downloaden???

31.-7.2011

Een tekening, gescand en opgeslagen, krijg ik wel mee met een mail maar aan de ontvangerskant kan die niet gebruikt worden. Er wordt een truukje toegepast. De tekening wordt op mijn blog gezet en Assyke, kan hem vandaar uit bij de behorende tekst krijgen. Nu moet ik nog ontdekken waar ik die tekst vind en dan is alles in orde.Zijn mijn buren terug van weggeweest, dan kan ik daar vragen hoe het moet.
Ik blijf er bij. Ik ken een paar truukjes en dat is alles.
De tekening in kwestie is in een klein zakagendaatje geplakt, dat ik volgeschreven heb in 1972 en voorzien van gewassen tekeningen, een leuke techniek die ik net ontdekt had.Ik kan niet tekenen omdat ik de grote lijnen niet zie maar in detail blijf hangen.Perspectief is ook een abstract idee voor mij. En ik doe het zo graag, tekenen.Met water op papier, de eerste handeling voor een gewassen tekening, wordt mijn verbeelding aan de gang gebracht en dan gebeurt er wat. Deze tekening beeldt een klein meisje uit.
Het jaar 1972 was voor mij een lastig en moeilijk jaar, de tekeningen zijn derhalve ook somber en kleurloos.Maar ze zijn mij dierbaar. Een kunstenaar die zijn vroege werk als niet terzake doende wegzet, is in mijn ogen onbegrijpelijk. Waar hij/zij nu is in de kunst is niet bereikt zonder het begin.Dat kan je nooit wegwuiven als broddellap.Voor de ontwikkeling in iemands leven is iedere stap belangrijk, er kan er niet één overgeslagen worden.

mijn engel

16.12.2010

Een paar dagen heb ik mij bezig gehouden met Linkedin. Het is erger dan puzzelen, daar ben ik ook niet voor in de wieg gelegd.
"Je moet logisch denken", zegt iemand die een zoon in de buurt heeft om haar uit de brand te helpen iedere keer dat er iets mislukt, op haar computer.
Schrijverspunt van Linkedin, gelukkig heeft iemand daar mij de helpende hand geboden
maar knap stom voel ik mij wel.Een kwestie van er dagelijks even langs wippen en vooral uitzoeken hoe het in elkaar steekt.
Dus ga ik voor een beetje troost naar mijn eigen blog.
Ik heb mijn engel gescand. Eens geschilderd op paneel met olieverf. Ik had er een foto van gemaakt voor mijn moeder, die niet meer uit haar stoel kwam, geen boek meer las maar wel nog kon genieten van wat ze zag.
Haar gezicht lichtte op toen ze mijn engel zag. Mooi! Zag ik haar mond zeggen.
"Zelf geschilderd"zei ik trots, als een kind bedelend om een complimentje.
Zij heeft er een jaar naar kunnen kijken. Nu heb ik het origineel zowel als de foto.
Hij staat op mijn kersttafel, dit jaar de enige versiering buiten mijn kleine boompje op mijn terras.
Dit jaar heb ik geen enkele lust om alles van stal te halen aan versieringen.
Een mand met glimmende ballen, verlichte huisjes en mijn engelen, dat is alles.
De ideologie van vrede op aarde en zalig kerstfeest; er is niets vredig en zalig is de wereld al helemaal niet.Overdaad hier, schrijnende tekorten elders, we kunnen onze wereld maar niet in balans brengen.Dan past matigheid.

ik houd van Zwarte Piet

18.11.2010

Ik houd van Zwarte Piet,vooral van Computerpiet. Hij heeft een compleet nieuwe en, vind ik, mooie blog gecreëerd en mij daarmee totaal overrompeld.
Het feest van Sinterklaas is bij ons altijd een groots feest geweest.Nu was ik getrouwd met de enige echte.Hij was Sinterklaas op scholen in Amsterdam en Utrecht al lang voordat ik hem kende. Hij werd ook Sinterklaas in M'broek toen onze kinderen daar school gingen.
'sMorgens vroeg stonden de meiden erbij wanneer hun vader zich omtoverde tot de Sinterklaas die hij die hele dag zou zijn.
"Sara, heb jij een haarklipje voor mijn baard? Dank je, schat".
"Draagt Sinterklaas een polshorloge?"
"Nee, natuurlijk niet, dank je lieverd, wat stom van mij".
En wanneer Sinterklaas zijn mantel omlegde zeiden zij vol ontzag "Sinterklaas".

De pieten hadden zich op zolder omgekleed, turnpiet, grappiet, clownpiet en op weg gingen ze, naar school. De ene keer op een bootje door de singel, dat meer lek was dan men wist, de andere keer op een paard dat het niet leuk vond, na een autorit met een andere paard, dat ze nu alleen verder moest. Het kostte sint bijna zijn stuitje.
Na het werk kwamen Sint en Piet terug naar huis om nog eens uitgebreid thuis het feest te vieren. Met alle buurtkindertjes waarvan de moeder een klein pakje in de zak van Piet had gestopt.En iedere keer wanneer hun vader met zijn aktetas thuiskwam, een kwartiertje nadat Sint vertrokken was, riepen ze: "Pap, was nou eerder thuis gekomen, je hebt Sinterklaas gemist".
Wij keken elkaar aan. Ze waren toch bij die hele verkleedpartij geweest? Magie overwon de rede met het omleggen van Sint's tabberd.

Deze Sint had niet het eeuwige leven. Ik mis hem, zeker in deze tijd van onze kleinkinderen.
Maar de Computerpiet die mij vandaag verraste met een hele nieuwe blog, met een gedicht en foto, wil ik bij deze van harte bedanken. Dankjewel computerpiet Valentijn.

tegenspel

31.10.2010

Er zijn krachten bezig op mijn blogspot die ik niet in de hand heb.
Mijn vorige tekst 'wee je gebeente'heb ik drie maal herschreven en wat ik krijg is de eerste versie. Misschien is het de geest van Halloween die bezit heeft genomen van mijn pc.Ik snap niet waarom het nu aldoor fout gaat.
In rode letters staat er dat er niet automatisch kan worden opgeslagen. Dan maar handmatig, ctrl+S.
Wilt u deze pagina sluiten, er is niets opgeslagen? Nee, daarvoor druk ik die toetsen in maar dat werkt dus ook niet.
Nu maar ieder woord bewust en geconcentreerd neerzetten en niet denken: eerst opslaan en morgen met frisse ogen opnieuw kijken.Want dan kan er niets veranderd worden.Ik ben gefrustreerd, vooral omdat ik niet zelf weet wat ik kan doen.Heb mijn bloggoeroe al gemaild maar het is wel zondag, mag hij ook even vrij zijn!!
Ga ik zelf op onderzoek uit, dan krijg ik vast en zeker problemen. Dus, handjes thuis Athy....

techniek

28 maart 2010.

Spelen met ontwikkeling, jawel, het is meer ergernis en een lelijk woord. Want mijn nieuwe berichten krijg ik niet op mijn blog. Er komt een balk met het hatelijke woord FOUT, probeert u het opnieuw. Alleen, ik doe niets anders dan anders. Daar sta ik mooi te kijk.
Wat ik altijd zeg "Ik ken een paar truukjes, maar als het fout gaat ben ik hopeloos", wordt nu mooi gedemonstreerd.
Toch ga ik proberen dit stukje te plaatsen op mijn blog.

a.vanmeerkerk@zonnet.nl

foto's

Alle kinderefoto's zijn per jaar in mappen gedeeld. Dat was een ochtendje werk. Wat een voldoening dat het nu in mijn vingers zit. De snelweg van de computer. Die foto's staan nu op mijn externe schijf. Dat houdt wel in dat ik ze nu op een andere plek moet zoeken en ook via een andere route te voorschijn moet halen om ze of hier, of bij de e-mail te krijgen.

Zo te zien, gelukt! Mooi, kan ik dit laten rusten.

Gisteren naar de Hortus geweest in Utrecht. Met dochterlief en haar kinderen. Was er nog nooit geweest. Ik was de enige die met de bus kwam, de rest per fiets.

Utrecht is geen makkelijke stad om een kind in het verkeer te leren fietsen. Weinig fietsplek en iedereen doet maar wat. Sommigen fietsen rustig aan de verkeerde kant tegen de stroom in. Heel verwarrend voor kinderen. Dan ook nog de herrie van scooters, bussen, noem maar op. Maar de oudste heeft deze zomer in de vakantie goed doorgetrapt en voor de jongste is er een half fietsje aan moeders fiets vastgeschroefd.

Ik was eerder bij de Hortus en had mij verdekt opgesteld om foto's te maken. Dat mislukte, mijn kidskids gebruiken hun ogen.

"Hé oma!"riep de jongste en zat meteen achterstevoren op z'n zadel. "Doorfietsen, anders kan ik geen foto maken"! Dat hielp hij greep weer zijn stuur.

Voor dit soort schoonheden kwamen wij naar de vlinderkas.

reageren?

Lieve blogvolgers, volgens mijn pc. goeroe Valentijn, moet het reageren nu een stuk eenvoudiger zijn.
Dus laat mij weten wat je vindt. Ik voel mij weer een spelend kind!