chocoladeplant en de lijntjes waarlangs mijn....

05.06.2011
....dagelijkse leven zwerft.
Hij bloeit, mijn cosmos atrosanquineus en is natuurlijk weer moeilijk op de foto te krijgen.Ik mis nog steeds mijn spiegelreflex, al ben ik heus wel blij met mijn digitaaltje.
Een tijd geleden kreeg ik veel reacties op mijn verhaal over de chocoladeplant.Daar heb ik veel plezier in gehad en besloot toen, een foto te maken zodra ik een bloem zou zien.Bij deze dus.
Zomertijd, er bloeit wat bloeien moet en sommige planten zijn alweer uitgebloeid.
Deze tijd is niet de tijd van opperste concentratie. In mijn hoofd waait het net zo stevig als door de bomen.Ik begin iets en maak het niet af want iets anders dient zich aan.
Was in het machien wacht gelaten totdat ik het ga ophangen; net heb ik een boekenkast op schaal getekend en los gesneden, zodat ik met de verschillende delen kan gaan schuiven.Volgende week wordt mijn benedenhuis geschilderd en dan komt er eindelijk een fatsoenlijke boekenkast, hoop ik.Eigenlijk wil ik ook nog wat zevenblad verwijderen want ik ben mijn bodembedekkende geranium kwijt en ik weet dat er beeldschone blauwpaarse bloempjes aan zitten.
Tussen de punt achter de laatste zin en het begin van deze, zit een uitstapje.
Vanaf het speellandje achter mijn huis riep iemand mijn naam.Opkijkend zag ik mijn buurjongetje van vier, met een heuse fietshelm op en een echt jongensfietsje onder zijn billen. Hij straalde van oor tot oor.Het was de roep van 'Athy, kom je buitenspelen'en natuurlijk liep ik naar buiten, want er moest iets bewonderd worden en dat gaat niet alleen met zwaaien vanachter een raam.
Gevolgd door een kop koffie met koek bij zijn pappa en mamma.Daar volgt dan weer uit, dat, wanneer ik naar Harmelen ga fietsen om vier uur en het regent stevig, mijn buurvrouw mij wel even met de auto wil brengen.
Zou ik kunnen tekenen, dan zou ik nu een zelfportret maken met allemaal scheerlijnen, komend uit mijn hoofd, vastgezet op de grond, waarlangs allemaal gedachtetjes wapperen, plannetjes,voornemens.... in vrolijke kleuren weliswaar. Maar een bont gewoel waar ik eigenlijk ook wel moe van word.
Eén voornemen heb ik nu afgemaakt, deze tekst. Nu ga ik schuiven met de boekenkastdelen en dat is twee. Een uurtje in de tuin vlooien en dat is drie. In de namiddag naar Harmelen, daar doorstoeien met de kast,vragen opwerpen en eten en weer naar huis fietsen.Dan heb ik toch mijn lijstje afgewerkt.
Zomertijd,lichttijd, uitvliegen en weer terug komen.

La Collina Verde

02.06.2011
In de kantlijn van mijn blog staat een link Italië, vakantiehuis.De site zelf heet La Collina Verde en vertelt genoeg over de doelstelling van de bewoners. Toch wil ik er nog eens op terugkomen.
De afgelopen twee jaar is er stukje bij beetje gewerkt aan het huis en aan de grond rondom.Een moestuin, fruitboompjes, terras met een zonnenscherm, op z'n italiaans.
Het geheel bestaat uit een woonhuis plus een appartement.Gezinnen met kinderen betrekken het woonhuis, vakantiegangers zoals Nine, mijn vriendin en ik, logeren in het appartement.
Rondom Alviano liggen de mooiste oude stadjes, bij voorkeur bovenop de rotsen, zodat de vijand op tijd werd gezien. De stadjes waren vooral versterkingen met stevige muren, in een oorlogszuchtige tijd van voor het ontstaan van Italië, 150 jaar geleden.Het is zo bijzonder om door deze stadjes te lopen en de schatten te zien die eeuwen geleden werden gebouwd, verdedigd en, in de huidige tijd, gebruikt en bewoond.
La Colinne Verde is bedoeld voor gezinnen met zorgkind(eren)opdat ouders vakantie kunnen vieren terwijl de kinderen met Rob en Jitska er op uit trekken.Maar het appartement wordt ook verhuurd aan vakantiegangers die de omgeving met zijn rijke historie willen ontdekken.
Bij de foto's: Bomarzo, het hooggelegen oudste gedeelte. Een straatje, zo smal dat ik beide muren met mijn handen kan aanraken, maar wel drie trappen met uitgesleten treden, die naar een voordeur leiden en soms naar een nog hoger gelegen straatje.
De foto rechts laat een dakenschoonheid zien van het lagere gedeelte van Bomarzo.
Dan, rechts, een paneel van een kerkdeur, er waren geen gegevens om te ontdekken wie deze vrouw, heilige of koningin, voorstelt.
Dan komt de foto van een colline verde met bloeiende brem, uitzicht vanuit de tuin in Alviano. Onderaan een foto van Rob en Jitska met mijzelf.
Het is goed te weten dat La Colline Verde bestaat, een mooie en veilige plek om naar toe te gaan.
Ps. Ten overvloede: wanneer je op b.v. de foto van het trappenstraatje klikt, wordt zichtbaar dat er op de meest onmogelijke plekken planten staan of hangen. Dat is zo Italiaans. Al is er maar het kleinste plekje,er wordt een plant neergezet of een boom in de grond gestopt.Zelfs op de daken.

eerste kroonjaar

01.06.2011

Ons 'juni-roosje' ook wel mijn 'engel'genoemd heeft vandaag haar eerste kroonjaar bereikt. Tien jaren lang heb ik haar nu kunnen volgen in haar ontwikkeling. Van te voren niet geweten dat het volgen van een kleinkind zo adembenemend zou kunnen zijn.
Inmiddels zijn er nog drie bij gekomen en ook van hen kan ik met volle teugen genieten, maar Lieve heeft mij tot oma gemaakt, zij was de eerste.
Dat ze er op bovenstaande foto zo mooi uitziet heeft te maken met haar pappa, die promoveerde.
Van wijken weten, heet zijn boek, In het ondiepe springen: over oude buurten in de netwerksamenleving. De Utrechtse wijk Ondiep staat hierin model.
Zijn dag was een feestje. Op de eerste rij zaten alle kinderen, eigen volk en kinderen van vrienden.Tijdens het officiële gedeelte hebben zij zich keurig gedragen, maar kinderen zijn kinderen en het promotieteam dat ernstig zat te zitten tegenover ons, kon soms een grijns niet onderdrukken, wanneer één van de schatjes ongedurig werd van al dat stilzitten. En dat, verheugde mijn plezier in het geheel.
Geweldig om een schoonzoon in een heel andere rol te zien; een goede spreker die de diverse hoogleraren met humor en kennis van repliek diende.
Zoals dat hoort, met kinderen in het gezelschap, zijn we op de terugtocht langs de Mc.Donalds gegaan, dat hadden ze wel verdiend.
Dat was de promotiedag, nu een verjaardag. Ik ga mij verheugen in de komende reactie
op de kadootjes die ik meebreng. Ook dat is een feestje, met een gepromoveerde kok in de keuken, voorwaar, geen Mc.Donalds.

de heuvels van Umbria

28.05.2011

Vol verhalen kwam ik terug uit Italië, om te ontdekken dat ik niet kon schrijven.Een foutje in mijn computer of iets dat ik verkeerd heb gedaan.Geen idee.Nu kreeg ik mijn dashboard terug en zit ietwat vervreemd achter mijn toetsenbord.Er is alweer zoveel water naar de zee gestroomd de afgelopen week.
Het was niet echt warm bij aankomst in Rome en, zoals de foto laat zien was er verse sneeuw gevallen op de bergen, achter het meer van Bolseno.
Na twee dagen kwam de aangename warmte terug.
Feest der herkenning, want ik was er al vaker, samen met een vriendin die nog steeds niet de droom die ze eens had kan loslaten. Het kopen van een huis op een mooi plekje bij Alviano.
We hebben er weer gelopen, tussen de olijfbomen die, nog lichtgrijs in blad, al bloemknoptrossen lieten zien. Het leken wel bomen in bruidstooi, zo zwierig als het jonge blad bewoog in de wind,ritselend kant, onder een blauwe hemel,gevuld met gouden zonlicht.
Groene hagedissen zaten midden op de smalle klimmende weg op het warme asfalt te zonnen. Om er als de wiedeweerga vandoor te gaan,bij onze nadering.
In de bermen groeit Borage, dat wij moeten zaaien in de tuin, komkommerkruid.De blauwe bloemen staan mooi in een groene salade.
Wonen in een land waar de zon de aarde stooft; waar de kruiden in het wild groeien en waar je weet waar je aan toe bent met de seizoenen.Verleidelijk? Zeker!
Mooi om na te genieten en dromen te hebben.Mooi om terug te kunnen gaan wanneer de behoefte aan warme zon weer groeit.

moederdagschatten

12.05.2011

Op het kussen naast mij ligt een envelop, met de post gekomen en op de achterkant staat 'openen op zondag'. Ik herkende het handschrift. Er zit een mooie kaart in met de tekst dat ik na alle mond en klauwzeerperikelen iiets extra's verdien en ook dat ik de liefste moeder van de wereld ben.Dan belt de andere dochter op. "Mam, wij gaan vanmiddag naar Harmelen want de honden moeten met elkaar kennis maken. Zullen we jou ophalen, dan gaan we eerst wandelen en daarna een ijsje eten voor moederdag.
"Goed idee", roep ik, blij verrast want sinds jaren doen wij niet aan moederdag op een telefoontje na.
Asterix kwam bij Rebekka, nog voor de kinderen werden geboren.Zij haalde hem uit het asiel.Sara en Ton hebben nu een achtjarig teefje, een bearded colly, sinds een maand, overgenomen van een echtpaar dat scheiden ging en geen plaats meer had voor een hond. De kennismaking verliep vriendelijk en wij gingen wandelen. Mooi weer,een pas aangelegd wandelpark en ik had mijn fototoestel meegenomen.
Dit nu is het soort wandeling dat ik vroeger andere mensen zag maken en waar ik dan jaloers op was.
We liepen met elkaar en in groepjes, de honden renden heen en weer en Kimmy, de bearded colly probeerde met één poot of dat nou gras was, wat hij daar zag. Nee, het was kroos en helaas, zijn reactie kwam te laat. Kopje onder ging het arme dier. De jongens sjorden hem onder luid gelach weer op de wal en als dank schudde de hond al het water op hun benen en broekspijpen.Asterix,weet waar Abraham de mosterd haalt en bij het ijseten ging het dier dan ook tussen mijn benen zitten, kop op mijn knie en de ogen smachtend naar mijn ijsje.
Echt niet, zei ik verontwaardigd. Hoe kan je dat denken As, en ik gaf hem een vette knipoog.Het ijs was heerlijk zacht en de hoorn te hard voor mijn gemangelde bekkie, dus Assie, zoals ik hem noem zuchtte, kwispelde met zijn staart en at uiterst beschaafd, mijn hoorntje op.
"Mam!"riepen de kinderen in koor, "Oma!", riepen de kleintjes en ik zei "Poe, alsof jullie dat nooit doen".
Het was een uiterst bevredigende moederdag.

taalwijsheid

10.05.2011

Het gezegde 'ergens de tanden inzetten'.Wat zou ik dat ontzettend graag willen doen.
Je ergens in vastbijten is ook zo'n gevleugeld woord.Mijn homeopatische arts zei ooit "Jij bent een vastbijtertje, soms tegen beter weten in"Hij heeft daar wel een beetje gelijk in. Al vind ik het zelf niet iets om trots op te zijn.Maar soms kan ik niet anders.
Nu zou ik gewoon niet moeten schrijven, denk ik, want ik heb weinig in huis. Dank zij een kaakoperatie leef ik al een aantal dagen op pijnstillers met een vaag hoofd als resultaat en niet eens zoveel minder napijn.
Alleen, ik voel mij nog veel ellendiger wanneer ik niet achter mijn blog kan zitten, afgesneden, een beetje. Ik ben een vasthouder tegen beter weten in, op dit moment.
Maar ook letterlijk. Ik leef al dagen op zacht voedsel. De eerste dag troostte ik mij met ijs en een hele bak slagroom, dat had ik wel verdiend na alle soorten boren en diverse tangen die groter waren dan mijn kaak breed. Hele kleine hapjes zoete zachtheid. De verdoving was nog niet uitgewerkt.Daarna werden het yoghurttoetjes,mihoen met roerei en weer later zacht gesmoorde tomaten en een visje.
Geen wijn, geen koffie, wel kamillethee (jakkes).
Wat zou ik graag mijn tanden in iets knapperigs, iets hartigs zetten.Van die zoutige grote chips bijvoorbeeld. Of gewoon een maaltijd waarbij ik kouwen moet, zodat een smaak vrijkomt die voldoet. Voorlopig moet ik dat soort neigingen nog maar bedwingen. Aardappelpuree met champignons en een tomaatje, niet slecht maar een week lang? Het komt allemaal wel goed.
Liters zout water later, zal ik mij afvragen 'was het echt zo erg?'En dan zal ik antwoorden 'eigenlijk wel, maar nu is het voorbij'. Zand er over.

weinig blaadjes?

06.05.2011

Er is gezegd dat door de vroege warmte en droogte, de bomen te weinig blaadjes zullen krijgen.Gelukkig trekt de natuur zich niets aan van wat wij allemaal vinden.
De balans is ver te zoeken, maar dat is niet de schuld van moeder Natuur.
Ik kijk ondertussen naar de Cotoneaster, die vol in blad zit en naar mijn krentenboom, die ook niet misdeeld is met fris groen.Het zit wel goed, in mijn tuin, denk ik.
En toch! Toch heb ik dit jaar het gevoel alsof ik niet meer weet hoe het moet. Sinds alles in de kas bevroren is, heb ik nog niets gedaan om er weer leven in te brengen.Wat ik opnieuw gestekt heb is toch niet aangeslagen.Ben ik mijn groene vingers kwijt? Ik trek hier en daar het onkruid weg, zie de pioenrozen opkomen,vijf knoppen tel ik, een cadeautje. Maar van het kleine spul word ik niet vrolijk.
De kat mijdt haar kattenbak en zoekt plekjes in mijn tuin. Bij voorkeur de anemonen, de sleutelbloempjes en nog wat van dat kleine spul.Waar nodig, leg ik vazen artistiek verantwoord op hun zijkant tussen de tere plantjes.Het zijn wel zelfgemaakte van steengoed. Het blijft dus een persoonlijke noot in de tuin.
Poes weet nu, dat wanneer ik heel hard NEE zeg, ze op haar fluwelen pootjes terug moet keren.Dat voorkomt verdere schade.
Maar ik blijf een beetje mistroostig, wanneer ik zo naar mijn tuintje staar.
En dan voltrekt zich het wonder.
Het schemert net en ik besluit te sproeien. Dan moet je kijken waar het water terecht komt, niet te hard op jong groen en een ferme straal achterin, waar ik met de slang niet zo gemakkelijk kom.
Ik krijg 'zachte'ogen als ik het water volg met mijn blik en plotseling zie ik schoonheid. De nuances groen die elkaar afwisselen. Het verschil in bladpatroon. Het hoogteverschil tussen de planten. Het is één aaneen gesloten dek van groen.
Gezond groen, met lichte pelargoniumbloempjes. Flessegroen van lancetvormige bladen die rechtop staan en ik denk dat het een kleine Iris wordt.De bruingerande winterharde varens die zich ontrollen.De polletjes zwart gras met maartse viooltjes ertussen.Overal kleine, bescheiden bloempjes die kleur bekennen.Ik doe een ontdekking.Mijn tuin heeft mij niet in de steek gelaten. Ze moest een paar probleempjes oplossen.Warme dagen en koude nachten, droogte en na de warmte een schrale nare wind uit het noorden.Maar nu? Ze is mooi. Niet al te netjes, niet al te gerangschikt, precies zoals ze wezen moet. En de kas? Die ga ik aanpakken in Juni.
Ik maak een diepe buiging voor mijn tuin, mijn paradijsje in zakdoekformaat.