de juiste tijd

14.9.2010

Ze lopen met snelle pasjes, hun snavels diep in zee. Ze trappelen met hun poten en nemen zo krabbetjes en garnaaltjes mee. Ze moeten wel fourageren, want er komt een lange reis. Ze houden niet van kou, ze houden niet van ijs.
Ze weten niet van morgen, of gisteren of vandaag. Ze weten alleen maar dat ze moeten trekken. Hoe ze dat weten is mijn vraag.
Ze oefenen het vliegen, stijgen op en komen weer terug. Dan gaat er een andere groep vogels de lucht in en landen weer vlug.
Dit is niet door ons gemaakt, er komt geen mens aan te pas. Ik sta er bij en kijk er naar en ruik en hoor en zie. Hoe ze elkaar begroeten, hoe ze soms ruzie zoeken en dan is er weer rust.Nog een paar weken, dan stijgen ze op en landen op andere kust.
Ik kan er van genieten, maar voel ook iets van melancholie. De kracht van kiem gaat ondergronds, ik weet het,maar het is iets dat ik niet zie.

a.vanmeerkerk@zonnet.nl

voorbij

13.9.2010

Vergane glorie in de regen,
banken ingepakt
parasols gesloten.
Olijfboompjes staan er zielig bij
schaars in blad, nat
zij horen hier niet thuis.
Ons rest vergane zomerglorie.

Het weer is niet zo slecht geweest. We hebben flinke storm gehad en regen maar ook stralende zon in strakblauwe lucht en opklaringen.
Ameland heeft iedere keer opnieuw het uitdagende: Pak die fiets en gooi jezelf in die storm.Neem die duintoppen met felle tegenwind uit het oosten.
De wadkant had dit jaar onze voorkeur.De ruimte in hoogte en verte. Oer.

a.vanmeerkerk@zonnet.nl

Ameland

27.8.2010

En altijd weer het water
omhelzing van zee en lucht.
Parelmoeren glanzen
de einder voorbij.
Een vlucht Steltlopers
en meeuwen gaan op
de wieken, schreeuwend
naar een verre horizon.
Eeuwige golfslag van
leven spoelt aan
op de dijk.
Ver weg is de nevelschijn
van neerslag op de
grens van water en land.

a.vanmeerkerk@zonnet.nl

op weg

26.8.'10






Door mijn huis heen liggen stapeltjes. Stapeltjes van dingen die weg moeten, stapeltjes dingen die in de koffer moeten. Want eindelijk, het is zover. Iedereen is weer op honk, weer bezig met wat hij/zij dagelijks doen moet dus ik kan rustig weg.
Huis en haard blijven in goede handen achter, dat is fijn voor de tuin en de poes.
Na het flierefluiten in de warme zonnige maand juli, dacht ik e.e.a. weer op te pakken in augustus.Dat is niet gelukt.
Mijn hoofd lijkt gevuld met lucht en daar houd ik niet van. In mijn aderen stroomt geen energie maar stroop. Het is vechten tegen de bierkaai om iets te doen dat beklijft. Weken van liflafjes dus.Ik ga mij binnenstebuiten keren op Ameland. Fietsen, duin op en af waarschijnlijk met behoorlijk wat tegenwind heen of terug. Maar dat geeft niet.De blauwe lucht met grote witte wolken zie ik al boven mij. De goudgele kleur van duin en zand, onder mijn fietsbanden door.Nergens wordt mijn blik gehinderd door hekken, wallen of het beton van bij elkaar staande huizen.
Boven op een duintop gaat mijn blik tot aan de wijde horizon en onder aan zie ik alleen maar glooiende lijnen.
Vanmorgen las ik in de krant over een onderzoek naar aura-migraine. Gebleken is dat deze patiënten meer risico lopen op sterfte en beroertes. Nou denk ik dat ieder levend wezen kans op sterven loopt, maar ja, wie ben ik. Die beroertes zitten mij niet lekker.
Ongeveer drie keer per dag heb ik last van mijn ogen. Lichtlijntjes kringelen in mijn ooghoeken, daarna gaat het sneeuwen als een t.v.beeld dat stuk dreigt te gaan.
Het laat mij altijd wat verfrommeld achter en ik ben een tijdje,jawel,licht in het hoofd.
Eigenlijk heb ik altijd gevonden dat ik er nog goed van afkwam. Ik kom uit een hoofdpijnfamilie. Mijn moeder kon drie dagen met kotsemmer in een donkere kamer liggen en kwam dan bleek en lijdend weer te voorschijn.
Mijn migraines begonnen na de geboorte van mijn eerste kind, maar dan ook altijd zonder koppijn. Wel ging ik als het even kon buiten op de vensterbank zitten, ogen dicht, wachtend in de frisse lucht tot ik weer hele voorwerpen kon zien.
Na mijn hartoperatie veranderde dat in lichte duizeligheid en voornoemde aanvalletjes van schitteringen.
Goed te doen, vind ik zelf en slik er zelden iets voor.Ik geloof dat ik maar geen kranten meer ga lezen, wat heb ik aan zo'n onderzoek.
Alleen, de krant brengt de wereld binnen, hoe verminkt misschien ook en ik ben deel van die wereld.

a.vanmeerkerk@zonnet.nl

echt waar?

24.8.2010

Anne Franks kastanje is geknakt, dat is natuurlijk voorpaginanieuws.Op de binnenkant van dezelfde pagina dan het verhaal over de boom. "Het verhaal dat groter is dan de boom zelf".
Een opsomming van feiten:

Boom al 17 jaar doodziek.
Juli 1993: boom dreigt de bezwijken aan olievervuiling en houtrot door schimmel.
November 2006: 42% van het hout is verrot.
Het heeft hard gewaaid de afgelopen dagen. Bovenaan het verhaal van de boom staat een tekeningetje van het Achterhuis en de boom met de kop "Anne Frankboom omgewaaid.
En bij de bovenstaande opsomming:
23 augustus 2010: De Anne Frankboom valt om. Oorzaak onbekend.

Noem mij een zeur, hoezo oorzaak onbekend?
Is dit nu knullige journalistiek of is verkeerd geschreven wat er anders uit had moeten komen?
Iedere morgen lees ik mijn krant. Alleen, moet ik nu gaan twijfelen aan alles wat er staat? Want als aan zo iets eenvoudigs al vraagtekens kleven hoeveel vraagtekens moet ik dan achter een ingewikkeld vraagstuk zetten?
Nieuws komt natuurlijk alleen maar tot ons door journalisten en niets menselijks is hen vreemd.Al neem ik diep mijn petje af voor al die mensen die in oorlogsgebieden hun werk doen. Gelukkig is er de kwaliteitskrant en één daar van heb ik.Maar, toch...

a.vanmeerkerk@zonnet.nl

zomerzoentje 3

23.8.2010

"Oma, een etui, dat wilde ik al zo graag. Nu kan ik al mijn pennen meenemen naar school"
Mees glunderde en zijn grote zus deed hem voor hoe hij de nieuwe ergonomische ballpen moet vasthouden als hij gaat leren schrijven.
Ja, hij had ook zijn nintendo bij zich samen met zijn grote knuffel en ondertussen zat zijn vader met een ander electronisch speeltje uit te zoeken hoe hij terug moest rijden van hier naar daar. Op de heenweg was er een omleiding geweest wegens werkzaamheden en het was de eerste keer dat ze met de auto kwamen i.p.v. het openbaar vervoer.
De oprechte blijdschap van Mees was gisteren mijn zomerzoentje. Alsmede het zien van bloemen in mijn Plumbago (mannentrouw). Ik had bedacht dat die zou bloeien wanneer ik op vakantie ben maar ik bof. Het onwaarschijnlijk tere blauw wat aan vlasblauw doet denken wuifde mij tegemoet op de wind. Ik heb er helaas geen foto van want het blauw laat zich door mijn toestel niet op een bevredigende manier vangen.
Ik had de hoop op bloei al opgegeven toen ik zag hoe langzaam de plant groeide.
Ergens in de winter is er iets fout gegaan in mijn kas, komend herfstseizoen moet ik dat beter doen. Het betreft het tijdstip van terugsnoeien en de verwarming die ik toch niet goed onder contrôle heb.
Ofschoon ik niet de slimste ben in het bestuderen van handleidingen zal ik mij er toch opnieuw over buigen. Maar nu nog even niet.

a.vanmeerkerk@zonnet.nl

zomerzoentje 2.

21 augustus 2010

Een volgend zomerzoentje.
Op de foto Mees, die onlangs samen met z'n zus bij mij logeerde. Hij is ontspannen verdiept in een Nintendospel. Hij is vijf jaar en kan nog niet lezen, maar met z'n Nintendo kan hij goed overweg. Het mooie van deze foto vind ik, dat wel zijn knuffel, zonder welke hij niet slapen kan, op zijn knieën zit.
Kleine jongen op de grens van twee werelden: van klein naar groot.
Voor het begin van het nieuwe schooljaar heb ik voor elk kleinkind een kadootje. Voor Mees een etui met een speciale pen. Ik ben bang dat hij het saai zal vinden.
Want, school is saai, zegt hij.
Ik kan mij daar iets bij voorstellen. Hoe kan leren lezen en schrijven nou leuk zijn wanneer je thuis, een voetbalspel op t.v. na kan spelen met Wii of samen met een vriendje een wedstrijd in behendigheid kan doen. Nintendo heeft hij altijd bij zich. Scholen zullen vroeg met electronische snufjes moeten komen om de aandacht bij het leren te houden.
Vijf jaar jong zijn, een zalig joch, maar school is saai. Eigenlijk vind ik dat zielig.

a.vanmeerkerk@zonnet.nl