20 jaar poes

12.10.2012 Haar kruisbesgroene ogen zijn troebel en kaatsen het licht terug.Ze is blind. Ze lag zo heerlijk te slapen in een tuinstoel op een lekker kussen.Al uren lag ze daar en ik laat haar schrikken. Een prachtige vlinder vloog recht in een web van een enorme grote kruisspin, vlak voor het raam waarachter een vriendin en ik thee zaten te drinken.Voor onze ogen een vlinder zien oppeuzelen? Dat konden we niet laten gebeuren. Het dier fladderde en met een vaatdoekje kwam ik aangerend, sloeg het web stuk en bevrijdde zo de vlinder die zonder schade haar weg vervolgde.Poes die zich van geen kwaad bewust was schrok wakker en vloog de stoel uit, alsof ze een jonge deerne was in plaats van een hoogbejaarde dame. Ik pakte haar op, knuffelde haar even en zette haar terug op haar stoel onder duizenden verontschuldigingen. Die avond zag ik dat ze onzeker door de kamer liep, niet reageerde op mijn roepen en tegen een tafelpoot botste.Toen ik haar oppakte zag ik haar blinde ogen.Wat een schrik. Nu zet ik haar regelmatig bij haar drinken en eten, help haar bij het op de bank springen en er weer vanaf. Onrustig heeft ze gisteren door het huis lopen zoeken en de dierenartstelefoon heb ik midden op de tafel gezet.Zij heeft vannacht goed geslapen, ik heb haar twee maal naar haar slaapplek gebracht en haar niet meer gehoord.Vastbesloten vandaag te bellen om haar te laten inslapen, ontdekte ik dat ze nog wel overal tegenop botst maar zelf haar drinken en eten vindt en minder onrustig is. Het kattenluik krijgt ze niet meer open en haar achterpoten zijn wankel.De telefoon heb ik weer ver weg gezet.Nu weet ik niet wat wijsheid is.Nu ze zo rustig op de bank ligt te slapen is het alsof er niets aan de hand is.Gaat ze straks weer dwalen, dan breekt mijn hart. Achttien jaar is ze nu mijn schaduw, zij wacht mij op als ik beneden kom en de lamp aandoe. Waar ik ook ben in huis, zij is er ook. Laat ik haar nu inslapen dan pleeg ik verraad, doe ik het niet, dan voelt dat ook zo. Dus, toch overlegd met de dierenarts die vlak bij mij woont en haar praktijk aan huis heeft.Geen gesjouw met een beest in een mand buiten haar eigen omgeving. Geen paniek.Is het zo ver dan gebeurt dat thuis. Maar nog even niet. Nu weet ik waar ik op moet letten, eten en drinken en zolang ze niet als zielig hoopje in kringetjes ronddraait, heeft ze de tijd om te wennen aan blind zijn. Ik blijf voorlopig veel thuis, houd haar in de gaten en zo hebben we allebei tijd om te wennen aan het afscheid dat toch komen gaat.Ik moet er niet aan denken maar dat mag niet in de weg staan.Het gaat om mijn kleine katje dat zo'n grote plaats inneemt.

overpeinzing van een pasgeboren moeder

26.09.2012

1973
Zittend naast jouw bedje komen er zoveel gedachten vrij, over het wonder dat jij bent. Er was een tijd van alleen zijn.Bijna 32 jaar!Nu al kan ik mij niet meer voorstellen hoe het zou zijn zonder jou. Pakte jij zelf je leven beet met je kleine knuistjes? Het flitste langs en je zag je kans om je te nestelen in mijn lijf.Heb jij mij uitgekozen? Je had zo'n haast om mij te leren kennen, dat je er ineens was met beide oogjes open en je gezichtje naar mij toe gekeerd.Ruim voordat wij uitgerekend waren. En in die zelfde minuut werd ik geboren, als moeder, met mijn ogen wijd open. Zo hebben wij naar elkaar gekeken en, ik voelde dat zo, elkaar herkend.Jij hoort bij mij. Maar, als jij zelf je leven pakte, wat heb ik jou dan te geven? Er wordt meestal plechtig gezegd 'zij heeft het leven geschonken aan...' Jij pakte, samen zijn wij naar jouw geboorte gegroeid en...lief kind, ik schenk jou de wereld. Mijn wereld, met geuren en kleuren; met geluiden.Alle wonderen van de wereld die ik jou kan leren zien. Totdat mijn wereld ook jouw wereld is. Ik zal je leren lopen, hoe te vallen om weer op te staan.Mijn hand zal je steunen. Bij verdriet zal ik jou troosten. Maar boven alles, zal ik jou vertellen dat je goed bent zoals je bent en wanneer je groot genoeg bent om dat te begrijpen, dan zal jij beslissen hoe je verder wilt groeien.En dan, lief kindje van mij, ben je in staat om je eigen weg te zoeken. Maar van nu af aan, tot in lengte van mijn dagen, zal ik onvoorwaardelijk van je houden.

2012
Dit is wat ik dacht nadat dit kind geboren was.Mijn eerste. Zij kwam op een moment dat specialisten mij net verteld hadden dat ik voorlopig niet zwanger zou worden.Mijn buik was een ravage na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap die niet op tijd was onderkend.Precies vier weken later was ik zwanger.Een wonder, zo heb ik dat ervaren.Nog steeds trilt dat wonder in mij na.Waarom dat nu zo krachtig weer in mijn bewustzijn kwam, ik heb er geen verklaring voor, hoeft ook niet.Misschien de dagelijkse nabijheid van de zee.Een element dat voor mij altijd helend, reinigend,troostend aanwezig is.

levenslijn

20.08.2012

Ik ben Adriana en dochter van mijn moeder, ik ben ook de moeder van mijn dochters.Ik ben de kleindochter van mijn grootmoeder, die ook Adriana heette en ik ben de oma van mijn kleindochters.Zo loopt mijn lijn van grootmoeders-moeders-dochters-kleindochters, bekend sinds 1635, tot nu.

Wanneer in de nacht mijn demonen wakker worden is mijn slaap opgestaan.De telefoon ging,dat weet ik zeker, ik hoorde hem.Maar de lijn zwijgt wanneer ik opneem.
Toch hoor ik haar stem: Mam, ze is dood....tranen springen in mijn ogen en mijn slaap trekt zachtjes de voordeur achter zich dicht.Het begrip dood is nu mijn bedgenoot.
Ze komen dichterbij, de jong gestorvenen. De ouderen zijn er altijd, als een troost komend van ver.
Maar de jong gestorvenen, die niet de groei hebben kunnen meemaken, zoals de tachtig-, negentig jarigen.Zij, die verbijstering achter lieten,die niet de kans kregen hun plannen uit te voeren, hun kinderen te zien opgroeien.Zij raken mij in mijn eigen sterfelijkheid. Maar meer nog raken zij mij in de sterfelijkheid van mijn kinderen.
De nacht is nog lang en mijn slaap staat ergens tegen een lantaarnpaal geleund en bestudeert de sterren.
Ik voeg mij bij hem en met heel mijn energetisch vermogen speur ik de sterren voorbij. Vier levens zijn er toegevoegd aan de lijn, na mij; iemand moet waken over de moeders en hun dochters.Ik probeer de toekomende tijd te voelen,tot ver in het oneindig heelal.
Kom, zeg ik tegen mijn slaap, kom maar mee. Nu kan ik mij wel aan jou overgeven.
Ik ben de grootmoeder, ik zal waken over mijn dochters en mijn dochter's dochters. Zolang als ik leef.

zomeravond

14.08.2012

Praten,lachen en drinken,wijn of grote glazen bier. Het is zomer en valavond, tijd voor ontspanning en vertier.
Bestek,servetten en grote borden vol, vinden hun weg langs goed gevulde terrassen,van elkaar gescheiden door een heg.
Menig zomeravond tussen de mensen, omspoelt door geluiden en soms lach ik mee.
De late zon beschijnt oude muren, einde van de dag.
Melancholie komt dichter bij.Jonge mensen zoals ik ook eens was, de wereld aan mijn voeten mijn boekenwijsheid in een college-tas.
Een jonge generatie neemt over,dit is hun tijd,vrijmoedig en zelfverzekerd lijken zij wel.Mijn kleinkinderen wachten al op hun beurt,het gaat tegenwoordig zo razend snel.Ik kan ze bijna zien zitten, ze praten hartstochtelijk mee.
Mijn verleden, mijn hier en nu, Charles Aznavour zingt in mijn hoofd, ik neurie de woorden:
Non, je n'ai rien oublié...

Gemis

09.08.2012

Het komt met vlagen, dat ik je zo mis. Op het ritme van maan en vloed dat ik je ergens in mijn geest ontmoet.
Ik zou zo graag bij iemand willen horen maar weet niet zeker of ik dat nog kan.Mijn hand uit willen steken in een slapeloze nacht wanneer het diepste donker vooraf gaat aan een nieuwe dag.
Ik heb jou in een lijstje en dat is alles wat ik heb.
Onze kinderen en die van hen, zijn in mijn leven van wie ik onvoorwaardelijk hou.
Al jaren ben jij in jouw eigen eeuwigheid, al jaren dat ik om je rouw.
Het komt met vlagen, dat ik jou zo mis.Ik heb jou in een lijstje en dat is wat het is.

raamwerk

07.08.2012



Laat de taal maar komen, ik heb geen woorden meer.Beelden wel,van windbewogen groen en,in een smalle strook zonlicht één enkele oplichtende witte bloem.
Ideeën, gedachten, ze neuriën door mijn hoofd.Zoemend als bijen draaien woorden om en om,van hun betekenis beroofd.
Laat de taal maar komen,drager van ritme dat mij tilt door de dag.Raamwerk voor woorden die ordenen wat stroomt,wat stokt,wat overspoelt.Raamwerk voor het woord dat koestert,vormgeeft wat wordt gevoeld.Zij hebben toch de letters waarmee ik schrijven mag.
Laat nu mijn taal maar komen.

de minnaar

05.08.2012.

Die avond vond ik een zwarte krulhaar in mijn bed.Ik moest er om lachen, een aandenken aan een uurtje pret.
Van huid op huid en oh...wat voelt dit fijn; van even samen en van niemand anders zijn.
Telkens weer een zoete droom, een zeepbel die misschien ooit knappen zal maar nu nog niet.
Het lijnenspel van mijn vingers over jouw lijf, jouw geur die ook straks nog bij mij blijft.
Altijd is de tijd te kort maar het is wat het is en niet anders.Een cadeautje voor alles wat ik mis in mijn leven van alledag.
Met je kleren trek je ook je dagelijkse gang van zaken weer aan.
Nog even rond de tafel wat eten na ons minnespel, nog wat dralen vóór wij de betovering verbreken.
Een laatste kus, een armzwaai...tot ziens, ik zie je weer, tot gauw! Over een paar weken.