het huis
Het is verouderd, het huis waarin ik heb gewoond
ietwat verwaarloosd, ik wist niet dat het kon gebeuren
het lijkt wel meer bewoond,destijds bleef alles zoals het was.
De voortuin is versteend,waar zijn de rozen die mijn vader plantte.
Het licht valt anders in de kamer, de keuken door- en uitgebroken
een muur gesloopt.
Haar huid is donkerder dan ik mij herinner,vuurdoorn voor het raam
geen inkijk maar ook geen uitzicht meer.Smoezelig dat is het woord.
Ook de overbuurvrouw is weg.
6 reacties:
Ja ik herken dat gevoel, je zou eigenlijk niet meer terug moeten gaan, het valt zo snel tegen.
Daar heb je gelijk in,Antoinette.Maar na 20 jaar in de buurt te zijn,kon ik de verleiding niet weerstaan.
het grappige is dat ik het ouderlijk huis in de neergang heb gezien en nu, als ik weer eens in die stad ben, zie ik in de hele buurt een opwaartse lijn.
mijn moeder zou dit als neergang hebben ervaren. zij was er zo trots op daar te wonen.hun eerste eigen huis.zij hield van dat huis en zorgde er goed voor en dat miste ik nu.ze keek mee door mijn ogen?
Dag Athy,
Bij deze wil ik iets aan jou doorgeven :-)
http://svaragedichten.wordpress.com/2013/02/11/liebest-award-geef-ik-door-aan/
Met hartelijke groet!
Dank je wel, Svara.Ik heb verder gereageerd op jouw blog.
Een reactie posten