prinsjesdag

Even zien wat ze aan hebben, dat vind ik genoeg. Verder is het toch alleen maar Haagse Bluf. Holle woorden en draaien ter verdediging daarvan.

Maar, terwijl ik naar de show zit te kijken bedenk ik mij dat het, gezien de crisis, de koninklijke familie gesierd zou hebben wanneer ze allemaal in een eenvoudig C & Aatje waren verschenen.

Al die koetsen en die paarden met daaraan vooraf gaand vuurwerkdag op het strand, zullen ook een aardig centje kosten.

En ineens zie ik het. Het hele gezelschap bij motor oom agent achterop. Beatrix wippend op een drempel in de weg, haar benen gekruist en met één hand die struisvogel op haar hoofd vasthoudend. Haar andere arm stevig om de tors van de motorrijder.

Maxima zou lachen en roepen, "nog een keer over die drempel". Sjerpen en wimpels zouden achter al die motoren aanzwieren.De tasjes onder de arm geklemd, rode konen van de opwinding en de frisse lucht, de haren wat verward, zo arriveren ze op het Binnenhof en buiten adem maar met een lach wordt dan de troonrede gelezen.

Wat een verademing.

bewust

Vanmorgen bij het koffie zetten ,werd ik mij zo bewust hoe uitgerust ik ben opgestaan.

Dat is wel eens anders geweest.

In de wetenschapskatern van de Volkskrant las ik ooit dat een depressie die langer duurt dan zes weken, als het ware daarvan een afdruk geeft in de hersenen.

Ik dacht dat dat met chronische moeheid ook wel zo zou zijn. Daar moest ik toch echt niet aan denken. Stel je voor, de rest van mijn leven!

Gelukkig kon er aan mij gesleuteld worden. Maar de argwaan steekt nog steeds zijn kop op bij iedere moeheid na gedane arbeid.

Dat was vanmorgen dus een goed begin van de nieuwe week.

Een goed begin van een nieuw seizoen.

Morgen is er weer Open Podium in de bibliotheek van Nieuwegein. Daar lees ik voor uit eigen werk. Een fragment uit één van mijn langere verhalen.

Zondag beginnen we weer met de Maarssense vrouwenschrijfgroep. Niet als zodanig opgezet, maar er kwam geen man op af. Waarom eigenlijk niet? Nu laten wij het graag zoals het is.

Tijd ook weer om boeken te lezen. Er ligt een stapel op mij te wachten.

Bovenop ligt De schaduw van de wind van Carlos Ruiz Safón. Ooit in begonnen maar op het verkeerde moment. Dat moet dus over. Daaronder ligt van de zelfde schrijver Het spel van de engel.

Dan volgt van Charles Lewinsky Het lot van de familie Meijer.

Maar ! Eerst van Stieg Larsson het derde deel van de Millennium Trilogie, Gerechtigheid.

Bloedstollend en adem benemend. Daarin kan ik maar een half uur lezen, dan moet ik het weg leggen. Om het een uur later weer op te pakken.

Zoals ik al schreef, het nieuwe seizoen begint goed.

in de ban van.....

Zou heel Nederland nu de brochure "zo houden we grip op griep" in de bus gekregen hebben?

Het is een merkwaardig boekje.

Wat moeten wij doen als we griepklachten (koorts,hoesten,spierpijn) krijgen?

Helemaal niets. Ja, rustig thuis blijven. Wij hoeven niet de dokter te bellen, want het is gewoon griep. Alleen wanneer de klachten (te) lang duren moeten wij onze huisarts waarschuwen.

En al die paniek dan, in de krant, op t.v., de radio?

Ik ken een bejaarde dame die de huisartsenpost belde: Ik heb koorts, en spierpijn, dus griep? De doktersassistente reageerde met, in bed blijven mevouw, verder niets.

Maar ik hoor tot de risicogroep. Ik heb hartklachten, diabetes, ik woon alleen!

Een uur later werd er aangebeld en aan de deurknop hing een zakje met Tamiflu. Sindsdien heeft ze niemand meer gezien. Tot een buurvrouw haar liggend op de grond aantrof en meteen de dokter belde, die zeer boos reageerde omdat mevrouw zelf niet had gebeld.

Waarschijnlijk heeft ze iets anders want na de spierpijn kwam er andere pijn. Maar ja, iedereen heeft de Mexicaanse griep op het netvlies staan.

Wat mij zo boos maakt, is dat wij ons zo gek laten maken door de hype Mexicaanse griep, dat zelfs de huisarts zich niet op de hoogte stelt en een patiënte, waarvan zij de geschiedenis kent, aan haar lot over laat.

En altijd weer, het water

eeuwige omhelzing

van zee en lucht.

Parelmoeren glanzen

de einder voorbij.

Een vlucht steltlopers

en meeuwen gaan op

de wieken, schreeuwend

naar een verre horizon.

Eeuwige golfslag van

leven en dood

spoelt aan tegen de dijk.

Ver weg is er nevelschijn

van neerslag op de

grens van water en land.

storm

Dat was een heerlijk weekje weg. Met ongelooflijk veel storm, felle zonnenuren en ook regen.

Al dertig jaar ga ik regelmatig naar Ameland. Ik vind het daar zo ontzettend mooi. Altijd het geluid van de zee; de hoge luchten waarin de roep van een vogel zo helder klinkt. Enorme wolkenluchten. En wat een storm. Eénmaal van de fiets geblazen en één dag met de bus gegaan. Maar verder, de uitdaging van de fiets en alles op alles zetten om tegen de storm in toch die duintop te halen.

Mijn kinderen zijn er zomers achter elkaar opgegroeid.

Mijn kleinkinderen zijn er geweest. Een schat van herinneringen bij elk duin, elk paard, iedere weg.

Bekende gezichten, weer een jaar ouder geworden, zoals het mijne. Een nieuwe generatie van winkeliers, die ik als kind gekend heb.

Mijn kinderen die met een lach begroet worden, waarna de jongste wordt bewonderd.

"En langs het tuinpad van mijn vader...." In die sfeer kom en ga ik. Ameland....

verschil in denken en handelen?

De vrijlating van Abdel Basset al-Megrahi uit de schotse gevangenis heeft heel duidelijk het verschil bloot gelegd in denken tussen het westen en het midden oosten. Als een held is hij in Libië onthaald. Wij zijn geschokt, lees ik in de krant. Hoezo geschokt? Ja, ik ben geschokt omdat niemand er rekening mee heeft gehouden dat het zo zou gebeuren.

Al die diplomaten die zo hun best doen, al die generaals die jonge levens op het spel zetten om daar ons idee van democratie te vestigen. Ik snap er niets van. Er is een eeuwenoud verschil in denken en handelen tussen west en oost. Niemand die daar naar handelt?

Ik weet nog dat ik in Ghana was met mijn dochters,op familiebezoek bij onze aangetrouwde Ghaneese familie. Wij spraken regelmatig af met één van de zonen: morgen om drie uur? Ja, morgen om drie uur. Hij kwam nooit om drie uur. Nee zeggen geldt daar als onbeleefd, hij kwam wanneer het hem schikte. Wij zaten aan een tafel in een openlucht dancing. Iemand kwam erbij zitten en toen hij even niet keek, nam onze begelijder zijn sigaretten weg. Wij snapten er niks van, pikken van een tafelgenoot? Het was een signaal van wegwezen, wij willen je niet. Dat kon niet hardop gezegd worden. Later werden wij gewaarschuwd dat iemand uit onze flesjes limonade had gedronken. Hetzelfde signaal: wegwezen, wij willen jullie hier niet.

Zo zullen er in Libië en waar dan ook in Arabische landen, tal van onbekende, ongrijpbare verschillen zijn in denken en handelen. Nooit zullen westerlingen, gewapenderwijs iets bereiken dat niet meteen ongedaan zal worden gemaakt als die westerlingen ook weer weg zijn.

Willen wij daar op enigerlei wijze een bijdrage aan wederopbouw kunnen leveren, zullen wij ons tot de vrouwen moeten richten. Organisaties als Unicef, Artsen zonder grenzen, dat zijn onze wapens. Niet het gewapende korte termijn denken, maar de lange adem van geduld.

paling

Ik heb iets met paling, vanaf mijn prilste jeugd.

Het was 1945, juni en ik was nog net geen drie jaar. Mijn vader kwam thuis van zijn werk met een pakje onder zijn arm.

"Je raadt het nooit", zei hij tegen mijn moeder. En samen liepen zij naar de keuken waar mijn vader het pakje op het aanrecht legde. Mij waren ze even compleet vergeten en mijn vier jaar oudere broer was spelen bij een vriendje.

Mijn vader pakte het pakje uit en te voorschijn kwam een bosje gerookte aal. De hongerwinter lag net een half jaar achter hen, mijn moeder zal ongetwijfeld een kreet van verrukking geslagen hebben en mijn aandacht was getrokken. Wat aal was, daar had ik geen flauw idee van, maar het moest lekker zijn, gezien de drukte van mijn ouders. De palingen werdenop dikte naast elkaar gelegd, de allerdikste in het midden. Daarna liepen ze samen de keuken uit, zich verheugend op het avondeten. Jawel, brood met paling.

"Waar is Athy", zei mijn moeder ineens. Ik was onvindbaar

Totdat mijn moeder mijn krulhaar zag dat net boven het aanrecht en het fornuis uitstak. Ik stond daar precies tussenin. Met de dikste paling in twee handen en al een paar forse happen eruit. Mijn gezicht besmeurd met palingvet. Ik schijn in opperste zaligheid naar hen gelachen te hebben en zij lieten mij eten.

"Beter dan steenkool", zei mijn moeder. Want dat jatte ik uit de kolenkit, die winter en stopte dat in mijn mond om toch iets te eten te hebben.

Nog steeds vind ik paling heerlijk. Toen ik gisteren laat thuis kwam vond ik een pakje paling in mijn koelkast. Door mijn buurman daar hoogstpersoonlijk ingelegd.

Naar Harderwijk waren ze geweest na een ander bezoek. In H. hebben zij heerlijk gelunched en voor mij dus twee vette palingen meegebracht.

Met de ene heb ik ontbeten en nummer twee was mijn lunch. De resten spreken voor zichzelf.

Geboren in de Saragossazee, duizenden kilometers gezwommen als glasaaltje en in het IJsselmeer volwassen geworden.