Voorgoed/Korte verhalen

Mijn voetstappen echoën door de zon overgoten straat.Ik loop gehaast maar de echo lijkt sneller.
Mijn afspraak met jou, ik haast mij, jij hebt alle tijd.Ik ga jou zien, jij mij niet.Nooit meer.
De betekenis van het begrip 'nooit meer'.
Drie dagen geleden liep je vrolijk de deur uit, een handkus en een lach liet je achter.
Nu loop ik naar de plaats waar jij bent en ik niet wezen wil.Ik ga jou meenemen, zo wil ik dat.Ik haal je naar huis,maar eerst wil ik je zien.Ik wil weten met wie ik van doen heb.
Vanuit de felle zon is het binnen donker,op de tast kom ik bij de deur waarachter jij bent. Daglicht in een lege ruimte.In het midden een baar met een groot wit laken.Daaronder lig jij.
Je ligt zo stil,je ziet zo bleek.Een vlieg bromt botsend tegen een raam,het enige geluid op mijn ademhaling na.
Je gezicht is zoals ik het ken en toch ook weer niet.Je lange wimpers als waaiertjes op je wangen,roerloos.Ze hebben geprobeerd je haar netjes te kammen.Dat is niet echt gelukt en ineens glimlach ik.Jouw haar,je eigen bron van wanhoop.
   - Zo zullen ze mij altijd als een jongen behandelen.Ik ben een man,verdorie.Een man met het haar van een kruin-cavia.
Nadat je dat gezegd had schaterde je het ineens uit.
Je vlinderdasje zit ook scheef,zoals altijd.Zelfs nu,zélfs nu.Het doet er niet meer toe,niets doet er ooit nog toe.
Ik wil je in je eigen bed hebben,ons bed.Daar hoor je.Niet op die baar.Ik wil nog naast je kunnen liggen.O mijn God, nooit meer naast je kunnen liggen.Ik strek mijn hand naar je uit,maar trek weer terug.Ik vrees de kou die je uitstraalt,mijn warme man.Dan rollen mijn tranen geluidloos naar beneden en druppen op jou,ons voor even verbindend.

Gisteren wilde ik je oude moeder gaan vertellen dat je er niet meer bent.Met de trein ben ik gegaan,ik durf nu geen auto te rijden.
De trein was vol zomervakantie,vrolijke mensen, koffers en rugtassen.
Verhalen die door de coupé zoemden;vakantie aan het water,naar de bergen en wanneer we dan weer terug zijn, dan gaan we....
Toekomstplannen,zoals wij ook hadden,alleen  voor ons is er geen toekomst meer.

Ik weet niet of je moeder begrepen heeft wat ik haar vertelde.Zij was blij mij te zien,naar jou heeft ze niet gevraagd,niet de groeten gedaan toen ik weer ging.
   - Ga je al?Wat jammer. Ze zwaaide mij vrolijk uit.Voor het eerst was ik opgelucht door haar Alzheimer.Ze zal je heus wel gaan zoeken,een keer,maar daar ben ik dan niet bij.Ik heb de dienst doende verpleegster verteld wat er is gebeurd.Dat is al wat ik kon.
Ik wil alleen jou en mijn verdriet, ik wil jou.
De trein terug reed door de avondschemering,ik zat in mijn hoekje en keek naar buiten.Het was rustig.

De geur van gras drijft naar binnen,ik snuif het op.Gemaaid gras,het ruikt naar overvloed,vruchtbaarheid.Het ligt over het land gespreid,in lange banen.Donker tegen de lichte ondergrond van nieuwe sprieten.In de wei liggen koeien,de kalfjes dicht tegen hun moeder aan.Dan passeer ik een groep schapen met gekleurde achtersten en lammetjes maken nog een sprintje om te eindigen in houterige bokkensprongen,elkaar uitdagend en weer weg rennend.Ik kijk achterom,wil ze zolang mogelijk zien.
Wanneer we langs fruitbomen rijden zie ik de vruchten oplichten in de schemering.Even in vuur en vlam door de laatste zonnestralen.De lucht waaiert uit in een bont kleed van blauwen,licht paars en even,fel roze.Belofte voor een mooie nieuwe dag.
Zoals alles gul de overvloed laat zien voor de komende seizoenen.Alles daar buiten is zo gerangschikt dat het lijkt alsof ik langs een goed gevulde tafel rijd,voedsel voor de volgende periode,belofte dat wij de winter goed zullen doorkomen en dat er genoeg is om te wachten tot een nieuwe oogst.
Ik ben verbijsterd door de aangeboden overvloed.Hoe kan dat allemaal zo zijn terwijl jij,mijn liefste,geen deel meer uitmaakt van deze wereld?
Het leven zelf heeft gezorgd voor overvloed maar jij,waar ben jij.Waar zijn nu jouw gedachten,waar is je geest,waar is wie jij was?

Hier, bij jouw baar, weet ik wat belangrijk is.Nog hoor je bij mij,ik bij jou.Nooit was jij mijn bezit,maar nu wel.Ik beslis.
Jij komt naar huis,bij mij en dan,dan moet ik je loslaten.Hoe dat moet,weet ik nog niet en jij bent er niet meer om mij daarbij te helpen.

hoe lezen wij de krant?

Een artikel in de Volkskrant van 22 maart j.l. trekt mijn aandacht:
"Gezondheidszorg tussen keuze en solidariteit.
Hoe stoppen wij de kostenexplosie in de zorg? Het CPB kwam donderdag met een plan:druk de extra jaren die iemand kan leven door een medische ingreep uit in een geldbedrag.Wie te veel kost, krijgt geen vergoeding".
Ik zag het beeld al voor mij en hoorde de dialoog:
 - Goedemorgen mevrouwtje, ik zie dat uw bio hartklep twintig jaar goede dienst heeft gedaan en dat terwijl, statistisch gezien, zo'n klep maar vijftien jaar meegaat. Gefeliciteerd.
 - Ja, ziet u dokter, ik heb altijd mijn uiterste best gedaan, zo gezond mogelijk te leven. Maar de klep functioneert niet meer. Ik ben nu vijfentachtig jaar, ik kan nog lang mee, met een nieuwe klep.Ik moet er niet aan denken dat ik weer jaren zo dodelijk vermoeid ben.
- Al vijfentachtig jaar, dat is u bijna niet aan te zien. Tsja, wat kan ik u beloven. Niets helaas. Een nieuwe klep kost vreselijk veel geld, dat zult u wel begrijpen, dat betaalt zich niet terug aan de maatschappij. Ik denk ook dat u dat niet zelf kunt bekostigen. Er mee leren leven, mevrouwtje, dat lukt u vast wel.

Tegen de tijd dat ik het artikel helemaal gelezen heb, is mijn bloeddruk, denk ik, gestegen.
Gaat nu het CPB zich bemoeien met iets wat tussen arts en patiënt hoort plaats te vinden.Wat verbeelden die boekhouders zich wel!
Ik besluit iemand te bellen die verstand van zaken heeft en vraag: mensen van het CPB, dat zijn toch boekhouders, kan jij mij vertellen hoe die werken?
Het zijn economen, die werken in overheidsdienst. Zij werken op verzoek van de regering plannen uit, berekenen de kosten door en schrijven dan een rapport waarin zij hun bevindingen zetten. Zij geven verder geen advies. Aan de hand van zo'n rapport gaan dan de ambtenaren van een ministerie aan de slag. Jij hebt dat artikel in de Volkskrant gelezen. Dat gaan we helaas steeds meer zien, dat journalisten iets zodanig schrijven dat het lijkt alsof  het een vaststaand feit is.Helaas gaat dat tegenwoordig ook bij een kwaliteitskrant steeds vaker zo.
Het CPB kwam dus donderdag niet met een plan maar heeft een rapport uitgebracht, een journalist heeft daar de hand op weten te leggen en maakte daar zijn eigen versie van.
In een tijd waarin alles zo aan veranderingen onderhevig is, waarin zo veel twijfel wordt geventileerd en zo veel onrust is, zouden journalisten zich moeten houden aan wat hun taak is, nl. feiten naar voren brengen en opiniestukken schrijven. Daar hebben wij wat aan. Niet, zoals het tegenwoordig zo vaak lijkt, een vuurtje stoken en ingaan op de onlustgevoelens van deze tijd. Daar zijn andere kranten voor, niet mijn Volkskrant.

droom aan het werk

In Schrijfwijzer voor het web lees ik dat, voor je aan een blog gaat beginnen, je eerst je doelgroep moet bepalen. Ook is het verstandig om je bij gelijksoortige thema's te houden als leidraad voor het schrijven.
Een tijd geleden zei iemand mij:ik heb je blogs gelezen, ja, helemaal jij. Hij bedoelde waarschijnlijk dat ik van de hak op de tak schrijf met wisselende onderwerpen. Ik besta niet uit één lijn, ik zou mijzelf groot geweld aan doen. Ooit zei ik tegen een vriendin, een beetje treurig inderdaad:ik kan van veel een beetje, ik ben meer een lappendeken.Waarop zij héél fel reageerde :maar dan wel een verdomd mooie.
Nu wil ik het over dromen hebben, een bijna vergeten aspect van mijn leven.

Negentien jaar geleden begon ik aan een droomopleiding bij Anneguus en Pio van der Slikken.Daar zou ik meerdere jaren blijven.Na mijn massage opleiding was ook dit als thuiskomen. Eerst mijn opleiding en later koken voor nieuwe cursisten. Eén van mijn medecursisten was Hanny Lynch.Zij heeft na de opleiding een eigen praktijk opgezet en een boek geschreven.Echt een prachtige prestatie. Ik ben, door mijn omstandigheden op een moment gestopt met alles waar ik zo door geraakt werd.
Afgelopen Zaterdag reisde ik af naar Ridderkerk, een merkwaardige busrit van meer dan twee uur vanuit Utrecht, langs dijken en door plaatsjes die gebouwd zijn toen men nog met paard en wagen reed.Keek mijn ogen uit.
In mijn tas een opschrijfboek met een flard van een droom waaraan ik wilde werken. En zo als altijd kwam daar een open venster uit te voorschijn, waardoor mij iets duidelijk werd.
Eerst mijn droom:
Ik sta op de Keizersgracht in Amsterdam onder een boom aan het water.Ik sta in de schaduw, de zon schijnt op de huizen aan de overkant.
Ik moet mijn auto parkeren maar er is nauwelijks plaats tussen boom en water.Achter mij rijdt het verkeer langs.
Mijn auto wordt met de neus naar beneden in de boom gehesen, opgehangen aan de achterbumper.
Tot zover mijn droom.
De techniek waarmee wij deze middag werken is de identificatie techniek.Drie voor mij belangrijke symbolen ga ik onderstrepen en uitwerken.Dat zijn: auto;boom;en bumper.
Dan ga ik de identificatie in.
Ik ben een kleine rode auto en sta tussen het water van de gracht en een boom.Er is voor mij geen plaats om te parkeren.Ik word in de boom gehesen aan mijn achterbumper, neus naar beneden.Er hangen meer auto's in die boom. Ik hoop dat mijn bumper mij houdt anders donder ik hard naar beneden.
Ik ben de boom en kijk uit over het water.Mijn stam die mijn kruin draagt is hoog genoeg voor de auto van Athy.
Ik ben de bumper van de auto. Hoop dat die het gewicht kan dragen.Zo sterk ben ik nu ook weer niet.
De volgende stap is, om te zien wat het geschrevene, mij zegt.
Ik voel mij klein en uitgerangeerd. Ik vraag mij af of er nog wel plek voor mij is, in de maatschappij.Ik ben bezig met mijn wereld maar eigenlijk kan ik de boom in, is mijn onderhuidse gedachte. De maatschappij heeft iets tegen oudere, 'consumptieve' mensen en dat trek ik mij aan want ik vind het niet terecht. Als ik niet oppas laat ik mij wel degelijk monddood in een boom hijsen.
Auto betekent immers 'zelf'.
De achterbumper die in de identificatie bang is, dat hij het gewicht niet kan dragen, laat mij zien dat ik misschien wel te zwaar til aan mijn eigen leeftijd, wat gevoed wordt, door berichten in pers, t.v. en radio.

Goed kijken dus naar mijn droom en mijn uitwerking daarvan. Kijken doet veranderen, zei één van mijn leermeesters ooit en dat geloof ik vast.

een politicus

Op het moment dat ik mijn krant dicht vouw schuift een politicus aan, tegenover mij.
   - Iets van belang gelezen?- vraagt hij.
   - Nee, niet echt.Ik word er boos van.Het gaat alleen maar over geld, over de crisis en over kosten  - .
  - Het is een moeilijke tijd....-
  - Het is een moeilijke tijd en ik kan mij niet onttrekken aan het idee dat jullie dat met graagte in stand houden. Anders het journaille wel. De hijgerigheid waarmee iedereen over elkaar heen buitelt om vooral maar te vertellen hoe slecht we het hebben.Wat een vertoning  .
Het credo dat de ouderen te duur zijn. Dat de pensioenfondsen het niet meer kunnen opbrengen en er straks niets overblijft voor de volgende generatie. Ha! Wij betalen nog steeds wel belasting.In de ziektekostenverzekeringen betalen wij mee aan zaken die ons niet meer treffen.Saamhorigheid, weet u nog?
Wij zijn niet te duur.Is iedereen vergeten dat in de jaren tachtig minister Ruding de pensioenfondsen heeft leeg gehaald teneinde zijn eigen regeer te korten aan te vullen. Is er ooit een cent terug betaald?
Om te compenseren zijn de pensioenfondsen gaan beleggen in de wereld van internet, dat net als een speer opkwam en net zo snel weer neer ging. Opnieuw verlies voor de pensioenen .Eigen schuld werd er toen geroepen
Maar goed, wij worden te duur en de regering hoest nu een aantal voorstellen op die kostenbesparend zijn - .
De politicus tegenover mij kijkt zuinig maar zegt voorlopig geen woord en dat is bijzonder.En ik vind het heerlijk nu eindelijk eens mijn gal te kunnen spuwen al is het alleen maar om het nare gevoel van machteloosheid even kwijt te zijn.
  - Mantelzorg moet het worden.De kinderen zullen meer tijd aan hun ouders moeten besteden en zo de kosten van de gezondheidszorg helpen drukken. Terug in de tijd, noem ik dat.Want de vrouwen zullen dan de klos zijn. Denkt u dat een zoon zijn moeder uit de luier helpt, denkt u dat moeder dat wil? Doe jij dat maar schat, dat is vrouwenwerk, ik doe de belastingaangifte wel.
Maar de vrouwen hebben de kinderen, minus die ene pappadag, vrouwen moeten carrière maken en volgen als het even kan een studie in de avonduren of in het weekend. Waar zullen ze de tijd vandaan moeten halen? Hun baas ziet ze aankomen als zij om minder werk vragen in verband met huiselijke omstandigheden.Daar heb je uw glazen plafond. Jullie hebben geen visie, geen idee hoe het er in de praktijk aan toe gaat.
En over geld gesproken, hou toch op. Rutte 1 zei:we hebben een regeerakkoord waar heel rechts zich de vingers bij aflikt. Met andere woorden: de rest doet er niet toe. Nou, dat merken we.
Banken vallen om en worden genationaliseerd, ten koste van de spaarder met obligaties.Die zijn ze kwijt. Maar de grote bazen krijgen bonussen, de commissarissen lijden geen verlies.
Samen delen is in jullie mond een vloek geworden, een mega leugen. Want er is geen 'samen '. Er is wij en zij. Wij betalen de prijs, jullie niet - .
Ik zou nog uren door kunnen gaan maar één blik op de politicus vertelt mij dat de man niet meer aan kan.
   - Nog één ding - , zeg ik bezwerend. - Nog één ding. Wat mij zeer doet is dat ik als oudere het gevoel heb dat ik er niet meer toe doe. Mijn hele leven heb ik gewerkt met en voor mensen. Ik heb mijn kinderen goed groot gebracht, ben zo trots op ze.
Als kind leerde ik respect te hebben voor oudere mensen die hun leven geleefd hebben en daardoor wijsheid vergaard.
Ik leerde, leefde en leerde meer. Mijn leven deed er toe zoals dat van ieder mens, ongeacht de wijze van leven.Iedereen doet er toe.
Wat leren jullie de nieuwe generaties? Wij zijn oud, wij zijn rijk, wij verteren de pot. En dat wordt geloofd. Dat is gevaarlijk want jullie creëren onvrede.

En dat alleen maar om te verhullen dat jullie geen visie hebben, geen toekomstperspectief weten te creëren. Mensen zijn verworden tot een handvol centen, jullie zijn boekhouders geworden en dat doet ongelooflijk pijn. Regeren is vooruit zien en daar zijn jullie niet toe in staat - .
De politicus is verdwenen, ik zit weer alleen aan mijn tafel, de gevouwen krant nog in de hand.
Ik wil een kop koffie en de pil van Drion voor later.

mijn tuin

De winterslaap voorbij en de tuin ligt aan mijn voeten.
Natuurlijk is het fris om niet te zeggen koud maar de vorst is uit de lucht en het is een windstille grijze dag.Wanneer ik in beweging blijf is het goed toeven op mijn terras.
Rommel, besluit ik rondkijkend, er moet opgeruimd worden.Lege potten in ordeloosheid zowel hier als in de kas. Mijn plan is binnen een minuut gemaakt:het terras uitruimen,lege potten opruimen en waar laat ik de rest. In de schuur, daar een hoek leegmaken en alle kunststofpotten opstapelen en daar ook de lege hanging baskets in leggen.
Dat wordt dan eerst oude aarde achter in de tuin strooien en dat is zwaar en lastig want overal stralen sneeuwklokjes waar ik mijn voet niet op wil zetten.De nieuwe brandnetels zie ik ook al tussen de bedrijven door.Als de stenen potten op hun plek staan heb ik eigenlijk al mijn kruid verschoten.In de schuur een lege plek gemaakt wat betekent dat ik buk,strek,stap en draai op een heel klein oppervlak. Wat daar naar toe moet staat bij elkaar. Dat wordt heen en weer lopen, in en uit mijn tuinslippers stappen, die meenemen naar voren, ik heb natuurlijk net mijn vloer gedweild. Een beetje moedeloos kijk ik rond en zie een drieppots-houder van blik.

Kijk, die kan ik nu voor op de wand schroeven en over een maand kan daar huislook in.
Nieuw idee, nieuwe energie.Actie!
Tuindeur dicht, want de voordeur moet open,maar eerst naar zolder voor een fretboortje, twee kruiskopschroeven en idem schroevendraaier.Weer beneden bedenk ik mij dat een potlood om de gaatjes af te tekenen wel handig is. Dat ligt een trap hoger, bij de schildersezel.
Ik heb een timmermansoog, vind ik zelf. Wanneer ik de eerste schroef wil vastdraaien ontdek ik dat mijn gereedschap aan de andere kant van de met bollen gevulde wasbak ligt.Ik ga natuurlijk niet los laten wat ik net vast heb.Een beetje buigen, een beetje strekken, onderwijl mijn ogen gefixeerd op de schroef, krijg ik alles te pakken en dan hangt het geheel.Een héél klein ietsiepietsie niet recht. Maar ja, ik zal niet beweren dat ik perfect ben.Een kop thee, een half uur op de bank met een boek en ik heb weer wat energie om nog even rond te struinen op het terras. De winter is bezworen.

een dagelijkse gang

De winter is nog niet voorbij maar vandaag schijnt de zon en achter glas is het behaaglijk.
In huis hangt een ietwat slaperige stilte maar dat zegt misschien meer over mij.De derde nacht op rij waarin ik nauwelijks geslapen heb en dat wreekt zich.
In de andere kamer staat het raam open en het geluid van spelende kinderen klimt naar binnen.
Ik herken de stemmetjes, twee broertjes samen in de tuin en aan de opgewonden lachjes en gilletjes zal dat zo omslaan in huilen. Want dan is de oudste te overmoedig, krijgt de jongste er genoeg van en werkt het 'stop, hou op'niet meer.
Er zijn mensen die voor geen goud aan een                      
kinder speelpleintje zouden willen wonen.

Ik vind het heel gezellig. Toegegeven, wanneer er met grote ballen wordt gespeeld houd ik heus mijn hart wel eens vast voor mijn kwetsbare kas.Ieder kind in de buurt weet inmiddels dat die kas er staat. De schommels worden vaak door pubers bezet, als er geen kleintjes zijn en de gesprekken die ik, onzichtbaar in mijn tuin, letterlijk kan verstaan doen mij glimlachen. Er is weinig nieuws onder de zon.Dat vind ik geruststellend. Iedere generatie is tot nu toe opgegroeid met eigentijdse problemen. Maar nog nooit zijn die problemen zo divers geweest als nu.Of vergis ik mij daar in?
Door alle 'social media' komt wat de aandacht trekt meteen binnen en moet er instant gereageerd worden, zonder tijd voor nadenken of eigen mening vormen. De maakbare wereld, zelf onze ministers geloven er in.Er bestaat niet zo iets als maakbare wereld en wie daar uiteindelijk achter komt heeft dan al een prijs betaald.
Maar, dit terzijde. Ik zit achter mijn p.c.tje, in een zachte slaperige lucht en geniet van de stemmetjes die uit een tuin komen. Ik heb bolletjes geplant in mijn oude wasbak die tussen voordeur en schuur staat.Terug gevonden bolletjes, die verwaarloosd in de kas lagen en een paar nieuwe.Nu maar zien wat er gebeuren gaat.Dit is voor vandaag mijn gang van dagelijkse dingen.
De winter is nog niet voorbij maar de zon schijnt en dat is iets om blij mee te zijn. Morgen is er een nieuwe dag met een andere dagelijkse gang.

het huis

Het is verouderd, het huis waarin ik heb gewoond ietwat verwaarloosd, ik wist niet dat het kon gebeuren het lijkt wel meer bewoond,destijds bleef alles zoals het was. De voortuin is versteend,waar zijn de rozen die mijn vader plantte. Het licht valt anders in de kamer, de keuken door- en uitgebroken een muur gesloopt. Haar huid is donkerder dan ik mij herinner,vuurdoorn voor het raam geen inkijk maar ook geen uitzicht meer.Smoezelig dat is het woord. Ook de overbuurvrouw is weg.