nieuw foefje

6.10.2010

Weer een nieuw foefje geleerd, het scannen van foto's.
Precies een jaar geleden heb ik dat ook geleerd,maar niet onthouden.Nu was de tijd kennelijk rijp. Er is een drempel voor alles wat nieuw is en waarvan ik meteen uitga dat ik daar niet goed in ben, zoals het scannen van foto's.
Maandag was het onverwachts weer zover. Gerard stond op de stoep en ik had niet zo gauw een smoes voorhanden, mijn eerste reactie bij iets onverwachts.Maar, nu ga ik twee foto's scannen, helemaal alleen en als dat gelukt is, kan ik een verhaal vertellen.
Het is een foto die ik een paar jaar geleden vond en waar ik het bestaan niet van wist.
Op die foto staat als enige jongen mijn broer. Drie nichtjes, zusjes, staan er op en dan ik, helemaal opzij rechts.Natuurlijk zijn mijn kousen afgezakt en hangt mijn strik achter op mijn hoofd. Ook kijk ik wat ongemakkelijk. Ik moet behoorlijk in de war zijn geweest,die dag.
Vlak na de oorlog en voor het eerst met de trein, van Amsterdam naar Rotterdam.

Ik bleek een opa en een oma, ooms en tantes en nichtjes en neven te hebben! Nooit eerder gezien.
Ik werd ongetwijfeld op schoot getrokken en gekust en geaaid.Van hand tot hand.
Ik denk dat tijdens dat bezoek de emoties van de volwassenen hoog oplaaiden. Mijn ouders die als enigen in Amsterdam de oorlog doorstonden en de rest van de familie bij elkaar in Rotterdam.
Geen telefoon, zo nu en dan een brief, met een beetje geluk.
Mijn nichtje, die met dat tasje om haar schouder en slechts negen maanden ouder dan ik, weet nog wel verhalen te vertellen van de oorlog. Dingen die zij heeft gezien en gehoord.
Voor mij is het een historische foto,er zijn nauwelijks foto's van mij,er waren domweg geen fotorolletjes meer.Dit is ook de enige foto van ons , toen we nog zo klein waren.Achter ons, een lege plek waar bomen hoorden te staan, opgestookt.
Wij gingen sporadisch naar Rotterdam, reizen was nog niet zo vanzelfsprekend als nu.
Jaren later, toen ik 14 jaar was, verhuisden wij naar Haarlem en een deel van de Rotterdamse familie kwam naar Heemstede. Nu woonden wij op fietsafstand.
Wij zijn een kleine familie geworden,mijn nicht en ik horen nu tot de oudsten, wij zijn zeker niet de laatsten.

a.vanmeerkerk@zonnet.nl

S5 of F5 ?

29 maart 2010

In de tijd dat militaire dienst nog verplicht was, kende men maar één manier om daar onder uit te komen, wanneer er tenminste geen fysieke tekortkomingen waren. De S5 aantekening.
Dan moest je wel in staat zijn om goed toneel te spelen.
Wanneer je aan een universiteit afstudeerde, was het zuur in dienst te moeten i.p.v. te gaan werken.
Maar was de algemeen heersende vraag: krijg je wel een baan als leraar, of advovaat of dokter,
met een S5 aantekening op je papieren.

Gisteren kreeg ik van mijn computergoeroe de tip de F5 toets in te drukken en zie, alles wat ik ondertussen geschreven heb en niet kon plaatsen staat nu op mijn blog. Ik ben mijn goeroe dus innig dankbaar en ben blij met mijn F5.
Alleen, spelen met ontwikkeling is er opnieuw niet bij. Ik snap er geen hout van en zou niet weten waar ik moet opzoeken wat er gebeurt of niet, bij zo'n "fout".
Ook nu, terwijl ik dit schrijf staat er een rood/gele balk met FOUT, Uw verzoek kan niet worden verwerkt. Probeer het opnieuw.
Wat moet ik nu proberen, die toets indrukken, iets anders, geen idee.
Het blijven dus truukjes, die ik leer. Ik ga het maar proberen en als het is gelukt, met die F5 toets, dan staat dit strakjes op mijn blog. Maar het hoe en het waarom? Geen idee!
Misschien is de S5 ook een beetje op mij van toepassing.

a.vanmeerkerk@zonnet.nl

hoe warm het was....

De afgelopen dagen mochten er zijn. Woensdag met de 'oude'

Ati de hele dag in het Slotervaart ziekenhuis geweest.

Gériatrie, afd. urologie en daarna neurologie. Onderzoeken waarvan ik denk, moet dat nu wanneer je 91 jaar bent. Er is ook niets uitgekomen wat we niet wisten. Ouderdom.Pijnbestrijding mogelijk met bijwerkingen zoals duizeligheid en sufheid.

"Nee dank U", zei de 'Oude' met al haar waardigheid.

Met dezelfde waardigheid waarmee zij het pijnlijke stroomstotenonderzoek had ondergaan. Het was zo warm in dat ziekenhuis en nergens op de gang een apparaat waaruit heerlijk fris water gehaald kon worden. Niet één voorziening, waar dan ook. Om drie uur waren we weer thuis, opgelucht dat alles achter de rug was en vastbesloten niets meer te laten onderzoeken. Om vier uur ben ik naar huis gegaan, allebei te moe om nog meer te kletsen. Maar in haar koelkast had ik uitgesneden paling voor haar achtergelaten, een verrassing.

Om 8 uur 's avonds belde ze op "Ik lik mijn lippen nog af, dat was genieten".

Donderdagochtend vroeg uit de veren. Een nieuwe externe harde schijf zou geïnstalleerd worden. Moest wel eerst mijn bureau opgeruimd.

Als ik zelf soms wanhopig word van mijn rotzooi, kan ik daar toch niet een ander in laten werken. Daarna wat oefeningen om mappen over te zetten op die schijf, dat ging nog ook. Toen bedacht ik, dat ik alle foto's wilde uitsplitsen in aparte mappen en die later op de nieuwe schijf zetten. Dat ging goed, onder het toeziend oog van...

Dick, ik hoop dat jij dit leest, want toen ging het goed. 's Middags bedacht dat het goed was om te oefenen. Ik had .e.e.a op papier gezet. Alle foto's van de kleinkids in één map.Ja hoor, map openen, foto selecteren, verplaatsen en naar de map kinderen. Verdraaid, waar is die map nou? Net ging het nog goed. Nergens die map te vinden. Paniek, map weg, wat nu. Zo geprobeerd, zus geprobeerd en de druppeltjes begonnen op het toetsenbord te vallen. Hé, map terug, hoe kan dat nou! Weer een aantal foto's verplaatst en ja hoor! Map weer foetsie.

Om een lang verhaal kort te maken, vanmorgen kwart over zeven vond ik die map en nu weet ik zo maar ineens, hoe het moet.Spelen met ontwikkeling? Vergeet het maar! Zweten tijdens ontwikkeling.

Uurtjes waarna ik volledig opgebrand denk 'ik kan niet meer'.

Maar wel trots, mooi weer een stapje techniek mij eigen gemaakt.