Lezen

Met een klein gevoel van grote voldoening zet ik mijn tuinstoel zo, dat mijn gezicht precies door de zon wordt geraakt.Een kop koffie en een rijsten wafel met chocolade onder handbereik.Januari, nauwelijks wind en ik kan even heerlijk buiten zitten in de zon. De kachel uit en de tuindeur open, zodat de frisse lucht naar binnen kan. Hoe groots is klein geluk.Iets lekkers bij de hand, een boek op mijn knieën en achter mij wachten voor later, twee zoute haringen en wat zuur.Ik moet er tevreden van zuchten. Het boek is van Marilyn French, Het bloedend hart.In 1980 vertaald en een paar keer door mij gelezen.De feestdagen van december voorbij, nog niet helemaal hersteld van een zware kou, heb ik geen behoefte aan een nieuw boek maar aan iets vertrouwds dat toch nog genoeg boeit. Al lees ik het wel genuanceerder dan, zeg maar, dertig jaar geleden. Soms vind ik de hoofdpersoon gewoon zeuren en alle mannen over één kam scheren. Het is een gepasseerd station, al ben ik daar niet helemaal zeker van.Maar de persoonlijke tragedies van Dolores en de persoonlijke verhalen van Victor, voor een klein jaar elkaars minnaar zijn hartverscheurend en de liefde voor elkaar, pleister op de wonden. Het brengt mij ook aan het mijmeren over hoe het was in mijn huwelijk.Met mijn prins op het witte paard.Wij deelden wel degelijk de huishoudelijke taken, konden oeverloos met elkaar praten en waren elkaars gelijken al verschilden wij dag en nacht.En natuurlijk was het niet alleen maar pais en vrêe maar daar konden we wel tegen. Onze huiskamer was mijn atelier en onze zolder de woonkamer.Ik gaf cursussen in handvormen in klei. Er werd in die tijd nog niet door vrouwen als vanzelfsprekend buiten de deur gewerkt al was de beweging daar naartoe er wel.De meeste moeders brachten hun kinderen naar school en deden daarna de voordeur achter zich dicht. Maarssenbroek bestond nog maar net en van echte samenhang was nog geen sprake. Dit allemaal overpeinzend zoek ik opnieuw de bladzijde op van Het bloedend hart en zie een handgeschreven voorwoord op het schutblad: "16 mei 1981 Ter herinnering aan je eerste Hekspo, waarop ik heb genoten. Hans" Dat was ik vergeten. Mijn eerste Hekspo. Ik hield al een paar jaar cursussen en was verbonden met het cursus project Maarssen.Op een moment realiseerde ik mij dat van alles wat er werd gemaakt, nooit iets te zien was, waar dan ook. En de gedachte van de Hekspo was geboren. Mijn broer bedacht de naam, dat het woord heks er in zat vond hij zelf een goeie mop die ik wel kon waarderen. Eénmaal in de vijf/zes weken haalde ik mijn hele atelier leeg, sopte alles en stelde het werk tentoon van twee disciplines, verdeeld over muren en stellages.Alleen vrouwen mochten exposeren. Op vrijdagavond de opening en op zondag ruimden wij alles weer op.Tijdens zo'n weekend werd er voor ons gekookt en er waren altijd extra handen om mee te helpen opruimen.Zowel degene die tentoonstelde als ikzelf, zorgde voor bezoekers.Het was altijd volle bak.Ik interviewde de beide vrouwen, maakte foto's en schreef alles uit, met de hand en hing grote prikborden in de gang met daarop foto's van de leefomgeving en persoonlijke teksten.Ik heb alles nog in een grote ringband. De eerste Hekspo was dus op 16 mei 1981. Zo kwam Marilyn French: Het bloedend hart, in mijn bezit.

ontdekking

Kerstfeest, feest van terugkerend licht en feest van bij elkaar zijn, je zegeningen tellen en zo maar een nieuwe kant ontdekken bij éen van je kindskinderen. Lieve,

Lieve vermaakte zichzelf met het schrijven van kleine versjes, een paar regels, op losse papiertjes die zij daarna uitdeelde. Ik was blij verrast, gaat zij het leuk vinden om met taal te spelen? We zullen zien. Daar thuis over nadenkend, schreef ik voor haar een nachtelijke herinnering op.

toekomst

Alle blogschrijvers wens ik goede feestdagen. Dank jullie wel voor de mooie teksten die ik lezen mocht en bedankt dat jullie mij zo nu en dan ook lezen. Ik wens jullie in het nieuwe jaar veel licht toe op jullie pad. Heb het goed, Athy.

kort verhaal

Als huiswerk voor de leden van de Maarssense vrouwen schrijfgroep, prikten wij het woord 'aandacht'.Wij schreven allemaal een kort verhaal.Hieronder volgt mijn verhaal. - Waar kijkt ze naar zo de hele dag en, als ze al kijkt wat ziet ze dan - ? Haar dochter zit in de vensterbank.Hoe lang is het geleden dat ze een gesprek voerde met haar moeder en ze van gedachten konden wisselen. Iedere morgen, wanneer de verzorging weer weg is gaat ze zitten in de stoel naast het raam.Als ze wil kan ze het hele plein overzien.De kleine markt vol mensen die langs de kramen lopen.Kisten vol groenten en hoog opgetast fruit.De kraam met kaas, een fleurige bloemenstal. Aan de overkant van het plein staan hoge flats waar 's avonds de lampen aan gaan en kennelijk niemand de behoefte heeft om de gordijnen te sluiten. - Kijk je graag naar buiten mam, de bomen, het plein en de huizen aan de overkant ?- Ze krijgt geen reactie.Aan niets merkt ze dat haar moeder heeft gehoord dat er tegen haar gepraat wordt. Ben ik mijn moeders dochter. Ze voelt dat ze ongeduldig wordt en neemt het zichzelf direct kwalijk.De rollen zijn omgekeerd. Zij is volwassen en haar moeder heeft nu een probleem maar welk probleem.Als dat duidelijk zou zijn, dan zou het aangepakt kunnen worden. Nu heeft ze daarvoor geen enkel handvat. Hoe blij reageerde haar moeder toen ze kwam vertellen dat ze zwanger was en na de geboorte van haar kleinkind kwam ze dagelijks langs. Nooit langer dan een uurtje. Ik kom alleen maar even kijken, zei ze dan, vol verrukking boven de wieg hangend. Dat is het beeld van haar moeder dat ze nooit zal kwijt raken,haar moeder boven de wieg. - Ach mam, ik mis je zo.Waarom praat je niet meer. We hadden het toch altijd goed in elkaars buurt.Heb je niet gezien dat ik het sieraad draag dat jij mij gegeven hebt toen ik moeder werd.Je bedankte mij dat ik jou oma had gemaakt.Je hebt ook niet gezien dat ik een nieuwe bril heb met een heel ander montuur.Er was een tijd dat je alles opmerkte.Ik wil je nog niet kwijt, mam maar je werkt niet echt mee -. De blauwe ogen staren uitdrukkingsloos.Ze ziet er goed uit.Niet zo verloren als mensen die de weg kwijt zijn.De dokter kan ook geen enkele oorzaak vinden. Psychisch, zegt hij, de grote verandering. - Waarom ben je toch hier naar toe gegaan, mam. Ik had toch voor je willen zorgen, wanneer dat nodig zou zijn.We woonden zo vlak bij elkaar -. Heeft ze dit hardop gezegd,ze meende toch even een klein gebaar van haar moeders hand te zien. Ze is altijd heel duidelijk geweest. Nooit je kinderen tot last worden, zei ze regelmatig.Wees de ellende voor en houd de regie over je eigen leven. Heeft ze spijt dat ze hierheen verhuist is, een beslissing genomen vanuit het niemand tot last willen zijn? Voordat ze wat kan zeggen gaat de kamerdeur open en komt Lonneke binnen,haar zesjarige dochtertje.ze heeft bloemetjes in haar hand. - Oma - zingt haar stemmetje. - Oma, kijk ik heb bloemetjes voor je geplukt.Daar houd je toch zo van. Je bent de liefste oma van de hele wereld.Je mag ze even vast houden, dan doe ik ze daarna in een mooi klein vaasje en dan zet ik ze vlak bij jou zodat je ze goed kunt zien. Ja, oma -? Het meisje staat dicht tegen haar oma aan en kijkt aandachtig naar haar gezicht. En het wonder voltrekt zich.Het lijkt wel of de ogen kleiner worden nu de starende blik verdwijnt.Er komt bewustzijn in de ogen die het opgeheven gezichtje van het kind vinden en iets van een glimlach en aandacht gaat uit naar haar kleindochtertje dat de bloemetjes tot bij haar neus brengt. - Ruik maar oma, het ruikt naar buiten -.

mooi weer

Dit is zo'n dag, waarin de optelsom van kleine dingen tot grote tevredenheid stemt. Rond acht uur werd ik wakker.Door de kieren van mijn jaloezie zag ik dat de zon scheen. Even later stond ik in de tuin. Min vijf graden,en ik schoffelde vogelvoer onder de struiken om het kleine grut van voedsel te voorzien.Koude blote voeten in mijn tuinslippers, maar eenmaal binnen was dat zo weer over . Gisteren vertelde ik mijn spiegelbeeld dat ik vandaag niets hoef en dat dacht ik nog steeds.Een zee van tijd.De krant lezen, met een kop koffie.Alleen, de zon stond recht tegenover mij en zo laag dat hij onder het afdak door in mijn ogen scheen.Ergens anders gaan zitten? Nee, het licht was adembenemend mooi.Tussen alle takken door keek ik in de verte, gouden nevellicht.Even later was het weg.Toch maar naar buiten. Verse groente voor de komende dagen, de weervoorspellingen zijn verwarrend.Van alles wat voorspeld is kwam bij hier niet veel uit.Maar toch, negeren is niet handig.De fietspaden waren goed begaanbaar, heerlijk zonnetje en even langs een vriendin met een verlaat Sinterklaas cadeautje. Zij heeft al een opgetuigde kerstboom staan.Mooi, als altijd. Morgen de vrouwen schrijfgroep, nog een tekst schrijven met als gegeven het woord Attentie.Ook nog even een opdracht voor morgen voorbereiden: beschrijvend schrijven.Ik heb het boek Gloed, van Sándor Márai als voorbeeld. Daarna ben ik de tuin ingegaan om met behulp van dik transparant plastic een paar planten voor bevriezing te behoeden.Niet iedere plant vindt het fijn naar de kas te worden verbannen, zij zouden bedanken voor de goede zorg met dopluis. Mijn atelier opgeruimd en stofvrij gemaakt, ik wil weer gaan schilderen.Wat grote over gebleven metalen balken, van de terras overkapping,naar zolder gebracht en bovenop de kledingkasten gelegd.Ik moet toch wat.De draai naar beneden lukte niet, dus de schuur was onbereikbaar, hoera voor de zolder. Zo verloopt tot nu toe mijn dag.De vliegenplaag op zolder, veroorzaakt door dode muizen, die bij de buren vergiftigd worden en bij mij een plaatsje zoeken om dood te gaan, is over.De enige dode muis die ik kon vinden, zo plat en zo dun als een plankje,is opgeruimd, het restant dode vliegen opgezogen. In de wetenschap dat mijn buiten kranen afgesloten zijn, vorig jaar glad vergeten, en de kapotte ruit in de kas vervangen is en heel blijft totdat er weer appeltjes van de gemeenteboom vallen, ben ik, dat is nu wel duidelijk, heerlijk bezig geweest. Dat stemt tot grote tevredenheid.En dat benadert voor mij het begrip geluk.

social media

Er wordt veel geschreven en gepraat over de druk van social media en ja, dat moet kennelijk in het engels.Sociale media bekt niet. De druk van de sociale media via alle leuke programma's die op internet te vinden zijn, op smartphone's, tablets etc. Ik denk dat heel veel mensen daar hele leuke, goede en mooie dingen mee doen, dat zie ik toch dagelijks.Mensen die jonger zijn dan ik, dit is hun tijd. Maar ik raak een beetje de kluts kwijt. LinkedIn heb ik maar afgeschreven, dat bracht mij niet wat ik nodig had. Mijn blog is mij dierbaar en facebook vind ik ook geweldig. Het is veel allemaal. Alles wat langs komt wil ik lezen, vind ik ook interessant. Het is wat ik in mijn terzijde op mijn blog heb staan. De dingen van alledag zijn voor mij belangrijk en het lijntje naar buiten toe, dat mijn blog mij biedt en dat geldt ook voor facebook. Wat een mooie blogs heb ik ontdekt via facebook, een studiegenote terug gevonden, mijn nicht in Oostenrijk en haar familie.Het komt zomaar allemaal bij mij binnen en ik geniet er van. En het is veel, dat ook.De veelheid, de keuzes die ik kan maken, ik raak er ook door geïmponeerd. Stiekem vind ik ook dat iedereen beter, mooier, diepgaander schrijft en zo lees ik veel en schrijf ik weinig.Een paar blogs heb ik geselecteerd, die ik intensief lees en waar ik graag op reageer, die zijn mij in korte tijd dierbaar geworden.Anderen volg ik meer op afstand en, zo voelt dat, doe ik te kort.En toch, de druk van de sociale media, die leg ik zelf op mijn schouders en niemand anders. Wat ik zelf heel moeilijk vind is, een constante lijn te behouden.Iedere tekst bij mij gaat weer over wat anders, iedere dag is ook anders, ik kan niet anders.Het is wat het is.

Dingen van alledag

De dag heeft een loodgrijze egale lucht waaruit wat motregen miezert.Het ziet er niet aantrekkelijk uit. De overweging dat er op deze zaterdag niemand op mij zit te wachten, helpt niet mee. Je gaat jezelf niet een slecht humeur aanpraten,houd ik mijzelf voor en dat besloten hebbende schuif ik onder mijn warme douche. Geweldig toch, die nieuwe badkamer. Hoewel de dag grijs is, bekent mijn tuin nog steeds kleur. Het blad van de klimhortensia is fel geel met zacht groen.De tulpenboom achter op het speellandje geeft een okergele kleur, beantwoord door de afgevallen bladeren op de grond.Mijn Cotoneaster heeft nog wat rode bessen en hier en daar gloort er nog een New Dawn, roze tussen het bladgroen.De mezen spelen verstoppertje, ze verdwijnen tussen de planken van de schutting om verder op weer te voorschijn te wippen.Ik moet er om lachen.Levendige diertjes, ik ben er gek op. Na de krant wacht de computer, even kijken of ik mail heb en dat heb ik. Een goede vriend geeft positief commentaar op het korte verhaal dat ik hem stuurde, daar word ik blij van. Nog even verschillende blogs lezen en dan wil ik wat beweging. Ik ga mijn sanitair een poetsbeurt geven, na gedane arbeid is het goed rusten.Met nog een kop koffie. Boodschappen, altijd een rondje door het winkelcentrum ga ik nu bij de buurtsuper halen.Door een foutje bij de giro sta ik zo rood als een kreeft en dat is waarschijnlijk pas dinsdag opgelost.Nou ja, ik kan het tenminste oplossen, nu even pas op de plaats.Goede oefening voor impuls beheersing. Het is lekker buiten, zacht en droog en ja, nog steeds grijs.Ik wil fietsen, buiten zijn en de kleurrijke bomen op mijn netvlies etsen, voor later, als ze echt kaal zijn. Een rondje Haarzuilens, dus. De vrienden daar zijn niet thuis en dan vind ik het toch minder leuk.Dan maar fietsen door de wijk met een lus langs andere fietspaden.Tuinen met kleur van Hortensia's, verkleurde struiken en bomen in alle schakeringen.Brons,goudgeel, bruin-rood. Eenden in de singels en een roodborstje zingt zijn hoogste lied.Die in mijn tuin woont, praat altijd tegen de takken van de krent of de gele bloempjes van de winterjasmijn.Zingen bewaren ze kennelijk voor hoge bomen. Bijna jammer dat ik weer thuis ben.Het is pas half twee. Mijn oog valt op de stoel met deken bij de voordeur. Geen wind, vanaf de straat bijna onzichtbaar terwijl ik iedereen die langs komt wel kan zien.Hier kan ik best een kop koffie gaan drinken.Krijg ik het koud, dan ben ik met één stap binnen.