Welkom in de wereld, vervolg.

Ze heeft een plaats, dat kind dat zo haar best had gedaan.Na vijf lange en slopende dagen heeft ze een plek op de school van haar tweede keuze. En net zo belangrijk, ook een vriendinnetje uit haar klas gaat naar de zelfde school. Inmiddels weet ik wat een geruchtenstroom kan doen met mensen die zien dat hun schatje misschien naast het net vist.
Zo gaat het gerucht dat sommige scholen in Utrecht bij tweede keus kinderen zeggen:sorry, wij nemen alleen maar kinderen aan waarvan wij eerste keus zijn.Er waren meer dan honderd kinderen in Utrecht die uitgeloot waren en er waren nog maar 18 of 11 of slechts 5 plaatsen op de school van hun tweede keus.
Het is een merkwaardig spel dat gespeeld wordt in de rondedans die schoolkeuze heet, zoveel is zeker.
Ik ken een hogeschooldocent, die gestopt is met docent zijn.
"Het gaat niet om leerlingen maar om geld, in het onderwijs. Om subsidies en om prestige. Dat komt de lessfeer niet ten goede. Ik kap er mee".
Daarop aansluitend weet ik van een studente die goed presteert in haar opleiding, de stage goed heeft doorlopen maar in de komende tijd een overgangsexamen moet doen waarbij zij op 0.1 punt kan zakken en haar propedeuse niet haalt.Dan kan zij vertrekken en heeft ze alles voor niets gedaan.Weggegooid geld, weg kennis en weg toekomst.Onder zulke omstandigheden moet je maar niet over examenvrees inzitten.
Het gaat misschien de scholen zelf wel om leerlingen en hun welbevinden, maar kennelijk zijn zij net zo goed slachtoffer van het huidige systeem van bezuinigen, prestige en subsidies.
Maar goed, mijn schatje heeft de plek gekregen die ze zo graag wilde. Zoveel kinderen in Utrecht niet en het zal in andere grote steden hier in het dicht bevolkte gebied wel net zo zijn.Die kinderen wens ik uit de grond van mijn hart het allerbeste toe. Onze toekomst ligt in de handen van alle kinderen.

Welkom in de grote mensenwereld.

welkom in de wereld

Ze moet nog twaalf jaar worden maar aan het eind van de zomer gaat ze naar de middelbare school.
De cito-toets heeft ze goed gemaakt, havo/vwo advies, en ze is er trots op.
De school van haar voorkeur staat in Bilthoven.Ze is uitgeloot. Haar tweede keus ligt om de hoek, maar daar kan ze niet zomaar heen.
De juffrouw die haar vertelde dat ze haar hart moet volgen in haar schoolkeuze, verzuimde daar bij te zeggen, dat wanneer zij buiten haar woonplaats kiest,zij haar punten kwijt is.Geen probleem wanneer je vwo-advies hebt maar dat wil deze juffrouw haar, ondanks de cito-score, niet geven. Het kind zou het misschien niet vol kunnen houden op vwo. Eén en ander betekent dat zij nu onder aan de lijst van schoolzoekers staat.De school die als tweede is gekozen heeft een brugklas van twee jaar.Daarin wordt de keuze havo of vwo gemaakt.Zonder het vwo advies kan zij zich niet zomaar opgeven. Nu moet er geleurd worden met een kind dat vol vertrouwen de toekomst tegemoet zag.Bovendien is ontdekt dat scholen van 'goede' naam, een kind niet aannemen wanneer is gebleken dat de school in kwestie niet de eerste keus is geweest. Van zelfvertrouwen is inmiddels geen sprake meer.
Mijn idee is, dat scholen uitgekiende spelletjes spelen om zo goed mogelijk, als school, te scoren.Niets mis mee.Maar ten koste van kinderen?
Wij hebben een onderwijsminister die zich met elan overal tegenaan bemoeid.Maar, kan deze gang van zaken door de beugel?

einde schooljaar

01.07.2011

Zo goed herinner ik mij nog het verwachtingsvolle, dat bezit van mij nam op de laatste schooldag. Vakantie en dan...een nieuwe klas, nieuwe juffrouw of meester.
'Het is zo oud als de weg naar Kralingen', kon mijn moeder zeggen.
Ook de kinderen van de Paulusschool waren drukker dan druk op het schoolplein, waar ik een plekje zocht om alle afscheidstoneelstukjes van de kinderen te fotograferen.
Maar eerst, het schoolorkest, waarin Lieve speelt. Dus drong ik mij naar voren om alvast wat foto's te maken.
De groene tonnen werden gerangschikt en sommige musici waren aan het inspelen. Een trompetist en een slagwerker, beiden twaalf jaar hadden er goed het ritme in. Lieve moest eerst haar instrument prepareren.Mondstuk en riet en daarna even de spanning wegwerken. Het kon allemaal beginnen.
Voor het orkest stond een pittige jonge dame, die precies wist wie ze in de gaten moest houden en wanneer,juist, de eerder genoemde schoolverlaters, die wat al te overmoedig plezier in het spel kregen.
Ik moet bekennen dat het orkest goed speelde, verder vond ik bijna alles van een bedroevend niveau en dat lag niet aan de kinderen.
De allerkleinsten sprongen eruit. Maar die hadden dan ook een juffrouw die weet dat ze bij haar groep moet blijven, die ook duidelijk weet dat vormgeving belangrijk is.
Alle kinderen, van alle leeftijdsgroepen kenden hele lappen tekst uit hun hoofd. Petje af.Maar er was geen regie; er was geen benul van ruimtegebruik,geen benul van uitlichten, waardoor alles een brei werd van kinderen die hun kunstje deden, zonder spanningslijn, zonder samenhang.Jammer. Creatief spel is uit de mode, al jaren, omdat er geen tijd, geen geld voor is en geen interesse van wat voor onderwijsontwikkelaar dan ook. Nu is het natuurlijk helemaal een linkse hobby.
Laat een kind zo lang mogelijk kind zijn, laat het spelen zo veel als het kan. Spelende kinderen zijn gelukkige kinderen. Het duurt maar zo kort.
In een natuurprogramma van Animal Planet spelen jonge leeuwtjes, zitten elkaar achterna, bijten in elkaars staart en grijpen elkaar.Alles om te leren voor hun toekomst.Zo leren kinderen al spelend wie ze zijn en vooral wat ze zijn. Durfal of dromer. Fanatiek of afwachtend.Leren voor hun toekomst, al spelend.

lid van de familie;het goede doel

01.05.2011

Onze vaste tradities waren,als eerste het sinterklaasfeest. Daarna kerstavond naar de Krijtberg,Amsterdam.Eerste kerstdag was voor mijn ouders, die kwamen naar ons en tweede kerstdag was voor Carré,Amsterdam. Oudjaarsavond was voor alle vrienden en hun kinderen,honden en vuurwerk.Iedereen bleef slapen, het huis was versierd van de voordeur tot het zolderraam en overal lagen matrassen.Feest allerwegen.
En dan komt de tijd dat je beseft dat je het stokje van de traditie moet overdragen aan de volgende generatie met de woorden 'het is nu jullie beurt, maak er wat van'. En dat doen ze.
Eén traditie heb ik behouden.De paasbrunch. In mijn tuin worden de eieren gezocht, hier loopt iedereen binnen met schalen en of pannen met een brunch-gerecht.Alles is anders maar het is feest.
Dit jaar heeft Lieve, kleindochter van bijna tien jaar, haar eerste bijdrage geleverd aan de paasbrunch.Tiramisu, een gerecht waar wij volwassenen gek op zijn.
"Getsie", riep de maakster uit en spuwde nog net haar mond niet leeg."Getsie, wat vies, het smaakt naar koffie"
En hoe hard wij ook riepen hoe goed gelukt die Tiramisu was, zij bleef met een vies gezicht afkeergeluiden maken.
"Dat maak ik nooit meer, zo vies"en zij gaf met een beslist gebaar haar schoteltje aan haar broer die het vrolijk opat.Ik hoop wel dat ze een andere bijdrage vindt voor volgend jaar.Het is toch feest wanneer je ziet dat de jongste generatie mee wil doen met een traditie door de 'familie-oudste'in leven geroepen.
Lieve heeft nog een stap gezet.
Gisteren,'koninginnedag'heeft zij in Utrecht saxofoon gespeeld. Het was meer eng dan leuk, zei ze na afloop maar wat ze ophaalde aan geld was voor een goed doel.
Een dierendoel. Ze heeft 17 euri opgehaald. Ze speelt nog niet zo lang saxofoon; haar moeder had de ondersteunende muziek op haar telefoon staan.Toen ze toch een foto wilde maken van dit historische moment, viel de muziek even weg en Lieve, die niet naar de mensen durfde te kijken, sloeg één oog op naar haar moeder en dat werd dus de foto.
Lieve, mijn oma-maakster heeft twee stappen gezet, de rest van de kleinkids zal op hun beurt volgen.En ik ben er nog steeds bij. Geweldig!

houden van

03.01.2011

En dan is er dat kleinkind, dat mij negen jaar geleden oma maakte.
"Oma, ik weet dat jij ook de oma bent van Mees en van Tobias en nu dan van Linde" zei zij nu ruim vier jaar geleden.
"Maar kan je dan nog wel van mij houden?"
Ze was vijf jaren jong en keek zorgelijk naar mij op.
"Van jou houden", vroeg ik verbaasd. "Hoe kan ik nu niet van jou houden! Jij was de eerste, nog nooit was ik oma geweest en jij kwam en ik was oma! Lieve, jij was de eerste, dat is heel speciaal, ik zal altijd van je houden".
Op kraamvisite bij haar piepkleine nichtje was dat het eerste dat zij tegen de kraamverzorgster zei.
"Ik heb mijn oma oma gemaakt". En de kraamverzorgster was onder de indruk.
Inmiddels is zij negen jaar en wij houden nog steeds van elkaar.
Met kerst was ze erbij. Vol trots vertelde ze dat zij voor iedereen van haar eigen zakgeld een kadootje had gekocht.De eerste stap naar 'meedoen met de groten'. Voor de twee oma's een mooie corsage. Een droom van zwarte stof en ijzerdraad en zilverkleurige kraaltjes. Ik heb hem gedragen op nieuwjaarsdag. Op mijn pols.
Vier kleinkinderen ben ik rijk. Lieve was een pleister op een wond, geslagen door de dood van haar opa, die nooit zijn kleinkinderen heeft gezien.
Mooi om te zien hoe de kinderen met elkaar omgaan, vier individuen. Ik geniet van ze.
De kinderen hebben de toekomst, zegt men. Ik weet in ieder geval dat elke baby een nieuwe kans is voor de wereld.

nog tien jaar wachten?

18 januari 2010.

"Oma, mag ik als ik later groot ben dat schilderij van jou?"
"Ja hoor, schat, als je 18 jaar bent mag jij dat schilderij van mij. Kijk, ik zet er jouw naam op. Dan is het voor altijd van jou".
Dat was twee jaar geleden, toen was ze zes jaar.
Inmiddels heb ik bedacht dat dat wel erg lang zou duren. Nu vindt ze het mooi, dat telt.

Dus, oma het schilderij in een koker gestopt en naar Catch, lijstenmakerij o.a., gestapt.
Mooi passepartout er omheen en een rode, glanzende lijst er bij gezocht.
Natuurlijk niets tegen het kind gezegd, want het duurde nog wel even.

Zaterdag j.l. was het zo ver. Gelukkig geen gladde straten meer in de binnenstad van Utrecht. Maar het was schrikbarend koud. Niet de droge kou van vorst, ook niet de kou van sneeuw. Wat toch een warmere kou is. Maar die alles doordringende waterkou met een onaangename wind erbij. Die kou, waar ik stijf van word.

Dochterlief ging mee, want ik wist niet of ik het wel de hele weg zou kunnen dragen.
Het geheel had, ingepakt, een onhandige afmeting. De kluwen tui die ik meegenomen had om er een handvat aan te maken, was nutteloos. Te veel frictie in het geheel.
Met de glasplaat tegen mijn lijf, liepen wij terug naar het station. Het was druk in de stad, alle café's hadden een wachtrij, voordat er een tafeltje vrij kwam. Wij besloten thuis maar koffie te drinken.

Verschillende malen vroeg Sara of zij het niet van mij over moest nemen. Ik was blij dat zij er was, voor alle zekerheid, maar ik kon het niet los laten. Ik heb er, eenmaal thuis , nog lang over moeten nadenken. Ik kon het wel aan het kind geven, maar tot dan kon ik het niet los laten.

Lieve had geen idee, maar mocht het grote pak uitpakken en toen langzaam de kleuren door het noppenplastic zichtbaar werden kreeg ze door wat ze uitpakte. Haar mond viel open, ze had geen tijd haar haren uit haar ogen te vegen en ze was minstens vijf minuten stil. Dat wil héél wat zeggen voor dit kruidje roermeniet.

"Ik wil daar wel altijd naar kijken, zo mooi vind ik dat"riep Mees haar kleine broer en verbrak daarmee haar spanning.
"Jij mag altijd op mijn kamer komen om te kijken", zei Lieve, die haar stem weer terug had.
"Behalve als we ruzie hebben", voegde ze er vlug aan toe.
Schoonzoon verdween in stilte en ik ging mijn handen ontstijven onder de warmwaterkraan. Even later kwam Lieve's vader weer terug, pakte het schilderij op en verdween naar boven. Hij had meteen de plek onderzocht waar het kon hangen.

Zoals alleen jonge kinderen kunnen doen, had Lieve alles de rug toegekeerd en speelde een spel met haar broertje. We zijn later samen naar haar kamer gegaan en daar viel ze weer stil, voor even. Langzaam liep ze naar haar bed, klom erop en aaide het schilderij.
"Het past precies, oma, in mijn kamer. Alles, de kleuren, het rood van de lijst is het zelfde als van mijn boekenplank, het past hier mooi".
En het hangt mooi. Missie volbracht.



a.vanmeerkerk@zonnet.nl

herfstvakantie, vervolg

Geen vakantie voor Lieve wanneer ze niet

een nachtje (lees twee dagen) bij deze oma is geweest. Het lukt ook wel eens niet. Want niet alleen kinderen, ook oma's kunnen het druk hebben. Bovendien zijn er ook nog een opa en oma in Limburg en daar moet, uiteraard, ook gelogeerd worden.

Hier wil ze altijd schilderen. Dus, de eerste dag een acryl-inspiratie (zie foto).

Ik heb er altijd voor gewaakt bij mijn kinderen om aanwijzingen te geven. Ieder kind moet toch zijn/haar eigen taal ontdekken op het creatieve vlak. Maar Lieve wil graag leren en is niet dagelijks om mij heen. Dus ik hield een verhaaltje over lijnen in een schilderij en wat het verschil is tussen een hoog geplaatste en een laag getekende lijn. Terwijl zij heerlijk aan het schilderen was, zat ik er bij en tekende. Iets wat ik absoluut niet kan. Voor mij is schilderen werken met kleurvlakken en vormen.

Na het schilderen gingen wij de verschillende speelplekken langs en werd er geklauterd en gegleden. De volgende dag heeft zij vier tekeningen gemaakt met verschillende horizonten en daardoor ook verschillende diepten.

Wat mij vooral beviel, was een kind dat twee dagen ronddribbelde, haar fantasie gebruikte en eindeloos tegen mij aan kwebbelde en het heerlijk vond om van de zolder tot de achterdeur in alle kasten te kijken en ieder hoekje te verkennen. Geweldig, kinderen kunnen zo verrassend uit de hoek komen. Zodat ik zelf even ook weer met kinderogen keek naar de wonderen van de nabije wereld.

schilderen

Lieve wil graag bij mij komen schilderen. Soms is er zo veel te doen in een vakantie, dat het er bij inschiet. Goed opletten dus dat dit deze zomer niet gebeurt. Zij heeft ook al een schilderij van mij uitgezocht, dat ze krijgt als zij 18 jaar is. Haar naam staat er al op. Bij dit kasteel heeft zij een heel verhaal. Er hangen gordijnen bij de ramen en je ziet er mensen naar buiten kijken. Het leuke vind ik dat zij echte penseelstreken maakt die ook van elkaar verschillen. Zij durft dus los in de pols te zijn. Verder geef ik nooit veel aanwijzingen omdat ik wil dat zij haar eigen handschrift ontwikkelt en haar eigen fantasie volgt.Zij moet doen wat zij wil en niet wat ik denk dat goed is. Wanneer ze klaar is, dan praten wij er wel samen over.