schrijfopdracht

12.07.2012. Het was de laatste schrijf bijeenkomst van het seizoen.Tot ziens allemaal, in September. Eén van de schrijfopdrachten van deze middag was complex, ik koos derhalve voor associatief schrijven. Een lange rij woord kaarten lag door de ruimte verspreid en daar moesten wij er drie van pakken, de woorden opschrijven en de kaarten terug leggen.Er waren drie voorwerpen ingepakt, één daarvan moesten wij na betasten uitkiezen,de inhoud raden en opschrijven. Drie geuren moesten wij ruiken en in de tekst verwerken.Tenslotte een zakje met runen stenen openen, één blind pakken en wat er opstond in de tekst meenemen. Voor dat alles, het verzamelen en het schrijven hadden wij een kwartier. Mijn drie woorden waren: stilstaan, zien, open. Van de voorwerpen koos ik de steen, naar ik vermoedde, de geur van koffie sprak mij het meeste aan.Het runen teken dat ik trof was: totaliteit, heelheid van de zon. Ik kon aan de slag en koos zoals ik al schreef voor de associatie. Ik ben gek op stenen, welke steen dan ook.Die in een winkel, mooi gepolijst en in vorm geslepen zowel als de kiezel langs de rand van de weg. De jaspis is één van mijn favorieten. Inderdaad de gewone kiezel die gespleten, geslepen en gepolijst meestal rood-bruin van kleur is.Het is een oude steen, wordt al in de bijbel genoemd, oudheid gegarandeerd en hogepriester Aäron heeft hem als dertiende steen op zijn borstlap.Een warme, aarde steen. De amathist, mooi paars wordt gebruikt o.a. door hoofdpijn lijders.Dat heb ik ook een poos gedaan, zonder succes. Ik legde hem op mijn voorhoofd, daar bleef hij natuurlijk niet liggen en 's morgens werd ik wakker met mijn gezicht op de steen.Nog meer hoofdpijn.Paracetamol was effectiever, voor een poosje. Een prachtige lapis lazuli ketting kreeg ik ooit van mijn man, voor een verjaardag.Een ketting voor een woestijn prinses.Ik zag haar voor mij, rijdend op een kameel in veel zwarte gewaden, waar die ketting prachtig op stond.Een grote vijf-puntige ster in donker zilver, gehangen aan brede banen van zilveren schakels met zonnen van lapis lazuli daar weer in.Te dramatisch voor een bleke hollandse meid. Mijn topaz, een druppel hemel met een druppel oceaan,facet geslepen, ook in zilver gevangen.Ik fietste ooit langs de waddendijk op Ameland, een wazige warme dag en daar waar de dijk ophield, kwamen hemel en water samen.Precies de kleur van de topaz die ik een uur later zag.Een impuls aankoop, kan ik zeggen. De runen steen: totaliteit, heelheid van de zon.Natuurlijk trok ik die steen. Het gaat immers om het totaal in een mensenleven, al is ook dat opgebouwd uit facetten. Heelheid van de zon? "Ik ben geboren uit zonnegloren en een zucht van de ziedende zee...De zon, provider van licht, ik kan niet zonder. De woorden stilstaan, zien en open: Stil staan:Wij zijn geneigd te zeggen dat de zon haar baan trekt maar de zon staat stil, de aarde gaat haar eigen weg.Zoals ik doe; stilstaan probeer ik uit te bannen. Zien, het zonlicht laat mij het spel zien van licht en schaduw en in de avondzon worden contouren van daklijsten scherper. Samenspel van natuur en dat wat gemaakt is door mensenhanden. Open: In zomertijd sta ik meer open dan in donkere winterdagen. Van alle zintuigen is mijn reuk het minst ontwikkeld.Etens geuren kunnen mijn neus doen rimpelen van genoegen. Een stoofpannetje dat op een grauwe winterdag suddert op mijn fornuis; de geur van koffie die warmte belooft. Als keramist mis ik de weerbarstigheid van de zachte doch stevige klei. Mijn tast heeft zich verlegd naar stenen.Een gladde steen die in mijn handpalm past, voor uren.Ooit, eens was het aarde, miljoenen jaren geleden, voordat het een steen werd, liggend in mijn hand. Opdracht volbracht, geschreven in vijftien minuten van uiterste concentratie.Een bijzonder leuke, lastige schrijfopdracht.

denkend aan mijn moeder....

05.07.2012 Ik betrap mijzelf erop dat ik vaak aan mijn moeder denk, meer dan anders. Met een gevoel van compassie, dat niet alleen haar betreft maar ook mijzelf. Ooit zei ik iemand: Ik wilde dat ik mijn moeder had ontmoet toen zij zo jong was als ik nu en ik zo oud als zij nu.Ik zou haar bij de hand genomen hebben en haar hebben laten zien , voor zover mogelijk, hoe het leven in elkaar steekt, wat van waarde is. Is dat hoogmoed?

Zij heeft vooral geleefd volgens normen en waarden die gestoeld waren op de normen en waarden van buren.Wat zullen de buren zeggen van, over...etc. Terwijl ik vermoed dat ze graag rebelser, zelfstandiger had willen leven.Ze kon dat niet. "Was dit het nou", zei ze, terwijl ze haar lippen stifte in de gang voor de spiegel en een alomvattende armbeweging maakte.Ik stond naast haar en het sneed mij door mijn ziel.Teleurgesteld in haar leven of in haarzelf? De zwaarmoedigheid die in haar genen opgesloten zit zoals bij haar meeste broers en zussen, daar heeft ze wel tegen geknokt. In mijn slapeloze nachten, denkend aan mijn moeder, realiseerde ik mij dat mijn compassie voor haar ook mijzelf raakt. Niet lekker in mijn vel en geen oorzaak weten. Verbonden met mijn moeder, die nu al zeven jaren niet meer leeft, raakte ik in verwarring.

In mijn laatste slapeloze nacht bedacht ik mij, dat kijken naar de dingen, vaak een verandering teweeg brengt.Dus 'keek'ik naar mijzelf met compassie. Ik ben mijn vorm kwijt, omdat ik naar mijzelf kijk met alle gereformeerde genen die in mijn lijf zitten; oordelend, kritisch, liefdeloos. Bijna in slaap, dat moment waarop je je eigen schild laat zakken, dacht ik: Als dat alles is, ik ben mijn vorm kwijt, nou, je kunt niet verliezen wat van jou is zelfs al zou je het weggooien.Die vorm die vind ik wel weer. Ik voel mij een stuk beter.

in de gloria

01.07.2012 Gisteren heb ik mijn aankomende 70ste verjaardag gevierd met kinderen,kleinkinderen en schoonzus; de kleine kring die ik de mijne mag noemen. Toen één van mijn dochters vroeg hoe ik mijn verjaardag dacht te vieren, ik zie er altijd tegen op, riep ik spontaan: aan zee, lekker de hele middag aan het strand en dan 's avonds eten met elkaar.Op initiatief van voornoemde dochter zijn we naar Scheveningen gegaan, een stuk strand waar ook de honden welkom zijn.

Het werd een feest van in- en uitlopen, van opkijken en zien dat mijn dochters er van tussen gingen om de honden uit te laten, van onderlinge gesprekken tussen schoonzonen en mijn schoonzus. Van kinderen die heerlijk op het strand speelden.

Een feest van drankjes en hapjes en iedereen kon zelf uitkiezen,wat vooral de kleinkinderen geweldig vonden. Mees, zeven jaar, heeft deze week zijn zwemdiploma A gehaald en op een moment kwam hij drijfnat en glunderend bij onze tafel staan. "Ik heb in zee gezwommen"zei hij triomfantelijk en trok vervolgens, enigszins beducht op een standje, aan zijn drijfnatte t-shirt en keek naar zijn eveneens drijfnatte spijkerbroek.Hij had nog net zijn schoenen niet aangehouden.

Een droge voorraad kleren was er op berekend en het natte spul werd even over een muurtje gelegd.Zelf hoefde ik niets anders te doen dan foto's maken, en de aanvoer van drankjes en hapjes regelen. Tegen de avond kwam er vanuit de verte een donkere lucht aanzetten. Voor alle zekerheid hebben we voor een tafel binnen gekozen om te eten,maar goed ook.Halverwege de maaltijd begon het te hozen. Voor het zover was kwam er 'gedoe'waardoor ik dringend bevolen werd buiten op mijn stoel te blijven zitten.Gehaald door Lieve zag ik waarom. Een versierde tafel, twee kleinzoons die grijnzend een plastic zeven en nul in de hoogte hielden, een versierde tafel met kaarsjes en vaasjes met bloemen en hartjes aan linten en dat alles in een volle tent. Een verjaardagslied werd ingezet en omstanders klapten na afloop. Kortom, ik ben zelden zo jarig geweest. Het was een dag zoals ik het voor mij heb gezien en wat mij vooral bij blijft is de gedachte, dat veel van mijn vrienden en familieleden de zeventig niet gehaald hebben. Het afgelopen jaar heb ik het, soms, moeilijk gehad met het gevoel van op retour zijn; angst voor een, wie weet wàt voor toekomst. Ik heb gisteren mijn feest gevierd en wat de toekomst brengen moge? Het gaat altijd anders dan je verwacht, zoveel heb ik wel geleerd. Ik zie wel, één dag tegelijk en er is geen reden om niet vol vertrouwen te zijn.

afgeleerd?

19.06.2012 Ik zou wel willen zingen, zo tegen de reling geleund, kijkend naar de zee en de zonsondergang. Zingen over het grote van het leven en het onbegrijpelijke. Van mijn begin 'weet'ik niets en van mijn einde...dat ligt nog verborgen in de toekomst.Laat ook maar. Tussen die beiden in is het zeer de moeite waard, nog steeds. Zingen, ik heb wel een paar woorden maar de noten vind ik niet. Ik kan hoog zingen en hard, zuiver zolang ik zeker ben van de wijs.Als kind kon ik dat al. Kerstliedjes, uit volle borst maar dat mocht niet, dat was heiligschennis, zo hard zingen als je kon.Dus leerde ik zachter zingen en zat derhalve altijd tegen de toonhoogte aan. Toen ik een kind was, dacht ik als een kind, gehoorzaamde als een kind totdat mijn eigen ik in opstand kwam, maar zingen? Dat had ik afgeleerd. Nu,tegen mijn reling, wil ik weer zingen over alles wat ik zie en wat ik ervaar in dat zien. Gedragen door het water ervaar ik de grootsheid van het heelal en de reikwijdte tot aan de horizon.De woorden komen vanzelf en ook de tonen voegen zich zoals ik wil, aarzelend, zacht, alleen voor mij. Ik zing de zee toe, de golfslag en de koppen schuim die zachtjes omslaan in hun eigen lied.De verre zon, die bijna onder is maar niet ver weg gaat en met een paar uur weer terug, nieuwe energie zal geven aan alles wat leeft.Mijn woorden gaan over vrede,hier in dit moment aanwezig maar elders in de wereld zo onbereikbaar.Mijn tonen zoeken de eeuwigheid die eens voor iedereen zal zijn. De zon is inmiddels onder en een enkele ster laat zich zien en onderstreept mijn gevoel van wijdsheid en oneindigheid.Mysterieus is inmiddels het licht.Zonder glans maar met zachte kleuren.

eeuwigheid

Met de warme zon op mijn gezicht leun ik tegen de reling van de boot.Enkele meters onder mij ruist het water in een mooie boeggolf. Het beeld is compleet. De hoge blauwe lucht, de verre wazige horizon,gemarkeerd door grijzige wolken, geen land in zicht.Alleen water, waar ik ook kijk en stilte,hoorbaar in de stem van het water. Een stem die elders wordt gehoord en gevreesd. Maar niet hier, niet nu,tenminste. Venster naar de eeuwigheid, zo voelt het. Later, weer thuis zal ik een tien jaar oud notitieboekje vinden dat ik vulde met gedachten en woorden in een tijd dat mijn leven zwaar was.De vader van mijn kinderen zou ik verliezen. In dat boekje schreef ik, toen 'eens word ik opgenomen in het ruisen van de wind',mijn verlangen daarnaar was groot, destijds. Staand aan de reling, luisterend naar het lied van de zee, ervaar ik iets van het zien, voelen, van de eeuwigheid.Een rijke ervaring. Eens word ik opgenomen in het ruisen van de zee, eeuwige golfslag, adem van en in het oneindige.

eindeloze deining

3 juni 2012.

Nu mijn zeebenen zo zachtjes aan weer houten plankjes beginnen te worden, is het tijd mijn blog aan te vullen met mijn reis-beleving, dat inmiddels herinnering is geworden.
De zee, daar ging ik voor. De reis duurde elf dagen en daarvan zouden we vier volle dagen op zee zijn. Inschepen om twee uur in de middag en vertrekken om vier uur. De hele reis hebben wij aangelegd en zijn wij vertrokken op de minuut af.

Natuurlijk moesten wij, mijn schoonzus en ik, die eerste uren het schip volledig verkennen, werd er een redding-oefening gehouden en moesten er nog wat balie-formaliteiten vervuld worden. Maar bij de eerste avondmaaltijd zaten wij op onze plaats met uitzicht op de Noordzee. Een felle korte golfslag met witte schuimkoppen.

Een boot met twee duizend mensen van allerlei nationaliteiten maar, wij gingen voor de zee, de ruimte en rust, daar hadden wij behoefte aan.Al snel vonden wij zulke plaatsen op het schip waar we kregen wat wij wilden, achter ramen van plafond tot grond.Mijlen breed uitzicht, een zonsondergang, te mooi voor woorden en onze eerste nacht op zee. Ik moet bekennen, dat de hectiek van die eerste uren, terugkwam bij het schrijven van deze blog-aflevering.Zoveel dagen niet geschreven,zat ik weer helemaal met mijn handen in het haar , hoe moest het ook alweer.Ben zeker drie kwartier bezig geweest om bij mijn foto's te komen,en dan via mijn dashboard weer terug bij mijn tekst en de gedachte 'hoe moet het ook alweer'niet om te laten slaan in 'ik kan het niet meer'. Het hoort erbij, bij mijn manier van werken en presenteren; het proces van maken dat voor mij nooit gesneden koek zal worden.