kadootjestijd. 8 oktober '09

Dit is in de natuur kadootjestijd.

Gisteren was een grijze, zoele en windstille dag. In de ochtend ook nog droog.

Tijd om mijn haagjes te snoeien want ze zien er uit als de rug van een jonge te dikke golden retriever.

Mijn snoeischaar, met oplader liggen in de kast en hij moet eerst

aan het infuus.

Dan maar met wat anders beginnen.

Tot mijn verrassing zie ik de paarse bloemetjes van een kruip geranium tussen het groen.

De hele zomer niets gezien en kijk nu eens. Verrassing. Als de zon even doorbreekt hol ik naar boven om mijn fototoestel te halen. Het groen glanst en verhoogd de intensiteit van het paars.

De snoeischaar is opgeladen en ik ga optimistisch aan de slag. Het zal wel zo gaan als vroeger de kapsels van mijn twee meiden. Altijd een scheve ponny boven hun ogen. De Belgen noemen dat kapsel frou-frou en dat past beter.

Mijn haagje krijgt geen modellijn, maar de te dikke golden retriever is weg. De heg zit trouwens vol leven. In paniek kruipen spinnen de heg uit en vallen op mijn ratelende schaar. Ze hoeven niet kapot, dus telkens stop ik de ratel en tik weer een dikke spin in een ander hegje. De lieveheerbeestjes pak ik met de hand en breng ze ook in veiligheid.

's Middags gaat het regenen en ik kom nat thuis met boodschappen. Alles is nu grijs en nat en het is nog steeds zoel. In de kletsnatte struiken van de voortuin zie ik ineens iets helder paars glanzen. Eén enkele vlasleeuwebek steekt zijn bloeiende are fier omhoog en ik blijf even stil staan bij dit dappere bloempje.

Nu het herfst is komen de vogels weer terug naar hun winterplek.

Een wolk van spreeuwen zwenkt over de tuin, in een boom, om luid kwetterend elkaar te begroeten. Even later gaan ze weer op de vleugels en na nog een bocht, zijn ze weer verdwenen.

In de vlier, tegen de voorruit, zit een kleine koolmees zo driftig naar torretjes te zoeken dat ze niet door heeft dat aan de andere kant van het raam een eng mens staat. Totdat ik ineens nies en een beweging maak. Weg is ze.

Het wachten is nu op de pimpelmezen en de staartmeesjes. Die komen in kleine groepjes maar dan moet het echt koud worden.

Op het dak aan de overkant, op de rand van de dakgoot, maakt een spreeuw zich druk.

Hij is weer terug,mijn gesjeesde blikken dominee, zoals ik hem altijd noem. Het is herfst, kadootjestijd.

Met lekker de tuindeur nog even open.

dribbeltijd. 7 oktober

Ik heb iets met tijd of iets tegen tijd, daar kom ik maar niet achter.

Zelf kom ik altijd liever te vroeg dan te laat op een afspraak. Maar wachten op een ander, op de afgesproken plek, deert mij niet.

Mijn wekker gaat altijd af om acht uur. Een hele enkele keer slaap ik door. Dat lukt alleen maar als ik het nodig heb maar ik voel mij er niet prettig bij, zonde van de tijd. Of van de dag.

Vannacht onrustig geslapen. Ik verstijf terwijl ik slaap en dat brengt meestal pijn met zich mee. Daar reageer ik in mijn slaap op door veel te draaien, wakker te worden, een ommetje om mijn bed te lopen en weer in slaap te vallen. Een hete langdurige douche straalt het ongemak van mij af na zo'n nacht.

Vanmorgen zette ik de wekker uit en draaide mij weer om. Tot half negen want ergens in mijn geheugen roerde zich de boodschap dat het vuilnisdag is en ik niets heb buiten gezet. Als dat is gebeurt begint mijn routine van iedere morgen.

Ik neem de tijd om sinasappels te persen en uitgebreid de krant te lezen.

En dan begint de onrust: half tien en ik moet nog douchen, aankleden, de kat verzorgen. Driekwart Nederland zit al uitgebreid achter zijn bureau, is aan het werk. En ik zit hier maar.

De gedachte dat ik mij niet meer nuttig hoef te maken biedt geen soelaas.

Misschien is die gedachte wel de roede die mij geselt? Hierin spreekt mijn gereformeerde achtergrond zeker een woordje mee.

Er zit niemand op mij te wachten, ik hoef mij niet meer nuttig te maken, behalve zo nu en dan een keertje oppassen. Ik kan mijn dagen gewoon helemaal vullen, of niet, precies zoals ik dat zelf wil.

Daar zit 'm de kneep. Dat vind ik dus niet leuk.

Toen ik weduwe werd vond ik mijzelf veel te jong voor een weduwepensioen, dus ging ik vrijwilligerswerk doen als contributie aan de maatschappij.

Sleurzus in het Diaconessenhuis, ik vond het geweldig. Twee maal in de week liep ik daar patiënten te vervoeren. Contact met anderen, dat is altijd mijn drijfveer.

Toen dat fysiek te zwaar werd heb ik mij verdiept in rouwverwerking en daarin een helpend woord geboden.

Ik heb nu een heel klein plekje in mijn vriendenkring, bij ziekte sta ik klaar.

Verder? Ik wil niet buiten de maatschappij staan en zo voelt het wel. Natuurlijk doe ik dat zelf.

Ik ben mijn eigen beweging, mijn eigen handel en wandel.

Om terug te komen op tijd. Het meeste van mijn tijd ligt achter mij, hoeveel ik voor mij heb, geen idee. Dat weet niemand.Mijn tijd wil ik benutten op mijn eigen manier. Ik ga mijn plezier daarin zoeken.

Integriteit. 4 oktober '09

Inval bij TomTom. Door verschillende instanties waaronder het Openbaar Ministerie, Autoriteit Financiële Markten en de Financial Intelligence Unit. Deze laatste instantie bewaakt de integriteit van het Nederlandse financiële stelsel. Vandaar dat er geen Nederlandse naam voor deze instelling is?

Integriteit. Van de FIU heb ik nog nooit gehoord.Niet bij de berichten over de bonussen, die niet aangepakt worden.

Niet bij de artikelen over de gouden handdruk die meneer zus en me zo heeft gekregen bij vertrek van een noodlijdend bedrijf. Waarna er zo veel ontslagen volgen.

Integriteit. Ik las een artikel van een Amerikaanse journalist die melding maakt van het feit dat in de politiek laster en achterklap gebruikt worden om die politicus in diskrediet te brengen, waarvan de politieke kleur je niet bevalt.

Wat mij opvalt in de Nederlandse politiek is dat partijbelangen voorrang hebben boven landsbelang. Er kan kennelijk niet samengewerkt worden door partijen van verschillende kleur.

Er moet gescoord worden, dat levert zetels op en zetels is macht.

Het kan zijn dat de mensen achter de politiek wel integer zijn, maar politiek in zichzelf? Ik vind van niet.

hamsteren. 3 oktober '09

Ik vul mijn ladenkast met

hapjes voor de winter.

Wanneer het koud en

mistig is en ik niet

mijn huis uit wil.

De poes zit op de deurmat

fixeert de klink met groene ogen

Zij heeft een warme jas

en straks loopt

zij met grote bogen

rond de geurtjes van een

kattenplas.

ergernis.2 oktober '09

Wanneer ik de krant lees of het nieuws beluister, blijft mijn aandacht soms ergens aan haken.

Zonder dat ik het echt goed kan verwoorden. Het is een 'gevoel' dat mij bekruipt.

Bijvoorbeeld misbruik van het woord Tsunami.

Na de Tsunami enige jaren geleden alweer, op nieuwjaarsdag, die grote schade aanrichtte in veel steden, dorpen en families, dook het woord regelmatig op in totaal verkeerde situaties.

Nog niet zo lang geleden op t.v.

Een ambtenaar, werd door een journalist gevraagd naar zijn reactie op.... Ik viel er midden in, weet dus de vraag niet, kan mij zijn antwoord niet meer herinneren. Het enige dat ik weet is dat hij het had over een tsunami van beslissingen... Hij keek er verontwaardigd bij en gesticuleerde breed.

De muren van de ruime hal waarin hij stond, bleven overeind. Zijn voeten waren droog. Er ging niets stuk, er was geen geraas en er waren geen doden. Kortom hij was veilig, maar had het over een tsunami.

Is die man vergeten hoe veel doden er zijn gevallen'destijds. Hoeveel mensen hun kinderen, hoeveel kinderen hun ouders kwijt zijn. Hoe voor velen alles is vernietigd dat hen in leven hield? Hoe hele structuren zijn weg gevaagd en hoe veiligheid uit het bestaan van mensen is verdwenen?

Ik kan een stortvloed van woorden over iemand uitstrooien, maar dat is geen tsunami.

De tsunami van eergisteren voor de kust van Sumatra heeft opnieuw huis gehouden onder dorpen en steden langs de kust. Weer zo veel doden, zo veel ellende.

Laten wij al dat ongeluk niet verkleinen door het woord tsunami te gebruiken alleen maar om veelheid van iets aan te duiden in onze veilige wereld.

alle vier nog één keer op een rijtje. 1oktober '09

Linde drie jaar

Tobias, zes jaar

Mees, vijf jaar

Lieve, acht jaar

Ik snap nu even niet hoe het technisch werkt. Ik krijg de tekst bij de foto's niet zoals het volgens mij klopt. Ik heb eindeloos verwijderd om overnieuw te beginnen, maar ik snap iets niet.

De kinderen staan er op en dat was de bedoeling.

Vormgeven vind ik het belangrijkste, maar het lukt mij niet, het zij zo.

Linde. 1 oktober 2009

Linde, de jongste van het stel. De enige waarvan ik soms denk 'ik ken je niet zo goed'.

Ik heb het altijd een enorm gemis gevonden dat ik nooit op haar gepast heb, als baby.

Bij de anderen ben ik altijd vanaf hun geboorte betrokken geweest. Lieve en Mees bleven in hun huis en één dag in de week kwam ik naar Utrecht. Vijf jaar lang.

Uren zat ik op de grond om te bouwen. Hele landschappen van rode, witte blauwe en groene platte blokjes, uitgestrekt op de vloer. Met bruggetjes en torentjes en er waren altijd verhalen te vertellen aan de hand van...

Tobias is vanaf zijn geboorte bij mij naar binnen geschoven, als een warm worstebroodje. Om acht uur kwam hij en om zes uur 's avonds werd hij weer opgehaald. Boekjes lezen, wel vijf achter elkaar. Dicht tegen mij aan op de bank.

Die jaren waren niet een onverdeeld genoegen. Vaak was ik zo moe dat ik mij er ziek van voelde. Dat nam ik mijzelf dan kwalijk, want waarom zou ik moe zijn.

Weegden die kinderen zo zwaar? Nee, met die kleintjes was niets mis en ik zou het voor geen prijs hebben willen missen.

Lieve, de eerste, die als ik tegen haar praatte, zich op de knietjes omdraaide en met haar handje mijn mond in ging om de woorden te pakken. 'Daar komt het vandaan, dat wil ik ook".

Maar er kwam (nog) niets als ze haar handje dan in haar mond stopte.

Haar broertje Mees, waar ik eeuwig mee voetbalde. Eerst rollen over de grond, later dribbelend op de straat, een kleine Johan, nog steeds voetballen we.

Maar Linde? Niets. Zij werd geboren in de periode dat ik net gehoord had dat er een hartgebrek was. Dat was ook de oorzaak van al die moeheid. Vijf maanden was ze toen ik geopereerd werd.

Maar vanaf het moment dat we wisten dat het mijn hartje was, heeft Rebekka voor kinderopvang gezorgd, dus viel ik buiten de boot. Ze kon mij zo onderzoekend aankijken en ik keek dan terug. 'Wie ben je?'Die sfeer heeft haar kijken.

Maar nu! Ha!! Inhaalmogelijkheden. De oppasmoeder van Linde is zwanger en gaat met verlof.

En oma Athy gaat eindelijk oppassen. Eén dag in de week vanaf november totdat ze vier wordt in februari. Ik verheug mij erop. Plannen heb ik, met kleurboeken en voorleesboeken, met poppen en stapels kleertjes. Kortom, deze kleindochter echt leren kennen en ervan genieten.