een weg over de waddendijk. Geen hoofdweg maar een heel belangrijke bijweg.Hij verstevigt de dijk en zonder de dijk geen eiland zoals het er nu bijligt. Wat een prachtig uitzicht, eb, wat een vergezicht, tot Friesland de vaste wal en omhoog kijkend, tot in de hemel.

onze samenleving?

2011-02-28T16:38:00.005+01:00

28.02.2011

Zaterdag in de Volkskrant, een interview met psychiater Frank Koerselman over de verwende samenleving.
Ik heb net ruim 12 uur plat gelegen omdat een uit de bocht gevlogen zenuw, mij belette te zitten,staan of lopen.Ik weet wat ik dan moet doen. Een stoel pakken, die naar de trap duwen met mijzelf er achter aan, zien dat ik boven kom, gaan liggen en wachten dat het voorbij is.
Gestolde hysterie zei ik een keer tegen een vriendin, toen ik zo had liggen draaien, de hele nacht, dat ik de volgende dag mijn hoofd niet van mijn kussen kreeg. Alleen als ik mijn handen achter mijn hoofd vouwde kon ik dat omhoog duwen en zo mijn bed uit komen.
Noem het maar gestolde historie, dat is vriendelijker voor jezelf, zei die vriendin. Goed, dit weekend had ik last van gestolde historie. Er is geen psychiater aan te pas gekomen.
De verwende samenleving, waarom word ik toch altijd zo boos? Ik kan niet tegen al dat negatieve gedoe.
Hij heeft ongetwijfeld gelijk want er zijn mensen die vinden dat ze overal recht op hebben.Dat zijn niet mijn vrienden.
Terug naar het interview.In grote kapitalen staat dan ergens op de pagina "al dat twitteren en bloggen:alsof het er iets toe doet wat jij vindt.
Nu voel ik mij aangesproken.Hoezo doet het er niets toe wat ik vind, of mijn buurvrouw of mijn neef, mijn kleinkind, wie dan ook.
Wij doen er allemaal toe, meneer de psychiater. Wist een Geert Wilders dat maar, het CDA en de VVD. Die vinden dat zij alleen er iets toe doen en de rest niet.
U doet er ook toe en dat weet u, anders stond u niet zo uitgebreid in de krant.
Ik moet denken aan de periode dat ik hier kwam wonen.
Deelde ik de ene dag bloemen uit aan alle winkeliers van Oud-Zuid in Amsterdam,dagdag, wij gaan verhuizen, naar de begane grond, met een tuin en buitenspeel mogelijkheden voor Sara van drie, die als baby bij de groenteman werd gewogen in de aardappelschaal, bij de drogist op de trap moest zitten en dan een zakje streepjesdrop kreeg.De volgende dag was ik afgesneden van mijn oude wereld.
De nieuwe wijk was één grote zandbak, overal reden nog werkauto's en het regende dag in dag uit. Geen telefoon, straatverlichting of winkel in de buurt.
Na een paar maanden wist ik dat ik iets moest doen, mensen zien of ik zou ziek worden.
Dus ben ik kursussen gaan geven in mijn huis want er was nergens wat. Handvormen in klei, noemde ik dat. Al die mensen die naar mij toe kwamen, deden er toe, voor mij en wat zo mooi was, in een vrouw-onvriendelijke omgeving, toen, deed ik met mijn atelier er ook toe, voor hen.

Dat is allemaal verleden tijd, mijn kinderen zijn uitgevlogen, hun vader leeft niet meer en ik kreeg de behoefte weer ergens bij te horen.
Ik volgde schrijfkursussen, maak deel uit van een schrijverskring en ik heb een blog. Niet om belangrijk te zijn maar om te delen. Het uitwisselen van gedachten, van schoonheid in woorden uitgedrukt.Ik kan mij zo verheugen in wat ik zie en lees op al die bloggen.Zij doen er toe, ik scherp mij er aan.
Onder een grote foto van bijna een hele pagina van de heer Koerselman, psychiater staat: Zoals je geen recht heb op het leven, zo heb je ook geen recht op de dood.
Maar we gaan allemaal dood, dat is nu net het thema waar ik deze winter mee worstelde.
In één ding moet ik hem gelijk geven. Hij zegt "Er is nu eenmaal tegenslag, daar moet je mee leren omgaan".
Meneer Koerselman ziet het leven meer in de context van plicht dan van recht, zegt hij.
Zelf denk ik, dat je altijd goed moet proberen te zien wat je eigen aandeel is in alles wat aan jou gebeurt.
Wat geweldig. Dank zij deze psychiater weet ik weer dat ik er toe doe,voor mijzelf,voor anderen en dat er veel mensen zijn die er voor mij toe doen.
Ik zet een mooie foto bij deze tekst. Daar heb ik recht op.
Ameland waar ik altijd weer tot mijzelf kom.

Schilderen;Drion

2011-02-24T11:22:00.009+01:00

24.02.2011

Gisteren de hele dag geschilderd.Ik kan niet tekenen, omdat ik nooit het perspectief zie, de grote lijnen.Ik blijf hangen in details waarvan ik er niet één over het hoofd zie. Bij portretschilderen deed ik zeer serieus mijn best want ik wilde het echt leren.De docente,Nan Cossaer, schoot altijd in de lach want onbedoeld haalde ik altijd iets naar voren uit een gezicht waardoor het meer een karikatuur werd.Bij modeltekenen werden het langgerekte figuren zonder het geniale van Modigliani.Ik schilder dus abstract en de kleur en vlakverdeling is het belangrijkste.
Gisteren stond er een mooi stilleven op de tafel. Een kan, vol met rode bloemen,oranje stof,koperen bakjes met rood vloeipapier op een prop en twee passepartout die er rechtop tussenin stond. De opdracht was, in verschillende rode tinten een achtergrond maken en verder in complementaire kleuren doorwerken.
Nu heb ik ruim een jaar niet meer geschilderd, alles was weer nieuw.Maar rood,in verschillende tinten, werd het met blauwe accenten en uiteindelijk een hele kleine gele toets.
Rood en blauw, ik moest denken aan het blog dat ik schreef een dag eerder.

In de pauze kwam het gesprek op bejaard, verpleeghuizen en de zwaarte van ouderdom.
Wij hebben allemaal onze ouders al verloren behalve onze docente waarvan ik weet dat haar moeder uitermate zwak is en eigenwijs en hulp niet nodig vindt. Daardoor draait haar vader van 90 jaar bijna helemaal alleen voor de verzorging van zijn vrouw op. En zo kwamen wij bij de regels van de euthanasiewet, het grote goed van een hospitium met de regels van aanname,alsmede palliatieve sedatie.
Met schrik bedacht ik dat over niet al te lange tijd onze kinderen dit soort gesprekken zullen houden.
Ik kwam met de pil van Drion, waarmee iemand zijn eigen leven zou kunnen be-eindigen wanneer daar het moment voor is. Die pil komt er niet. Net zo min een mens voor eigen rechter mag spelen, mag hij niet zelf beslissen dat genoeg, genoeg is.
Daar is iets voor te zeggen in die zin, dat derden zouden kunnen aandringen dat moeder, vader, zo veel lijdt dat sterven een genade is.Oneigenlijke motieven bij mensen komen voor.
Een mens maakt niet gemakkelijk een einde aan zijn leven. Ook in zelfdoding niet.
De pil van Druon lijkt mij, voor alle betrokkenen, menswaardiger dan van de Domtoren springen of voor de trein gaan.Opmerkingen als 'dat mag iemand een ander niet aandoen'zijn gebakken lucht. Iemand die gaat, is dat station al lang voorbij. Zijn blik is gestopt met kijken, zijn voelen is niet meer.Al van de wereld af, gaat hij zijn laatste gang. Ik hoop zo, dat er dan engelen zijn die hem opvangen.
Maar gisteren hadden wij het niet over zelfdoding maar over oude mensen, waarmee zo oneindig geschoven kan worden.
Oud en op en langzaam maar zeker de weg kwijt raken; een sterk hart hebben en een moede geest herbergen. Ik hoop dat dat mij en mijn kinderen bespaard kan blijven.
Dit is een staaltje associërend schrijven.
De ene regel haalt de andere naar boven. Zo schrijf ik, zo schilder ik en zo denk ik.
Terug naar het schilderen. We hebben de middag nog flink doorgewerkt.Opnieuw neem ik mij voor de volgende keer anders te beginnen. Op de middelbare school zei onze tekenlerares 'tekenen is zien', de volgende keer wil ik eerst kijken,dan zien,dan doen.
De afbeelding hierboven heb ik geschilderd toen ik net terug was uit Ghana.
Dit zijn voor mij de kleuren van daar die ik miste op het moment van terugkeer in een wereld van strenge vorst en veel grijs. Zoals het grijs van nu.
Gisteren niet een goed schilderij gemaakt maar mij gewarmd aan het geheel van bezig zijn met kleur en vorm. Ik kwam thuis als een gelukkig mens.

indigoblauw en rood

2011-02-22T16:34:00.005+01:00

22.02.2011

Gisteren kreeg ik werkelijk de geest en lapte ik zomaar mijn ramen van binnen en van buiten. Dat was ik al van plan sinds Sinterklaas, in ieder geval voor Kerst, het werd gisteren. Daarna volgden nog andere klussen. Moe en voldaan plofte ik op de bank en bedacht mij dat ik vergeten was vlees of vis uit te vriezer te halen.
Na al dat werk had ik absoluut geen zin om op de fiets nog even boodschappen te gaan doen. Mijn energie was uitverkocht en het is slim om daar rekening mee te houden.
Nu vind ik koken leuk en des te leuker wanneer ik niets in huis heb.Heeft te maken met creativiteit en het volgen van een oerdrift om via potten en pannen te komen tot het geheim van kruiden, pruttelend vocht en geuren die niet door de afvoer verdwijnen.
Wat aardappelpuree verluchtigde ik met snippers rauwe ham en zette het al vast in de magnetron, met een knoflookui.
Maar toen gebeurde het: ik kreeg zo'n vreselijke trek in patat met veel mayonaise en kroketten. Ik keek naar mijn bloemkoolroosjes, mijn winterwortel in dobbelsteentjes, vergat mijn puree en veegde alles in een kom.
De temperatuur lokte niet, maar het avondblauw was groen, mijn dikke jas, dikke sjaal en wanten zouden mij wel beschermen.
Daar ging ik, door de kou naar de jachtvelden, het spoor zoekend van hete frituurvet.
Het frietkot was dicht, niemand thuis, geen heerlijke geuren en warme vetten om mij te voeden.
Drie minuten later was ik weer thuis, de voordeur iets harder dan gewoonlijk, dicht trekkend.Dan is het maar goed dat zo'n mens als ik alleen woont.Even hard schelden, mijzelf zielig vinden, de kat voeren en zelf een goed glas verslaving naar binnen werken. Daarna zag ik de humor in en heb heerlijk mijn groenten gebakken met in het midden twee spiegeleieren. De vergeten puree op tijd verwarmd en eigenlijk erg lekker gegeten.
Of het er iets mee te maken heeft weet ik niet maar ik sliep vannacht onrustig.
Er was iets waarin ik kleur moest bekennen. Eindelijk wakker, besloot ik "morgen trek ik blauw en rood aan". Wat ik heb bekend, weet ik niet maar daarna sliep ik rustig. Indigoblauw en fel rood zijn mijn kleuren deze dag. Wie weet wat het betekent mag het zeggen.

malende

2011-02-19T11:48:00.006+01:00

19.02.2011

De morgen is bijna voorbij. Alles gedaan wat je zoal op een zaterdagochtend doet, wanneer je geen haast hebt.Maar ondertussen hebben mijn hersenen op topsnelheid gewerkt en dat heeft alleen maar onrust gebracht. Teveel eigenlijk, om achter mijn pc. te gaan zitten om woorden hiervoor te vinden.
Het begon met een mail van een goede vriend, die ik zeer hoog acht om zijn helderheid van denken.Ik weet dat wij politiek gezien, niet op de zelfde lijn zitten. Maar dat hoeft ook niet, denk ik nog steeds. Nu had hij een sneer voor Femke Halsema en linkse hobbies, het stokpaardje van Wilders.
Net zoals ik jaren geleden niet snapte dat weldenkende mensen achter Pim Fortuyn stonden, begrijp ik nu niet hoe weldenkende mensen iets zien in Geert Wilders.
Een man die nooit ergens verschijnt dan bij gelijk gestemden. Een man die kampioen wegloper is van discussies waar hij niet aan wil,( Daar heb ik nu geen zin an, zei de anders zo beschaafd sprekende Fortuyn, die ineens geen ruimte meer had voor twee a's en dan gewoon wegliep).Ook Wilders roept veel en geeft niet thuis.
Emotioneel achter gebleven, een boos jongetje van een jaar of negen dat tegen de stoepranden schopt en woorden zoekt om te provoceren, zo komt hij op mij over. Iemand de grens over jonassen, tuigdorp en kopvoddentaks om maar een paar voorbeelden te noemen.
Sinds hij onze regering gedoogt, moet ik vaak denken aan het gezegde 'om derwille van de smeer likt de kat de kandeleer'.
Leers die nu ineens harde taal spreekt en een 14jarig meisje, dat beter fries spreekt dan hij limburgs, het land wil uitzetten. Regels zijn regels, nietwaar? Waar heb ik woorden van gelijke strekking toch eerder gehoord?
Zo kwam ik via een e-mail die mij onthutste, bij de krant die ik, als mijn gemoedsrust mij lief is, ook beter niet kan lezen.
Ik krijg de indruk, dat alles van waarde in deze maatschappij, vakkundig wordt afgebroken.
Korten op onderwijs, gezondheidszorg, ouderenzorg en vooral het speciale onderwijs.
Het grootste gevaar zie ik echter in het verbale geweld van dat onvolwassen jongetje. Hoe het hem lukt om tweedeling te zaaien met kreten uit de onderbuiklaag.
Intolerantie is al zichtbaar het gevolg en dat is het grootste maatschappelijk gevaar.
Noem mij naïef maar één ding snap ik niet.
Onze politicie claimen steeds het beste te zoeken voor ons land. Ik geloof er niets van. Niet toen links regeerde en niet toen rechts aan de macht kwam.
Wat zij doen is het andere kamp bestrijden en proberen alles ongedaan te maken.
Rutte heeft de helft van het volk de zee in geveegd. Er is een kabinet waar rechts zijn vingers bij aflikt, zei hij.Rechts,de rijke minderheid van Nederland. Zo hoort het niet.
Er hoort een kabinet te zijn waarin men elkaar probeert te vinden om samen te werken, voor alle nederlanders, voor dat éne land dat wij met elkaar vormen.
Ik zie het, helaas, niet gebeuren.

vogelgeluid

2011-02-15T10:31:00.006+01:00

15.02.2011

Het is bijna donker wanneer ik naar de keuken loop om eten te gaan koken.
Eerst kijk ik naar de lucht. Is daar nog licht te zien dan gaat de jalouzie niet naar beneden. Op de punt van het dak recht tegenover mijn keukenraam zit een vogel. Een merel, denk ik, gezien de vorm.
Ik loop naar de voordeur en ga in de opening staan en ja, hij zingt het schoonste lied van de avond. Vanuit de verte komt antwoord en zo luister ik naar een gesprek waar ik niets van versta maar dat mij, zoals altijd diep ontroert.
Mijn vroegere buurzoon loopt voorbij, hij komt zijn kind ophalen dat bij oma, mijn buurvrouw, is.
"Wat doe jij nu", vraagt hij. Ik zeg hem dat ik luister naar een merel, dat ik daar speciaal voor in de deur ga staan. Even is het stil en dan ontdekt hij ook dat er antwoord komt. Van ver komen de heldere tonen tot ons.
"Mooi", zegt hij. "Ik heb nooit zo bewust geluisterd". Dan holt zijn kind naar buiten en is de betovering verbroken.Ook de merel vliegt weg.
"Hoe komt het toch dat merelgezang zo'n gevoel van weemoed bij mij oproept", vroeg ik, kort na de dood van mijn man, aan een vriend die in zijn keuken eten kookte.
Ik stond in Utrecht, in de Bloemstraat, tegen een deurpost geleund en luisterde naar merelgezang dat opklonk uit de stadstuinen.
"Misschien een verlangen naar waar je ooit vandaan gekomen bent en ooit weer naar terug zal keren?"Hij stelde het vragend. Toen, volop bezig met het geheim van dood zijn, begreep ik het volkomen. Een verlangen bekruipt mij, iedere keer wanneer ik een merel hoor.Het kindje, dat zes jaar geleden geboren werd en niet mocht leven en Merel heet, hoort sindsdien ook bij die vogelzang.
Door de merel aangeraakt, zo voelt het, komt er een andere herinnering boven.
Een warme zomernacht en ik zit voor mijn huis, achterstevoren op een stoel, mijn ellebogen steunend op de rugleuning. Want ik heb een zware verrekijker in mijn handen.
De maan staat laag en is nog niet op de helft van haar volheid.
Door de kijker zie ik, op de rand van de gebogen binnenlijn, kantwerk.
De bergen op de maan, steken vanuit mijn gezichtspunt, af tegen de zwarte nachtlucht.
Ik vind het fascinerend om iets te zien dat zo ver weg is en absoluut niet zichtbaar met het blote oog.
Ook met de kijker zie ik geen bergen, maar ik weet dat die onregelmatigheid op de holle lijn, bergen moeten zijn.
"Hé, buurvrouw", hoor ik vanaf de straat en opkijkend zie ik een joch van een jaar of zestien van zijn fiets afstappen.
"Ha, buurzoon, heb jij wel eens naar de maan gekeken".
Nou, nee, niet echt" , is het antwoord.
"Kom hier" en ik geef hem mijn stoel."Zitten en door die kijker kijken, naar de maan".
"En wat moet ik dan zien", vraagt hij een beetje benauwd.
"Zie jij aan de binnenkant van de maand die rafellijn zich aftekenen tegen het zwart van de nacht?" Hij ziet het.
"Dat zijn bergen op de maan, vind je dat niet geweldig!"
Hij wordt enthousiast, dit kind. Niet geïnteresseerd in school, alleen maar in harde muziek, weinig leiding van huis uit. Hij boft dat hij van nature een goed kind is, al probeert hij dat te verbergen.Hij komt wel terecht, later als hij groot is.
We hebben heel plezierig zeker een uur daar gezeten, op mijn voorstraat, pratend over de maan en over andere dingen.We genoten er alletwee van.
Inmiddels is hij groot en voor zover ik weet, goed terecht gekomen als medewerker op een tuincentrum.

Ouderen

2011-02-13T11:37:00.004+01:00

13.020.2011

De bijlagen van de Volkskrant bewaar ik altijd voor de Zondagochtend. Twee uitgeperste sinasappels en de krant, zo begint mijn dag, al jaren. Een mens van vaste gewoontes? Eerlijk gezegd, soms meer dan mij lief is.
Ik lees een artikel Seks blijft van belang.Dank je de koekoek, denk ik. Maar voor het eerst realiseer ik mij, dat het over mij gaat.Als oudere!!
Alle artikelen waarin ouderen op één hoop worden geveegd, gaan ook over mij. Dat heb ik mij tot nog toe eigenlijk niet gerealiseerd.
Als het over seks gaat, ben ik 18 en geen dag ouder. Nieuwsgierig, onderzoekend en genietend.
Wetenschappelijk onderzoekster Aagje Swinnen, heeft een boek geredigeerd, Seksualiteit van ouderen. Aagje Swinnen is zo oud, of jong, als mijn jongste dochter.
Het is dus een boek over ouderen en de schrijfster van het artikel vraagt 'Zelfs 60-plussers kunnen nog smoorverliefd worden?'
Het zal wel zijn nut hebben, zo'n onderzoek en zo'n boek. Maar ik zal het niet kopen.
Ik leef mijn eigen boek al 68 jaar, dag in dag uit krijg ik mijn eigen leerstof te verwerken.
Maar wat is het jammer dat wij in een maatschappij leven waarin we niet met elkaar maar naast elkaar leven. Ieder in zijn eigen hokje, iedere groep met zijn eigen oogkleppen.
Ik heb nooit aan leeftijd gedaan. Mijn overbuurjongetje van bijna vier, kan mij heel enthousiast een verhaal vertellen, hij is goed ter tale. Ik luister, net zo serieus als wanneer ik naar een twintigjarige luister, of een jong middelbare of een oud mens. Misschien is het een illusie maar ik voel mij in alle leeftijden thuis.
Binnenkort ga ik weer schilderen in Groenekan en dan zit ik op de heenreis in een bus, gevuld met schoolkinderen van een ROC. Dan geniet ik met volle teugen van hun gesprekken en soms kan ik het niet laten, dan heb ik een vraag.Waar altijd heel open op geantwoord wordt. Dat vind ik zo leuk.
Oud, jong, ik vind het allemaal even interessant en ik sta er midden in.Met elkaar horen wij de maatschappij steeds opnieuw te vormen, niet naast elkaar.

optimistisch

2011-02-12T13:42:00.006+01:00

12.02.2011

De zon is weer een paar dagen weg. Stadsweer dus en ik ging naar Amsterdam. Het blijft thuiskomen ondanks de toegenomen gribus. De verscheidenheid van gevels, geluiden en mensen. Het meteen opgaan in het grote geheel.Ik geniet ervan, vooral als het net gestopt is met regenen en mijn broekspijpen konden drogen in de trein, die vertraging had. Goed, maar niet gemutst liep ik voorbij oude bekende gebouwen, over het Damrak en het Rokin, op weg naar een vriendin die driehoog in de Bagijnensteeg woont en herstellende is van een zware knieoperatie.Het is zo vertrouwd, die steile, smalle trappen naar boven, het uitzicht over de oude daken van het Bagijnenhof.Daar hebben we een rondje gelopen in de stilte midden in de stad. Ook terug naar het station ben ik lopend gegaan. In Utrecht weer zo'n 20 minuten vertraging, dit keer door een defect aan het voorste rijtuig. Gaf mij de gelegenheid om bij AH.to-go een magnetronnmaaltijd te halen en nog wat aanvullends.Dus, eindelijk in Maarssen kon ik rechtstreeks met de fiets naar huis. Maar ik ben een stukje omgereden. Na de bedompte treinen was het buiten heerlijk fris en droog en de lucht vertoonde gouden randen tussen de openbrekende wolken, er was nauwelijks wind. Kortom, een vleugje lekker weer voor een moment.
Bij mijn huis even de gesnoeide Vlier bekeken. Er zijn al echte bladknoppen zichtbaar, binnen heeft de Amaryllis haar bloemen ontvouwd en ligt daar wonderschoon te wezen op mijn tafel.
Hoe ik het ook wend of keer, het donkere seizoen is aan de verliezende hand.Daar word ik blij van, zelfs als het regent.Niets is zo sterk als het licht.

tuinwerk

2011-02-10T09:34:00.005+01:00

10.02.2011

Het blijft door de tuin lopen met de handen op de rug en wat is dat lastig.
Een heerlijk zonnetje, vogels die hun vraag en antwoordlied laten horen. Territoria die worden afgebakend met soms felle uitvallen naar elkaar.
Dan zie ik vanonder het dorre blad van de Helleboris bloemknoppen boven de grond.
Ik mag van mijzelf de snoeischaar pakken en knip voorzichten rond alle Helleborissen het dorre blad weg.Wat een weelde, het voorjaar komt er aan.
Natuurlijk zijn er ook teleurstellingen. Mijn 30 jaar oude Hortensia is dood, bevroren.Hij stond als blikvanger vooraan, aan de rand van het terras. Prachtig heeft die struik gebloeid en veel winters met strengere vorst dan dit jaar, heeft hij doorstaan. Maar, helaas, gisteren heb ik hem eruit geschept en dat viel nog niet mee, met stevige wortels, diep in de grond.
Nu ga ik mij verheugen op het uitzoeken van een nieuwe struik.
In de week van de laatste nachtvorstaanval was ik ziek. Eén avond kon ik het niet opbrengen om de tuin in de lopen en de blazer in mijn kas aan te zetten. De ramen waren droog, dus het hoefde niet persé.De weerberichten heb ik niet gehoord. Die nacht vroor het zeven graden en toen ik beneden kwam waren de ramen van de kas bevroren met de prachtigste ijsbloemen. Toen kon ik wel de blazer aanzetten en een uur later waren de ruiten weer transparant. Al mijn bijzondere pelargoniums zijn bevroren en zo ook alle stekken die ik in het najaar van de planten genomen heb.
Het is wat het is.Tegen beter weten in blijf ik ze nog verzorgen. Wie weet komt er ineens een gezond blaadje boven de grond.Hoop doet leven, nietwaar. Ik vrees echter dat ik overnieuw moet beginnen en dat gaat mij zeer aan mijn hart.

luchtkasteel?

2011-02-04T16:30:00.004+01:00

04.02.2011

Vandaag ga ik structureel te werk, zei ik tegen de kat, terwijl ik mijn benen over de rand van mijn bed zwaaide.
Doe jij dat niet altijd, fluisterde ze terwijl ze haar snoet waste met haar rechter voorpoot.
Jazeker, riep ik, dat doe ik altijd en trok wat warms aan om beneden de krant uit de bus te gaan halen.
Helaas, het werd zo'n dag. Zo'n dag zonder enige structuur, zo'n dag waarop de tijd voorbij vloog zonder dat ik iets had gedaan van mijn lijst goede voornemens.
De poes had haar melk en brokjes gekregen, dus die was allang niet meer geïnteresseerd in wat ik ook maar deed.
Het begon met het misgrijpen naar een keukenboek waarvan ik zeker wist dat het dààr lag, met de rekening van een reparatie aan de vaatwasser, die ik wilde declareren bij mijn keukenbouwer.Het boek lag er niet en ofschoon ik de hele beneden verdieping systematisch afbrak, kwam hij ook niet te voorschijn.De eerste verdieping volgde, geen boek,geen rekening.
Mijn humeur zakte naar een bedenkelijk laag niveau en ik staarde gefrustreerd door mijn keukenraam dat ik had willen soppen.
Kun je net denken, zei ik door het raam tegen de Vlier. Dat ga ik dus nu niet doen.
En dat allemaal terwijl ik eigenlijk met een hoofd vol Egypte zat, daar wilde ik een blog over schrijven.
Mijn vriendin belde op. Ga je mee naar Overvecht, ik heb daar een paar boodschappen nodig. Goed idee,dat werd een nieuwe koekenpan.
Inmiddels een duplicaat van de rekening aangevraagd en nu de druk van de ketel is, zal ik de oude wel ergens vinden.
Nog steeds een hoofd vol Egypte.
Wat daar gebeurt is zo cynisch.Vanaf het eerste moment dat ik die mensenmassa op het Tahrirplein zag, zonder enige tegenstand van het leger (trouw aan de president door alle jaren heen),voorzag ik troebelen. Geloofden ze nou echt dat dat vreedzaam zou aflopen? Een dictator geeft niet om mensen, behalve om zijn hielenlikkers en dan nog...
Ik denk dat ze bij een glaasje jasmijnthee, de dictator en zijn chef van staf, hebben bekeken wat het slimst was.
Als jouw mannen zich nu afzijdig houden, dan kweken we meer verwachtingen en als dan iedereen er is, infiltreren mijn mannen in burger en dan worden ze mooi afgestrafd. Dat zal ze leren.
Wat een moed, al die mensen daar in hun cirkel van hoop, verwachtingen en het verlangen naar een kans, één kans maar, op een betere toekomst.
Een volk, ontdaan van zijn waardigheid door een dictator. Die wel goed begon en moed gaf maar het niet waarmaakte, tenslotte.Macht corrumpeert.
Mijn hart gaat uit naar die mensen die, met hun sprankje hoop, de woede vinden om eindelijk te durven vechten voor menswaardigheid en vrijheid.

terug

2011-02-02T11:24:00.003+01:00

02.02.2011

Toen ik gisteren na een week weer voor het eerst buiten kwam, draaide ik mij meteen weer om, het huis in. "Ik kom wel terug als het warmer is"riep ik naar niemand in het bijzonder.Dat was niet handig want ik moest dringend boodschappen doen. Mijn hele voorraad was geplunderd.Van schrik kocht ik in voor minstens een week.Ik hoop dat het daarna buiten wel aangenamer is.
Het is er al wel, de belofte van zoel en zacht.Voordat deze laatste kou toesloeg heb ik haar, het zoele het zachte, gezien.
In de namiddag, aan het einde van een grijze dag brak de lucht open in het westen.
Een blauwe lucht met daarin roze vegen deed mij naar het raam lopen.Een nog felle gloed van de ondergaande zon was zichtbaar achter de laatste rij daken.Ik moest er mijn nek bijna voor verdraaien want in de winter ligt het punt van zonsondergang meer naar links, vanuit mijn raam gezien.
Maar, het was duidelijk. De kleur van het licht was anders, minder koud, warmer.
Een momentopname, realiseerde ik mij maar ook, het eerste teken van de aankomende lente.
In de tuin ontdekte ik de eerste sneeuwklokjes en terwijl ik er een foto van maakte hoorde ik de zangtoon van de vogels.
Daarna sloeg de winter terug met scherpe kounagels.Ik voelde ze in mijn botten.
Maar toch.... langer licht en soms, voor even, een belofte, in de kleuren in de lucht, in de kleur van het licht en de groene bollenpunten vanuit de grond.

afwezig

2011-01-27T14:05:00.000+01:00

27.1.2011

Wegens ziekte gesloten.

cultuur

2011-01-25T12:56:00.005+01:00

25.01.2011

Destijds was mijn voornemen dat ik iedere dag in de krant een mooi woord of een mooie zin zou zoeken, om daarmee een blogaflevering te schrijven.De laatste tijd vind ik geen mooie woorden en geen mooie zinnen meer.
Dat zegt iets over mijn manier van lezen en iets over de schrijvers die de krant invullen.
Artikelen die mij raken wil ik nog wel eens uitknippen daar heb ik een lade voor. Nu heb ik er eentje opgediept uit de Volkskrant van 8 mei 2010.Laat nu de eerste zin mij treffen:'Levenskunst op hogere leeftijd'.Lees ik deze zin hardop dan heeft hij een melodie, dat vind ik al mooi.
Daaronder staat in kapitalen:'Wij missen een cultuur van goed ouder worden'.
De melodie van de eerste zin is gevangen door de O. De zin daaronder heeft geen melodie door de ou-klank die een lagere toon geeft. Het gaat natuurlijk verder wel om de inhoud van het artikel.
Cicero, die 44 jaar voor Christus leefde schreef al over ouder worden en in navolging zijn er veel filosofen geweest die hetzelfde onderwerp hebben aangeroerd.
Goethe wordt aangehaald als voorbeeld van goed ouder worden en hij staat qua tijd dichter bij mij dan Cicero.Nou ja,hij leefde van 1749 tot 1832, hij heeft meer mijn schoollessen bevolkt dan Cicero.
Goethe was een levenskunstenaar en zag ouder worden als een nieuwe fase met eigen mogelijkheden. Beroemd zijn, in het centrum van kunstcultuur wonen en een grote vriendenkring hebben is natuurlijk van een totaal andere orde dan in Maarssenbroek wonen. Ook vriendenkringen, ik mag beslist niet klagen, zijn waarschijnlijk toch anders dan in de tijd van Goethe.De meesten van mijn vrienden werken, of ze zijn zo verslingerd aan hun kleinkinderen, dat ze dagen in de week oppassen en wij doen als grijze golf, met z'n allen aan vrijwilligerswerk. We zitten met plezier achter onze computer al of niet met allerlei spannende spelletjes.Kortom, wij zijn bezig.
Ik denk dat mijn generatie die levenskunst meer uit zichzelf moet halen, dan dat de huidige maatschappij een handreiking doet.Per slot zijn wij verwend, hebberig en alleen maar aan het potverteren,als je krant en t.v. mag geloven.
Loop ik in deze tijd door Utrecht dan zie ik vooral toch studenten die de terrassen bevolken, achter maaltijden of glazen bier. Ik liep destijds echt wel met mijn zakje boterhammen naar het Rosarium in het Vondelpark om even lekker te lunchen.Mijn generatie spaarde vooral maar dit terzijde.
Wat de levenskunst op hogere leeftijd vooral in het hier en nu wat schraler doet schijnen zijn volgens mij de hoeveelheid programma's op t.v. over ziektes in alle verschijningsvormen, dat wat je vooral moet laten en moet doen om het niet te krijgen en alle andere rampspoeden die de hogere leeftijd belagen.
Als nu eens al die emo-t.v. geschrapt zou worden, al die belerende en opgeheven vingertjes zouden verdwijnen,wat een verademing. Bovendien kan ik zo weinig met die informatie. Moet ik die stappen om de 7 soorten kanker te herkennen, uit mijn hoofd leren om er vervolgens dag in dag uit aan te denken? Een goede huisarts is van levensbelang, kan ik na vertellen en de rest? Bangmakerij, daar wordt niemand beter van.
Al met al kan ik constateren, dat ik al schrijvende beslist een gelukkig gevoel heb gekregen. Ik heb mijn leven geleefd zoals ik niet anders gekund zou hebben. Mijn talenten gebruikt en op mijn manier gebruik ik ze nog en geniet er van.
Van mijn verleden zou ik geen minuut hebben willen missen,hoe zwaar het soms ook was en van mijn toekomst ook niet, al moet ik bekennen dat ik deze laatste woorden wel met enig voorbehoud schrijf.

de dingen van alledag

2011-01-24T14:56:00.004+01:00

24.01.2011

Ineens is mijn broodmes weg. Gewoon weg! Hoe dat kan snap ik niet. Ik heb het gebruikt, afgewassen en afgedroogd en daarna? Geen idee. Dan komt er iets hardnekkigs over mij. Dat mes hoort in die la, het ligt niet onder de theedoek, ik heb een andere la opengetrokken maar daar ligt het ook niet.Ik probeer de weg terug te bewandelen. Ben ik naar de tafel gelopen waar de kranten nog liggen? Nee.
Ik weet het, ik ben naar de tuinwerktas gelopen, naast de tuindeur, daar ligt ie vast in. Nee dus. Eén ding vertik ik. Ik ga niet in de container kijken en tussen alle viezige dingen graaien. Dag mes, je was oud, eigenlijk niet van mij want ik heb je nooit gekocht. Je was nog goed, dat wel met een benen handvat. Waarschijnlijk van de oma van mijn kinderen, die al dood was voor ik geboren werd.Je was een overschotje en ineens ben ik blij. Ha, ik ga een nieuw broodmes kopen, mijn eigen broodmes.
Ik kan mij niet heugen dat ik ooit zo'n ding heb aangeschaft, altijd gesneden brood gekocht, waarschijnlijk. Dat doe ik trouwens nog maar toch wil ik nu mijn eigen broodmes.Per slot van rekening, als je 68 bent heb je toch recht op een eigen broodmes, nietwaar?
Halverwege de rit naar het winkelcentrum kom ik een kleine oploop tegen. Iedereen staat stil en kijkt naar één punt. Vast een ongeluk, denk ik en zie dan een meisje van een jaar op 16 op de grond liggen. Twee agenten erbij, het kind trekt een grimas en heeft haar ogen open. Mij lijkt dat een goed teken en ik fiets door. Een half uur later, op de terugweg (met broodmes) staan er meer mensen te kijken en is er ook een ziekenauto bij gekomen. Wat bezielt mensen toch om naar iemand te gaan staren die dat op dat moment helemaal niet gebruiken kan.Als je niet kunt helpen, loop dan door.
Maar er is nu eenmaal helemaal niets te doen of te zien in Maarssenbroek. Leuk verzetje. Jongens er ligt iemand op de grond en er is een ziekenwagen bij. Kom gaan we kijken!Wanneer ik oversteek doe ik een schietbedje naar een hulpengel. Of dat helpt weet ik niet, ik doe het altijd zoals ik ook mijn eigen doden aanroep wanneer er binnen de familie iets spannends of engs te gebeuren staat.Mijn kleinkind roep ik aan wanneer er iets met de andere kleinkinderen is. Mijn man roep ik op als één van de meiden b.v. met een nachtbus naar Frankrijk moet met een groep van haar leerlingen.Zelf zie ik zo'n bus waar mijn kind in zit meteen een ravijn in donderen en dat kan ik niet zeggen natuurlijk. Dus roep ik haar vader op met de boodschap boven die bus te gaan hangen.
En zo is deze dag overgegaan in de namiddag van nu, nu ik achter mijn pctje zit. Een beetje poetsen, de kranten lezen, de boodschappen doen en wat filosoferen, dank zij dat kind op de straat. Ik hoop voor haar dat het meevalt en dat ze er niets aan over houdt.Ik weet dat het leven zo niet in elkaar steekt maar eigenlijk vind ik dat kinderen ontzien moeten worden in alle ellende.

angst

2011-01-19T12:46:00.005+01:00

Korte verhaallijn.

19.01.2011

In de donkere namiddag is het oppassen geblazen, op de fiets. De regen miezert zoals alleen regen dat kan en natte windvlagen die van tussen de huizen aankomen gieren, bespringen hem regelmatig.Hij is gevallen en zit nu wat verwezen op de ambulancebrancard.
Een man van begin 70 met grote bruine schrikogen. Er ligt een waas van ongeschoren grijs over zijn wangen en zijn spaarzame haren staan in een pluk rechtop.Hij maakt een verwarde indruk.
Weet u wat er gebeurt is, meneer, vraagt de ambulancezuster. Kunt u ons dat vertellen?
Ik ben geschrokken, er kwam van links iets zwarts aangevlogen en dat wilde tegen mij opbotsen en toen verloor ik de macht over mijn stuur.
De vrouw knikt. Bent u bewusteloos geweest, heeft u gespuugd, vraagt ze door, terwijl zij een manchet om zijn arm vouwt om zijn bloeddruk op te meten.
Nee, alleen maar geschrokken, ik was bang.
Uw bloeddruk is veel te hoog, zegt de vrouw, wij nemen u even mee naar het ziekenhuis, dan kunnen ze u daar even helemaal nakijken.
Slikt u medicijnen?
Ja,zegt de man, voor mijn bloeddruk. Ik ben altijd bang hé! Dat komt door de televisie en dan kan ik niet slapen want dan ben ik bang.
Waar bent u dan bang voor?
Nou, voor de mensen. Dan kijk ik te veel televisie, dat maakt mij bang. Dan hoor je verhalen over overvallen en over mensen die in elkaar geslagen worden en over andere mensen, niet nederlanders, zeg maar en dan wordt ik bang. Toen dat zwarte ding ineens bij mij was dacht ik dat het een mens was en werd ik bang.
De man kijkt om zich heen. Hij is er niet gerust op. Zijn fiets is tegen een lantaarnpaal gezet, er zijn wat voorbijgangers blijven staan, daar voelt hij zich ongemakkelijk door.Voorzichtig voelt hij aan zijn hoofd, daar zit iets nattigs. Als hij zijn hand bekijkt ziet hij dat er wat bloed aan zit.
Heeft u hoofdpijn, vraagt de zuster.
Verwezen kijkt hij haar aan en schudt dan langzaam zijn hoofd.
Hij wil naar huis, gordijnen dicht en lekker bij de kachel. Misschien een borreltje
erbij.

kado

2011-01-16T12:12:00.005+01:00

16.01.2011

Ik zoek een kadootje voor een jarige vriendin en weet niet wat ik zoeken moet.
Zij is ziek, ernstig ziek en de artsen geven haar een jaar.
Toen ik zo oud was als zij nu, wist ik zeker dat een mens pas sterft als zijn/haar taak afgemaakt is. Wanneer een leven klaar is. De tijdgeest was daar ook naar.
Ik heb in de geriatrie gewerkt,was aanwezig bij het sterven van mensen. Las tijdschriften als Prana,Bres en Onkruid. Verdiepte mij in de geschriften van Elisabeth Küpler Ross. Ik had een overtuiging, zo gezegd.
Nu, nu ik ouder word ben ik er niet meer zo zeker van. Ik verlang wel naar die goede oude tijd. Mijn eigen sterflijkheid wordt wat onverteerbaarder.
De zieke vriendin brengt mij terug naar het denken over dood en sterven en waar ik op hoop.
Haar artsen stellen haar een behandeling voor die kwaliteit verlengend is mits het aanslaat. Zij gaat er voor en zegt 'dan maak ik er 15 maanden van in plaats van één jaar'.
Vervolgens is zij samen met haar man een lijst gaan opstellen van plaatsen waar zij nog heen wil en dingen die zij nog wil doen. Wat haat ik dat woordje 'nog'.
De behandeling slaat aan, weten wij inmiddels en heeft weinig bijwerking.
Met haar verjaardag is zij niet thuis maar dat betekent niet dat er geen kadootje voor haar moet komen.Zelf ben ik gek op opschrijfboekjes, mooie opschrijfboekjes met een harde kaft voorzien van kleur en tekening en een overlappende klemmende sluiting. Zij is gek op katten en de kleur blauw.
Ik weet dat zij alles regelt wat ze regelen kan zodat ze, wanneer de ziekte toeslaat, haar handen en geest vrij heeft voor wat er dan werkelijk toe doet. Gedachten moeten haar hoofd in- en uitlopen, gevoelens naar boven komen en weer wegebben, dat kan niet anders. Of ze schrijft, weet ik niet maar ik waag de gok en koop een boekje met blauw en twee kattenkoppen op de kaft.
Met de woorden "als het niets voor jou is dan geef je het terug en dan vind ik je iets anders, maar het zou zomaar kunnen zijn dat het wel iets voor je is" geef ik het mooi ingepakte kadootje.Het is een schot in de roos en ik ben er blij om.Ze weet meteen al een zin die ze erin op gaat schrijven: 'iets begrijpen wil nog niet zeggen het accepteren'.
We praten een uur over wat haar bezig houdt en hoe zij daar in staat.En het raakt mij diep. Nog nooit heeft zij er zo gezond uitgezien en rustig. Gaat ze werkelijk dood?
"Ja,"zegt ze. "Ik kan niet beter worden, het gaat niet weg, het komt terug".
Een gevoelige en creatieve vrouw,die op een bepaalde manier leed aan het leven en rusteloos zoekend dat probeerde te overwinnen.Het lijkt alsof, nu haar tijd van leven te overzien is,zij de rust gevonden heeft dat te doen waarvan zij vind dat ze het moet doen.Een mysterie raakt mij.
Wij spreken af dat wij in Mei naar de Prionatuinen gaan. Op een mooie zonnige dag.

tandarts

2011-01-14T15:53:00.005+01:00

14.01.2011

Gisteren bij de tandarts geweest. Ik heb niets met tandartsen, ik heb er, dank zij mijn traumatische ervaringen in mijn kindertijd, iets tegen.
En ofschoon ik mijzelf wapen tegen al te kinderachtig gedrag, ben ik op van de zenuwen wanneer ik er naar toe fiets.
Ik heb gelukkig hier een goede getroffen. Eéntje die niet zegt "Kom,kom mevrouwtje, even de kiezen op elkaar", terwijl mijn mond wagenwijd open staat om verdoofd te worden. Ook is mijn tandarts iemand die het niet kinderachtig vindt wanneer ik van te voren luminal slik, omdat anders de kans zeer groot is dat ik na het aanbellen mij omdraai en ergens koffie ga drinken.
Ik slik al heel lang geen luminal meer. Deze dokter heeft mijn volste vertrouwen.
De herinnering aan het negenjarige kind dat ik ooit was en dat staande geplombeerd werd, onderwijl vast gehouden door twee potige wijven, die mij niet zittend kregen, is achter mijn horizon verdwenen.
Ook de Amsterdamse tandarts die mij een kies trok, terwijl de driedubbele verdoving niet werkte omdat er een abces aan de wortelpunt zat, was ik bijna vergeten. Hij trok de kies in plaats van mij naar huis te sturen met een recept voor een geneesmiddel. De kies brak af en driemaal kwam hij met zijn tang in mijn mond. Bij de vierde keer zei ik "Nu niet meer" en had de knopen van zijn stofjas in mijn hand.
Toen ik naar de uitgang van het oude grachtenpand vluchtte, keek in de wachtkamer iedereen mij aan, met grote ogen en verstijfd van schrik.Ik denk dat mijn gebrul tot op het Leidseplein te horen is geweest.
Het was allemaal verleden tijd, maar de mondhygiëniste bracht het weer terug in mijn herinnering.
Twee keer per jaar moet ik daar naar toe, het is belangrijk dat mijn mond en
tandvlees schoon zijn, gezien het risico dat ik loop met mijn kunstaortaklep.
Weken van te voren weet ik al exact wanneer ik naar haar toe moet. Een grote wolk boven mijn hoofd die met iedere dag zwaarder wordt. Stoer rukt ze alles uit mijn mond wat schadelijk is en wroet met een pin langs de randen van mijn tandvlees. Dan komt er een machien met hels lawaai mijn mond binnen en bereikt alles waar ze bij kan.Ze is grondig in haar aanpak en dat is waarschijnlijk zeer goed, maar dat ik bijna zit te hyperventileren, daar kan ze niets mee.Als alles bloedend open ligt komt ze met een harde straal zout water alle bacteriën wegspuiten.
Ik vertelde een vriendin, die zeer ziek is maar zich niet afsluit voor de beleving van anderen, hoe panisch ik ben voor de tandarts en zij geeft mij een tip waar ik waarlijk baat bij heb gehad.
"Zeg een paar keer per dag tegen jezelf, hardop dat het normaal is dat je bang bent, maar dat het moet gebeuren en dat je het overleeft. Zeg een paar keer tegen jezelf, dat het niet leuk is maar dat je er geen drama van hoeft te maken, het duurt zolang je in de stoel zit".
Gelukkig woon ik alleen dus volg ik haar raad op. En het helpt.Een paar weken van te voren ben ik het hardop gaan zeggen en maakte er mijn eigen gesprek van. Het werkt echt.
Ik ben naar de tandarts gegaan, zonder eerst achter elkaar naar de wc te moeten om de angst eruit te werken.Ik ben niet geflipt en fietste een uur later opgewekt, met een scheef smoel, weer naar huis.
Vandaag bezocht ik mijn vriendin en bedankte haar.
"Nou,"zei ze. "Jij hebt mij ook een waardevolle tip gegeven, waar ik in het ziekenhuis heel veel aan heb".
Toen ik haar vragend aankeek zei ze "Iets begrijpen betekent nog niet het accepteren. Die zin komt in het boekje dat ik net van jou gekregen heb".

tijd

2011-01-10T11:21:00.004+01:00

10.01.2011

Tijd, ik heb iets met tijd of heeft tijd iets tegen mij?
Ik heb de tijd en toch... Het is kwart over elf en ik heb nog niets gedaan, ben ik geneigd te denken al is dat niet helemaal waar.
Toen om acht uur,zoals iedere morgen, mijn wekker ging, had ik duidelijk een half uur nodig om zo wakker te worden dat ik kon opstaan. Een half uur te laat, miespelt dan mijn inwendig stemmetje en dat blijft, zeker tot in de namiddag, tot het er niet meer toe doet. Sinasappels persen en de krant lezen is dan de routine en de bakjes van de poes controleren, melk en brokjes.Douchen en de rest en dan ontbijten, het aanrecht leeg maken, dus de vaatwasser vullen.
Computer aan en op schrijverspunt van LinkedIn aan twee oproepen gehoor gegeven.
Vasthouden aan tijd vertroebelt dus mijn beleving.
Het is altijd de ruggegraat van mijn dag geweest. Wanneer je een half uur moet lopen langs een lange weg om op tijd op school te zijn en te laat komen wordt bestrafd, dan let je wel op.En toen ik later naar Amsterdam, langs dezelfde weg maar dan de andere kant op, naar school fietste, met als hobbel de pont over het IJ,bleef ik opletten. Na een verhuizing werden het de trein en de tram,die rijden op een vaste tijd.Door alle jaren van mijn arbeidzame leven was tijd de factor waarop ik moest verschijnen en weer kon verdwijnen.Ik heb een enorme hekel aan te laat komen en reis ik per trein naar een afspraak, dan zal ik altijd een trein eerder nemen.
Ik wil het mijzelf nog niet toegeven maar tijd begint zich langzaam aan tegen mij te keren.Lees ik in de krant over een plan dat over tien jaar gerealiseerd zal zijn, dan reken ik of ik dat nog zal meemaken. Om het prompt ook weer te vergeten want ik heb wel iets belangrijkers te doen. Maar toch....
De tijd loslatend, realiseer ik mij, dat ik gezond ben,kan gaan en staan waar ik wil en dat ik nog steeds wil leren. Leren om beter te schrijven, subtieler formuleren. Het is tijd om een bundel van Remco Campert te bestellen, Mijn eenmanszaak, columns. Met lezen vergeet ik de tijd.

drempel

2011-01-07T14:27:00.005+01:00

07.01.2011

De draad weer oppakken van het schrijven.Het is meer een enorme drempel slechten.
December bracht mij van mijn à propos met zijn drukte, verplichte gezelligheid en de vrede op aarde gedachte die mij meer vermoeide dan rust bracht.
Maar de laatste knallen zijn verstomd, de lucht is, voor even, minder koud en de sneeuw is weg.De vogels vliegen af en aan in al hun verscheidenheid en ook daar is vrede niet echt een 'hot item'.De ene mees jaagt de andere weg, het roodborstje jaagt de mezen weg en de merels jagen alle vogeltjes weg. Behalve het boomkruipertje, dat trekt zich nergens iets van aan. Ja, de vlaamse gaai is te groot voor hem. En dan is er een klein wondertje. Een groepje staartmezen, droomvogeltjes vind ik ze, strijkt in mijn krentenboom.Zien de zaadbol en vliegen er met z'n drieën bovenop. Niets wegjagen, met elkaar houden ze de bol in evenwicht en ieder op zijn eigen kant eet.Drie staartmeesjes op één bol.Het kan dus.
Alsof ik op een signaal heb zitten wachten, sta ik op, loop naar boven en pak de aantekeningen die ik voor een nieuw verhaal heb geschreven.
Ik heb ideeën voor dit verhaal al op deze website aangehaald, geloof ik.
Het verhaal van een vrouw die het licht wil vangen.
Maar gisteren heb ik haar eindelijk vragen gesteld. Hoe woon je, wat vangt licht en wat geeft licht. Wat is jouw verhaal en hoe komt het dat je jouw verhaal niet kunt kwijtraken.
En terwijl ik aan mijn tafel zit en naar buiten staar, krijg ik de antwoorden.
Het belangrijkste antwoord is: zij heeft een duistere geschiedenis die niemand weet.
Geheimen kunnen gevaarlijk zijn, een eigen leven gaan leiden.
Ik geloof dat ik nu het verhaal kan schrijven van de vrouw die het licht wil vangen.
Ze heeft nog geen naam en ze heeft een man die een rol speelt in haar heden. Daar moet ik nog over nadenken.
De drempel is bijna geslecht. Nu moet ik nog wat rust vergaren, zodat ik niet om de vijf minuten achter mijn pctje vandaan vlieg. Ook dat gaat lukken.

houden van

2011-01-03T11:48:00.006+01:00

03.01.2011

En dan is er dat kleinkind, dat mij negen jaar geleden oma maakte.
"Oma, ik weet dat jij ook de oma bent van Mees en van Tobias en nu dan van Linde" zei zij nu ruim vier jaar geleden.
"Maar kan je dan nog wel van mij houden?"
Ze was vijf jaren jong en keek zorgelijk naar mij op.
"Van jou houden", vroeg ik verbaasd. "Hoe kan ik nu niet van jou houden! Jij was de eerste, nog nooit was ik oma geweest en jij kwam en ik was oma! Lieve, jij was de eerste, dat is heel speciaal, ik zal altijd van je houden".
Op kraamvisite bij haar piepkleine nichtje was dat het eerste dat zij tegen de kraamverzorgster zei.
"Ik heb mijn oma oma gemaakt". En de kraamverzorgster was onder de indruk.
Inmiddels is zij negen jaar en wij houden nog steeds van elkaar.
Met kerst was ze erbij. Vol trots vertelde ze dat zij voor iedereen van haar eigen zakgeld een kadootje had gekocht.De eerste stap naar 'meedoen met de groten'. Voor de twee oma's een mooie corsage. Een droom van zwarte stof en ijzerdraad en zilverkleurige kraaltjes. Ik heb hem gedragen op nieuwjaarsdag. Op mijn pols.
Vier kleinkinderen ben ik rijk. Lieve was een pleister op een wond, geslagen door de dood van haar opa, die nooit zijn kleinkinderen heeft gezien.
Mooi om te zien hoe de kinderen met elkaar omgaan, vier individuen. Ik geniet van ze.
De kinderen hebben de toekomst, zegt men. Ik weet in ieder geval dat elke baby een nieuwe kans is voor de wereld.

goede voornemens?

2010-12-30T14:36:00.007+01:00

30.12.2010

Goede voornemens? Nee, die maak ik niet. Het kan zomaar helemaal anders lopen in mijn leven en dan moet alles weer bijgesteld worden.
Wel ben ik een mens van ergens een streep onder zetten met het gevoel overnieuw te kunnen beginnen. Ik kijk nu al uit naar de streep die ik zondagmorgen zet onder alle festiviteiten die de maand december gebied.Alle versierselen weer in hun dozen en naar zolder, achterstallig huishoudelijk onderhoud wegwerken. Dan komt er vanzelf ook weer ruimte in mijn hoofd en kan ik weer denken.
Heus, ik geniet volop van de decembermaand met alle gezelligheid en drukte. Tegelijkertijd legt die gezelligheid en drukte een verlammende neerslag in mijn hoofd. Te veel prikkels, denk ik, van lijstjes met boodschappen die beslist op tijd gedaan moeten worden. Een kerstfoto maken en rondsturen, afspraken met en koken voor....
Nu lijkt het of ik klaag, maar dat is niet mijn bedoeling, want zou niets van die hierboven genoemde dingen nodig zijn, dan zou ik mijzelf echt zielig voelen.Alleen, deze maand, hoe gewaardeerd ook, kost mij zoveel energie dat ik opgelucht adem haal nu het einde in zicht is. Het is mooi geweest. Het enige dat er straks nog toe doet is het zorgen voor de vogels en het straatje vegen, zodat in het voorjaar niet al het zaad voor volgend jaar opschiet tussen de stenen.
Vanaf januari maak ik mijzelf wijs, dat, nu het licht terugkeert, ook de lente in zicht komt.Eén januari loop ik traditiegetrouw mijn tuin in om de eerste sprieten van de sneeuwklokjes te zien. Het is een beschermde tuin, alleen nu nog met een ijsmuts op. Ik maak mij sterk dat de wind weer gevoel aan mijn wangen geeft in plaats van er in te bijten. De kleur van het licht wordt weer levendiger en de aarde gaat weer geuren.Kortom, dag oud jaar, drijf maar tot achter de horizon, hallo nieuw jaar,we gaan er weer wat positiefs van maken.

zwaartekracht

2010-12-22T10:48:00.006+01:00

22.12.2010

Een laatste sneeuwfoto, dacht ik, toen ik deze flard sneeuw zag, die alle zwaartekracht tart.Omdat ik ook de verlichting wilde vastleggen en omdat ik nog steeds niet vertrouwd genoeg ben met mijn toestel ben ik mij even te buiten gegaan aan de "sfeerverlichting". Oefening baart kunst, ik blijf optimistisch.
Zo optimistisch dat ik toch ook maar een paar lekkere hapjes heb ingeslagen voor de kerstdagen. Stel je voor dat de ijzel inderdaad gaat vallen en de autowegen en spoorbanen in glijbanen veranderen. Dan zit ik mooi vast in mijn eigen huis. Een lekker hapje biedt dan troost.Nu vind ik mijn huis beslist een aangename plek om te zijn, alleen, het jaarlijks terugkerend familiekerstdiner met familie van heinde en ver is een dierbaar ritueel.
De weergoden beslissen denk ik voor veel mensen.We leven zo verspreid door het hele land, tegenwoordig. Ik houd van een winter die echt winter is, hoe lastig ook.
Straks ga ik op de kidskids passen, ik trek twee uur uit voor een rit van één uur, met openbaar vervoer....

feestgroet

2010-12-21T15:15:00.004+01:00

21.12.2010

Voor alle mensen die van tijd tot tijd mijn blog lezen en voor die mensen waarvan ik de blog lees, heb ik een kerstfoto neergezet.
Goede feestdagen voor iedereen en voor het nieuwe jaar een goede gezondheid toegewenst.

Vriendelijke groet, Athy.

meer sneeuw

2010-12-20T10:52:00.005+01:00

20.12.2010

Dit is bijna teveel drama voor zo'n kleine tuin.
Er moest ook hard gewerkt worden. Allereerst wilde ik het dak van de kas sneeuwvrij maken. De ruiten zijn maar 3mm dik en er zou nog meer sneeuw komen volgens de voorspelling. Met een ragebol kan ik gemakkelijk alle sneeuw wegvegen.Alleen vergat ik onder de cotoneaster te bukken, zodat een forse sneeuwvlaag mijn nek raakte.Brrr.
Daarna moest de terrasoverkapping van sneeuw ontdaan worden. Dat was lastiger. Vanuit mijn raam met een bezem een dikke laag wegvegen viel niet mee. Uiteindelijk, met behulp van de buurman, die ook een terrasoverkapping heeft, het grootste gedeelte weg gekregen, de tuin in.Nieuwe sneeuwval is uitgebleven, we hebben even rust.Nu gewoon genieten van het uitzonderlijke en de schoonheid van dit winterlandschap. En stiekem hopen dat met kerst de wegen begaanbaar zijn, zodat alle familieleden die van ver moeten komen, ook echt komen kunnen.

foto's in de sneeuw

2010-12-18T16:57:00.011+01:00

18.12.2010

Decembermaand, maand van feesten, van symboliek.Dit jaar laat ik weer nieuwe doden achter.De herinnering neem ik mee, maar ik ben een stap verder op weg naar... en zij worden nooit ouder in mijn geest.
Nog even en het feest van het terugkerende licht wordt gevierd.Bergen lichtjes heb ik. Op een lage tafel, in een vaas in de vensterbank, op mijn rode aanrecht waar ook alle wenskaarten een plekje hebben.Simpel dit jaar, daar heb ik behoefte aan.
En dan komt de sneeuw en maakt er ineens een lichte wereld van. Zelfs in de nacht is het helder van sneeuw.
Ik las een inspirerende blog van Catharina Anna Maria van Vliet, pakte mijn fototoestel en ben gaan lopen en fotograferen.
In mijn buurt is het lastig om geen auto in je lens te krijgen of een lantaarnpaal en toch....het lukte.
Harde contouren verzachten, een houten schutting, gewoon een lelijk ding, heeft nu iets dromerigs in haar nieuwe voorkomen.Het grauw is verdwenen, wit licht is er voor in de plaats gekomen. Een poes op hoge pootjes en haar staartje in de lucht wil toch naar de overkant. In mijn tuin vliegen vogels af en aan, voor al het voer dat hangt, ligt en verstopt is tussen takken.
Noemde ik vorig jaar de sneeuw een lijkwade over een dode grond, nu ervaar ik het als een feestkleed voor de dagen voor kerst.Het kan verkeren.

mijn engel

2010-12-16T12:16:00.005+01:00

16.12.2010

Een paar dagen heb ik mij bezig gehouden met Linkedin. Het is erger dan puzzelen, daar ben ik ook niet voor in de wieg gelegd.
"Je moet logisch denken", zegt iemand die een zoon in de buurt heeft om haar uit de brand te helpen iedere keer dat er iets mislukt, op haar computer.
Schrijverspunt van Linkedin, gelukkig heeft iemand daar mij de helpende hand geboden
maar knap stom voel ik mij wel.Een kwestie van er dagelijks even langs wippen en vooral uitzoeken hoe het in elkaar steekt.
Dus ga ik voor een beetje troost naar mijn eigen blog.
Ik heb mijn engel gescand. Eens geschilderd op paneel met olieverf. Ik had er een foto van gemaakt voor mijn moeder, die niet meer uit haar stoel kwam, geen boek meer las maar wel nog kon genieten van wat ze zag.
Haar gezicht lichtte op toen ze mijn engel zag. Mooi! Zag ik haar mond zeggen.
"Zelf geschilderd"zei ik trots, als een kind bedelend om een complimentje.
Zij heeft er een jaar naar kunnen kijken. Nu heb ik het origineel zowel als de foto.
Hij staat op mijn kersttafel, dit jaar de enige versiering buiten mijn kleine boompje op mijn terras.
Dit jaar heb ik geen enkele lust om alles van stal te halen aan versieringen.
Een mand met glimmende ballen, verlichte huisjes en mijn engelen, dat is alles.
De ideologie van vrede op aarde en zalig kerstfeest; er is niets vredig en zalig is de wereld al helemaal niet.Overdaad hier, schrijnende tekorten elders, we kunnen onze wereld maar niet in balans brengen.Dan past matigheid.

kerstboom

2010-12-11T16:23:00.007+01:00

11.12.2010

Gisteren weer sinds jaren een kleine kerstboom gekocht. Ik wilde er een vogelboom van maken. Onder mijn overkapping kan immers niets verregenen.
Sinds de dood van mijn man heb ik geen geluk meer met een kerstboom. Heel praktisch koos ik voor een kunstboom die ik zelf in elkaar kan zetten. Dacht ik. Het werd een ramp en ik gebruik nu alleen de takken.
Maar nu, een kleine boom gekocht om vanmorgen te ontdekken dat de takken te dun zijn en de boom te klein is, voor vogels. Dus van de krentenboom een vogelboom gemaakt en het kerstboompje met lichtjes, stenen engeltjes en rood lint versierd en 's avonds, als alles donker is, staat het best leuk.
Wat een verschil met vroeger, toen de kinderen nog klein waren.
Wanneer het donker werd, gingen wij met z'n allen naar de kerstboommarkt, zochten een mooie boom uit, legden hem op de fiets en liepen in processie terug naar huis.
Pappa voorop bij het stuur, mamma achteraan en aan weerzijden de kinderen.Zij kregen een piepklein boompje dat ze zelf mochten versieren, voor op hun kamer. Het hele huis werd trouwens versierd, van de voordeur tot aan het zolderraam. Aan de zoldertrap kwamen rode linten te hangen, we woonden in kerst, dat duurde tot nieuwjaarsdag.
Van grove chamotte maakte ik een simpel stalletje met kleine figuurtjes en een os en een schaap.De ezel wilde niet lukken.De wijk was nog maar half afgebouwd in die tijd en ik haalde sintels van de nog niet geasfalteerde rijweg, bij wijze van onherbergzaam land. De stal bestaat nog, ik bakte hem op 900 graden in mijn eigen oven en liet hem ongeglazuurd.
Mijn tradities zijn in mijn verleden gebleven, de kinderen met hun gezinnen maken nu hun eigen tradities, waar ik ook deel van uitmaak.
Ik vond oude foto's van het pre-digitale tijdperk en heb ze bij deze tekst gezet.
Een beetje heimwee naar wat eens was, komt in deze tijd wel eens om de hoek kijken.
Dat is niet erg. Ik koester het goede, van toen en van nu.

winterkost

2010-12-09T13:31:00.005+01:00

9.12.2010

Winterleven is anders dan zomerleven.Dat laatste is, voor mij, zoveel mogelijk buiten zijn, vooral op de fiets en zo laat mogelijk thuiskomen.In zomernachten wil ik het licht achterna, zolang er nog een streepje van aan de hemel is en het licht tegemoet zodra een vermoeden van ochtendgloren langs de daken strijkt.
Winterleven, is binnenshuis en inkeren tot de ziel, die onaanwijsbare plek ergens in mijn lijf.
Alleen, ik heb een korte spanningsboog, niet in staat een hele dag te lezen, of te schrijven of navel te staren.
Dus gebruik ik de winter om afspraken te maken met vrienden. Heb ik hen liever hier dan dat ik er op uit moet. Dat is 's winters geen pretje met openbaar vervoer en/of fiets.
De meeste avonden in een jaar, eet ik alleen. Maar 's winters...dan verandert mijn eetbehoefte en heb ik plezier in koken voor meer personen.
Ook de behoefte aan voedsel verandert.Met de eerste nachtvorst krijg ik trek in vet. Een stuk zuurkoolspek brengt mij het water in de mond. Geroosterd brood met katenspek, heerlijk. Voor mij geen maaltijdsalades meer of een komkommerzuurtje met tomaatjes.
De weegschaal blijft een stem houden. Want hoe lekker ik die winterkost ook vind, mijn gewicht moet netjes blijven. Het minuscule kleine stukje kalf dat mijn hart goed laat werken moet wel met egards behandeld worden. Aankomen is er niet bij.
Afgelopen maandag had ik de eerste wintergasten aan tafel.
Een schotel van geroosterde wintergroenten. Pompoen, venkel, winterwortel, rode uien en sjalotten. Knofloook, rozemarijn, zout en peper en laurierbladen.
Goede olijfolie erover, drie kwartier in de oven en smullen maar.
De italiaanse dinervolgorde van anti-pasta, groenteschotel en dan een hoofdschotel, vind ik heel lekker voor wintermaaltijden.Zo ontstaat een avondvullend programma rondom een grote tafel, waar elke schotel op zijn eigen tijd wordt neergezet. Tijd voor verhalen, grappen en lachen met een goed glas wijn bij de hand.

feest

2010-12-07T20:03:00.009+01:00

7.12.2010

Het feest van Sinterklaas is naadloos over gegaan in de sfeer van kerst. Vijf december was het 'dag, Sinterklaasje' en maandag waren er op Classic FM al kerstliedjes te horen.In de winkels waren er niet veel klazen en pieten, maar nu zijn er wel al overal kerstbomen en lichtjes.
Maar ja, ook ik heb de eerste Adventkaars in de vensterbank gezet.
Een traditie waarmee ik begon in 1976, toen er in M'broek nog geen straatverlichting was en geen huisnummerwijzers.De wijk was in Oktober opgeleverd en bezoekers konden nooit vinden waar ze wezen moesten. Vandaar mijn lichtje in de duisternis,voor moderne wijzen uit het oosten.
Toen de kinderen wat groter werden mochten ze een bestemming aan de kaarsen geven.Dat deden ze, dicht bij hun beleving blijvend. Alle zieke moeders, om een voorbeeld te noemen. Of, kindjes zonder vriendjes, iets uit hun directe belevingswereld.Het werd op een etiket geschreven en met een rood lintje aan de kandelaar gebonden.
Dit jaar is mijn eerste kaars opgedragen aan alle vrouwen en meisjes, die geen bestaansrecht hebben, juist omdat ze vrouw of meisje zijn.Deze kaars brandt tot aan de kerst en iedere zondag komt er een nieuwe bij, met een nieuwe opdracht.
Daar naast vind ik het heerlijk om mijn huis te versieren, met glanzende ballen, mooie engelen en heel veel lichtjes.
Voor mij is kerstfeest het feest van de zonnewende. De kortste dag en de langste nacht zijn voorbij, het licht komt terug. Dat gaat nog wel even duren en tot zolang geniet ik van onze saamhorigheid als familie, etentjes met en aandacht van en voor vrienden en zachtglanzende kerstboomballen in alle tinten.

lijstjesmaand

2010-12-04T11:13:00.004+01:00

4.12.2010

Decembermaand, lijstjesmaand. Feest vieren met alle gezinnen en schoonouders, vergt organisatie.Dan heb ik zelf ook plezier. Het begint natuurlijk al in november. Krijg iedereen maar bij elkaar om lootjes te trekken.Verlanglijstjes op tijd ontvangen is ook een verhaal apart. Schoonzoon had een grandioos idee, een dropbox op de pc. waar iedereen bij kan om zijn of haar lijstje neer te zetten. Alleen voor de kindjes vet drukken wat van hun lijstje afgehaald wordt.Het werkte, redelijk. Ik begon vroeg dit jaar, want het begrip 'op het nippertje'maakt mij nerveus.
Boodschappenlijstjes, mijn volgende feestproject.
Morgen is een vriendin jarig, zij woont in Culemborg en met een andere vriendin bedachten wij een verjaarsontbijt. De één komt van M'broek, de ander van Nijmegen. Alleen, om 13,00 uur wilde ik weer thuis zijn vanwege het sinterklaasfeest dat dit jaar bij mij gehouden wordt.
Lijstjes dus, voor de donderdag, de vrijdag en zo tot en met 6 december.
Toen kwam de vorst, de sneeuw, de gladheid en mijn onzekerheid. Wel naar Culemborg, niet naar Culemborg. Zoveel vertrouwen heb ik niet in het openbaar vervoer, met dit weer. Zou ik zondag niet op tijd thuis moeten zijn, dan had ik de gok genomen.
Na een paar nachten van slecht slapen, hebben we gisteren de knoop doorgehakt en besloten af te zien van het verjaarsontbijt. Met pijn in het hart, want het was een goed plan. Mijn koelkast is nu voorzien en tot de nok vol, met broodjes, eitjes en de rest. De tuin fungeert nu als bijzet koelkast. Daar staat de getrokken bouillon en wachten de kippenpootjes op de braadslee. Alle lijstjes zijn afgewerkt, de kadootjes ingepakt, de gedichten geschreven. Vanmorgen zat ik voor het laatst op de fiets, het was te doen. Inmiddels is het hier flink gaan sneeuwen.
Arme sinterklaas en pieten, wat zullen zij kleumen op het dak. Ik geloof dat ik twee pieten zie staan, of zijn het twee rookkanalen? Dat is niet te zeggen, door de sneeuwwarrel.

een kort, kort verhaal: Geluk

2010-11-30T10:30:00.003+01:00

30.11.2010

Dit is geluk.Ik weet heel goed dat geluk bestaat uit korte momenten.Iemand die verwacht geluk te houden,die najaagt van begin tot einde gelukkig te zijn,die begrijpt het niet.Die weet niet dat geluk bestaat uit korte ervaringen.Die kan je bij elkaar optellen,natuurlijk, maar geluk bestaat dank zij het afwegen,het vergelijken.
Kijk naar mij,hier zit ik in mijn ronde keuken,verder is er niemand.De zon schijnt door kleine ruiten en werpt een patroon van vierkanten op de vloer.In het zonlicht dansen kleine stofjes,geluidloze bewegende rust.Warmte en stilte in mijn keuken, rust.
De ronde tafel is van blank hout,er staan de gebruikelijke dingen op en voor mij heb ik een bord met één boterham en een volmaakt rond gebakken ei met een zacht,heel dooier.
Na jaren van oefenen kan ik een volmaakt rond ei bakken.Met krokante randjes langs het wit en een zuiver ronde gele eidooier.Niet te stevig,niet te donker maar romig geel.

Iedere keer wanneer het mislukte,gooide Bart het in de gootsteen.Ik vond dat verspilling dus moest ik het wel snel leren,maar dat kon ik niet.
Het ei weggooien was niet het enige dat Bart deed.Rustig pakte hij mijn armen stevig beet en legde op zijn geduldige lerarentoon uit wat ik fout had gedaan en hoe het beter kon.Ter onderstreping van het belang van zijn tirade drukte hij dan zijn vingers stevig in mijn armen.
Mijn moeder vroeg hoe ik aan die blauwe plekken kwam maar voordat ik iets kon zeggen zei Bart dat ik niet zo handig was geweest en mij stevig had gestoten.
Sindsdien pakt hij mij hoger bij de armen.

Maar kijk nu.Mijn zuiver ronde ei, dit is geluk.Hoelang het kan duren weet ik niet. Ik kijk naar de klok, 12 uur.Nog een heel uur,voor dat Bart thuis komt voor lunch.
Omdat de school zo dichtbij is kan hij iedere dag tussen de middag naar huis.
Voorzichtig strooi ik wat zout en peper op de dooier.Precies zoals ik het lekker vind.Als al het wit van het ei op is,ligt er nog één stukje brood,rond met daarop de dooier.Genietend stop ik de hele dooier in mijn mond en voel de lauwwarme romigheid. Ik knijp mijn ogen dicht om nog langer te genieten.
Geluk bestaat uit een enkel moment.

Bart was tevreden over het volmaakte ei dat ik hem gaf bij zijn lunch.
Jammer,vond hij,dat ik de koekenpan niet volgens de goede manier schoonmaakte.Dat bedierf veel.
Ik sta voor de spiegel en bet met een koude washand mijn gezwollen rode wang.
Ik zie er best aardig uit.Halflang krullend donkerblond haar,bruine ogen en een beetje grote mond.
Misschien kan ik mijn haar wat in mijn gezicht kammen,kijk zo staat het leuk.
Ik geloof dat mijn wang blauw wordt.

fotograferen

2010-11-26T10:45:00.007+01:00

26.11.2010

Vanmorgen pakte ik mijn fototoestel en vroeg mij af, waarom? Al maak ik ,soms, mooie foto's, een goede fotograaf ben ik niet.
Ik wilde het licht vangen. Het licht, dat een kwartier later anders zou zijn, dus kon ik niet wachten.
Maar ook de bloemen in de kas, die er nu eigenlijk niet horen te zijn, dragen licht in zich en ook daarvan voelde ik de noodzaak om dat vast te leggen. Voor later, voor de dagen wanneer het om vier uur al donker is.
Een tegenlichtopname, om het licht op mijn kas te pakken en het licht over de schutting, achter de kas.Door de kale boomtakken heen, vond ik dat het mooiste wat ik zag.
Wanneer op momenten in de winter, licht ruimschoots aanwezig is, dan moet ik dat pakken, voordat de grijsheid weer toeslaat.
Zo verzamel ik licht voor komende donkere dagen, om de hoop niet te verliezen dat het ooit weer goed komt met de seizoenen.
Zoals dieren in de winter hun voedselvoorraad aanleggen, zo leg ik een lichtvoorraad aan.Ik bereid mij voor.

lebonton

2010-11-24T14:25:00.006+01:00

24.11.2010

Wanneer ik 'smorgens achter mijn computer duik,ga ik automatisch als eerste naar het blog van lebonton, dichter. Om te zien of er al weer wat moois neergezet is. Vanmorgen stond er een gedicht 'tijdwijzer'.Een lied dat ik een paar keer ging lezen om er de rest van de dag over na te denken, over tijd, welteverstaan.
Tijd is een illusie, zegt de één en ook filosofen hebben er grootse dingen over gezegd.
Ik wil dicht bij huis blijven.Tijd, ben ik zelf, denk ik nu. Want alleen ik kan mijn tijd verbruiken of misbruiken en ben ik er niet meer, dan is 'mijn' tijd er niet meer.
Ik heb een klok, die alleen loopt, omdat hij zo mooi de uren slaat, verder kijk ik er niet of nauwelijk op. Ik heb een horloge, handig als ik de trein of de bus wil halen om op tijd op een afspraak te komen. Dat is realiteit. Misbruik van andermans tijd wordt gestraft.
Mijn tijd deel ik in naar de natuur. Zomertijd en wintertijd is een regel van mensen.
De zonnetijd is mijn belangrijkste tijdmeter. Omdat dit stralende hemellichaam de tijd van de seizoenen bepaalt, het seizoen van zaaien, met daarin de stand van de maan, als raadgever.Oogsten, snoeien, planten, de zon bepaald het grote geheel waarbinnen de maan de juiste tijd aangeeft. Voor ons zou diezelfde maan niet zichtbaar zijn, wanneer de zon zijn licht niet op haar zou laten schijnen.
Ik leef mijn tijd en in welk seizoen ik ben aangekomen is mij nog niet helemaal duidelijk. Nazomer- of herfstseizoen? Mijn tijd zal het leren.
In de tijd van grauwe dagen kan ik mijzelf opbeuren, door te zeggen 'ook grijs daglicht is zonlicht.
Zonnetijd, dat al wat leeft, streelt.

geweld

2010-11-22T16:04:00.002+01:00

22.11.2010

Een winkelier in Zaltbommel heeft overvallers weggejaagd.Dat vind ik dapper van die man.
"Geweldig dat mensen dat doen", riep de plaatselijke burgemeester. "En sla ze maar verrot". Zou hij het artikel over Ivo Opstelten hebben gelezen?
De volgende keer zullen overvallers wel gewapend zijn en dan...?
Meer blauw op straat is volgens mij beter. Natuurlijk wil je je eigendom verdedigen, ga je niet werkeloos toezien. Maar toch...
Eerst minister Opstelten, nu een burgemeester van een provinciestadje. Straks een getergde politieagent. Want hoe dan ook, de politie wordt gekort en dat zal de spanning doen oplopen.
Een spiraal van geweld gaat altijd naar beneden.

politicus en dichteres

2010-11-22T11:26:00.003+01:00

22.11.2010

In de Volkskrant van zaterdag j.l. een grote foto van Ivo Opstelten met onderschrift:'ik heb er geen bezwaar tegen als je een klap uitdeelt aan iemand die je hele hebben en houwen vernielt'. Een zin met impact.Wanneer iemand jou te na komt, mag je dus een mep uitdelen.In het artikel zelf staan twee zinnetjes 'natuurlijk is er altijd een grens, er is geen eigenrichting'.
'De crux is dat je niet even natrapt. Ik hou niet zo van natrappen'.Er is hier sprake van een zeer subjectieve boodschap,volgens mij.
Toen mijn kinderen klein waren en ze thuis kwamen met 'mamma, Japie heeft mij geschopt'en het gebeurde de dag erna weer en nogmaals, zei ik 'je kan altijd terug meppen, dat mag, maar weet wel dat geweld, geweld oproept en dat Japie waarschijnlijk harder trapt'.Meppen was hun taal niet. Uiteindelijk ben ik naar de moeder van Japie, wat ik tot dan een leuk joch vond, gestapt. Die snapte het ook niet. Er is nooit meer geschopt.
Meneer Opstelten is een moresman, zegt hij en hij ziet er naar uit dat hij een goede mep kan uitdelen.Het zal zijn taal zijn. Ik vind het een gevaarlijke uitspraak,uit de mond van een politicus.

Twee mooie zinnen in dezelfde krant: Het kristal zingt wel degelijk.
Een artikel over de jongste lichting in de Nederlandse letterkunde.
Dichteres Lieke Marsman, geen familie van. 'Nog maar half zo oud als op de dag waarop ik dingen ga weten' zegt ze van zichzelf in haar debuut: Wat ik mijzelf graag voorhoud. Zij kijkt haar wereld in op een jonge manier, alles is nog mogelijk, alles gaat nog gebeuren. Ik hoop dat ze haar 'jonge blik' tot op hoge leeftijd zal behouden.
Zij ontkomt er niet aan zich zorgen te maken over het nieuws, hoort over zaken die niet kloppen in de wereld en zo opent zij haar ogen voor wat kennelijk niet goed gaat in de wereld op allerlei fronten.De weg naar volwassenheid. Dat gebeurt aan ieder bewust levend mens. Maar die mensen, die het in zich hebben naast hun volwassen blik ook de onschuld van hun jeugd bij zich te houden, die mensen heeft de wereld, de maatschappij, hard nodig.
En zo kom ik bij de schreeuw van de kunst. Die schreeuw vertolkt het weten en de onschuld. Kunst, de pleister op de wond die leven heet.

fragment

2010-11-21T14:18:00.003+01:00

21.11.2010

In de zonovergoten straat echoën mijn voetstappen. Ik loop gehaast, de echo lijkt sneller.
Mijn afspraak met jou, ik haast mij maar jij hebt alle tijd. Ik ga jou zien, jij mij niet. Nooit meer.Ik vrees de betekenis van dat begrip.
Drie dagen geleden liep je de deur uit, een handkus en een lach liet je achter.
Nu loop ik naar de plaats waar jij bent en ik niet wezen wil. Ik ga jou meenemen, zo wil ik dat. Ik haal je naar huis, maar eerst wil ik je zien. Ik wil weten met wie ik van doen heb.
Vanuit de felle zon is het binnen donker, bijna op de tast kom ik bij de deur waarachter jij bent. Daglicht in een lege ruimte.
In het midden een baar met een groot wit laken. Daaronder lig jij.
Je ligt zo stil, je ziet zo bleek. Een vlieg bromt botsend tegen het raam, het enige geluid op mijn ademhaling na.
Je gezicht is zoals ik het ken en toch ook weer niet. Je lange wimpers als waaiertjes op je wangen, roerloos.
Ze hebben geprobeerd je haar netjes te kammen. Dat is niet echt gelukt en ineens glimlach ik. Jouw haar, je eigen bron van wanhoop.
'Zo zullen zij mij altijd als een jongen behandelen. Ik ben een man, verdomme, een man met het haar van een kruincavia'.
Nadat je dat gezegd had schaterde je het ineens uit.

Tot zover mijn nieuwe korte verhaal, dat te lezen is op de verhalenpagina van Schrijverskring Gyrinus natator. Zie de link, rechts.

tabula rasa

2010-11-20T15:11:00.007+01:00

20.11.2010

Kinderen zijn een onbeschreven blad, zeiden wij tegen elkaar, lang voordat Dick Swaab zijn boek schreef "Wij zijn ons brein, van baarmoeder tot alzheimer".
Toch denk ik niet dat ik ooit een pasgeboren baby in mijn armen zal hebben en denken dat het een volmaakt pakketje genen is.
De babies kunnen dan wel vòòr geprogrammeerd zijn, hoe het leven de nieuwe mens zal tekenen is voor ons geheim. Laten we zeggen dat de voorkant van het blad onbeschreven is en de achterkant vanuit het brein reageert op wat komt.
Nu Tobias, want over hem gaat het. Hij heeft kwaliteiten van zijn moeder geërfd en van zijn vader, hij heeft ook veel van zichzelf, voorouders die wij niet gekend hebben?
Dit blonde joch is stoer en verlegen, sportief en belangstellend voor alles wat langs komt. Wat leren betreft slim en faalangstig.Is vrolijk en kan vreselijk mopperen, delen en verongelijkt zijn. Kortom een heerlijk kind dat in zijn zeven jaar al veel geleerd heeft en de rest van zijn leven zal doorblijven leren, mag ik hopen.
Zijn eerste brief, kreeg ik vorige week, zelf geschreven. Een mijlpaal.
Wat ik alle kinderen van deze tijd toewens? Spelen, veel spelen, het liefst op straat met andere kinderen en leren dat lezen geweldig is. De fantasie van een leesboek mee beleven en zelf gaan fantaseren.Gaandeweg ontdekken dat leren heel leuk kan zijn. Dat een fout maken niet erg is, volgende keer beter en vooral wens ik ieder kind toe, dat het ouders heeft die zeggen "Je bent goed zoals je bent, wij kunnen je helpen alles te leren, maar wij vinden jou een geweldig kind".

ik houd van Zwarte Piet

2010-11-18T11:10:00.004+01:00

18.11.2010

Ik houd van Zwarte Piet,vooral van Computerpiet. Hij heeft een compleet nieuwe en, vind ik, mooie blog gecreëerd en mij daarmee totaal overrompeld.
Het feest van Sinterklaas is bij ons altijd een groots feest geweest.Nu was ik getrouwd met de enige echte.Hij was Sinterklaas op scholen in Amsterdam en Utrecht al lang voordat ik hem kende. Hij werd ook Sinterklaas in M'broek toen onze kinderen daar school gingen.
'sMorgens vroeg stonden de meiden erbij wanneer hun vader zich omtoverde tot de Sinterklaas die hij die hele dag zou zijn.
"Sara, heb jij een haarklipje voor mijn baard? Dank je, schat".
"Draagt Sinterklaas een polshorloge?"
"Nee, natuurlijk niet, dank je lieverd, wat stom van mij".
En wanneer Sinterklaas zijn mantel omlegde zeiden zij vol ontzag "Sinterklaas".

De pieten hadden zich op zolder omgekleed, turnpiet, grappiet, clownpiet en op weg gingen ze, naar school. De ene keer op een bootje door de singel, dat meer lek was dan men wist, de andere keer op een paard dat het niet leuk vond, na een autorit met een andere paard, dat ze nu alleen verder moest. Het kostte sint bijna zijn stuitje.
Na het werk kwamen Sint en Piet terug naar huis om nog eens uitgebreid thuis het feest te vieren. Met alle buurtkindertjes waarvan de moeder een klein pakje in de zak van Piet had gestopt.En iedere keer wanneer hun vader met zijn aktetas thuiskwam, een kwartiertje nadat Sint vertrokken was, riepen ze: "Pap, was nou eerder thuis gekomen, je hebt Sinterklaas gemist".
Wij keken elkaar aan. Ze waren toch bij die hele verkleedpartij geweest? Magie overwon de rede met het omleggen van Sint's tabberd.

Deze Sint had niet het eeuwige leven. Ik mis hem, zeker in deze tijd van onze kleinkinderen.
Maar de Computerpiet die mij vandaag verraste met een hele nieuwe blog, met een gedicht en foto, wil ik bij deze van harte bedanken. Dankjewel computerpiet Valentijn.

Sint op bezoek

2010-11-18T10:55:00.004+01:00

Lieve Aat,

Ook Sint gaat mee met zijn tijd, hij surft op internet en leest blogs van deze meid.
Het is Sint opgevallen dat jou blog nog wat gadgets ontbrak.
Dat lost Sint voor jou op, met gemak.
Sint heeft voor jou een nieuwe design.
Met Links, vrienden en reacties... is dat niet fijn?
Sint hoopt dat je er van geniet.
Misschien kan je wat schrijven over Sint en Piet?

Sint

zien

2010-11-17T12:44:00.002+01:00

17.11.2010

Een naakte boom
haar takken vormen
grillige ruimten
tegen grijze lucht.
Dan vult zonlicht
haar vormen met kleur
als glas in lood.
Ik zie een kathedraal.