nieuw begin

04.07.2011

Vandaag ben ik begonnen aan mijn zeventigste levensjaar en deed een ontdekking.
Ouder worden gaat niet per dag maar met sprongetjes. De ene ochtend denk ik, kijkend in de spiegel, "dat valt best nog mee, voor mijn leeftijd...."
En dan ineens voor diezelfde spiegel, "grote goedheid, ik ben ineens een stuk ouder, wat is er gebeurd?".
Niet het aantal jaren baart mij zorgen, ik heb geen klagen. Maar wel, het niet weten hoe het van hieruit gaan zal.
Gisteren uitgebreid met mijn kinderen en kindskinderen feest gevierd. Zij hadden mijn huis geschilderd, ik heb een maaltijd gemaakt, voor tien personen.Recepten gezocht en boodschappenlijsten gemaakt. Die in drie dagen verdeeld, want alles gaat per fiets.Voedsel bereid, altijd een feestje, met ieders smaak rekening gehouden want ook voor hen is eten bij moeder en oma, een feestje.
En dan maak ik een verkeerde beweging en schiet het zo in mijn rug, dat ik niet weet hoe te zitten, hoe de trap op te komen.
Mijn schoonzus, vier jaar ouder, bukte om een onkruidje weg te trekken en brak daarbij een rib.Zij slikt medicijnen want zij heeft al broze botten.
Een vriendin van mij, nu 81 jaar, woont drie hoog hartje Amsterdam. Zij vraagt zich wel eens af hoe ze dood zal gaan.Waar ze zal zijn, thuis, alleen of op de tuin?
Ze gaat overal op af, concerten, exposities en heeft een volkstuin aan de buitenkant van Amsterdam.
Het begin van mijn zeventigste levensjaar....ik constateer soms, ik vraag mij soms af...en ondertussen doe ik wat ik vind dat ik doen moet, geniet ik van het leven om mij heen en volg ik de wereld. Alles op mijn manier.
En ben toch...een beetje onder de indruk van een nieuw begin, mijn zeventigste levensjaar.Want van welke kant ik het ook bekijk.....de laatste ronde is begonnen en mensen, wat vind ik dat raar!!!!

einde schooljaar

01.07.2011

Zo goed herinner ik mij nog het verwachtingsvolle, dat bezit van mij nam op de laatste schooldag. Vakantie en dan...een nieuwe klas, nieuwe juffrouw of meester.
'Het is zo oud als de weg naar Kralingen', kon mijn moeder zeggen.
Ook de kinderen van de Paulusschool waren drukker dan druk op het schoolplein, waar ik een plekje zocht om alle afscheidstoneelstukjes van de kinderen te fotograferen.
Maar eerst, het schoolorkest, waarin Lieve speelt. Dus drong ik mij naar voren om alvast wat foto's te maken.
De groene tonnen werden gerangschikt en sommige musici waren aan het inspelen. Een trompetist en een slagwerker, beiden twaalf jaar hadden er goed het ritme in. Lieve moest eerst haar instrument prepareren.Mondstuk en riet en daarna even de spanning wegwerken. Het kon allemaal beginnen.
Voor het orkest stond een pittige jonge dame, die precies wist wie ze in de gaten moest houden en wanneer,juist, de eerder genoemde schoolverlaters, die wat al te overmoedig plezier in het spel kregen.
Ik moet bekennen dat het orkest goed speelde, verder vond ik bijna alles van een bedroevend niveau en dat lag niet aan de kinderen.
De allerkleinsten sprongen eruit. Maar die hadden dan ook een juffrouw die weet dat ze bij haar groep moet blijven, die ook duidelijk weet dat vormgeving belangrijk is.
Alle kinderen, van alle leeftijdsgroepen kenden hele lappen tekst uit hun hoofd. Petje af.Maar er was geen regie; er was geen benul van ruimtegebruik,geen benul van uitlichten, waardoor alles een brei werd van kinderen die hun kunstje deden, zonder spanningslijn, zonder samenhang.Jammer. Creatief spel is uit de mode, al jaren, omdat er geen tijd, geen geld voor is en geen interesse van wat voor onderwijsontwikkelaar dan ook. Nu is het natuurlijk helemaal een linkse hobby.
Laat een kind zo lang mogelijk kind zijn, laat het spelen zo veel als het kan. Spelende kinderen zijn gelukkige kinderen. Het duurt maar zo kort.
In een natuurprogramma van Animal Planet spelen jonge leeuwtjes, zitten elkaar achterna, bijten in elkaars staart en grijpen elkaar.Alles om te leren voor hun toekomst.Zo leren kinderen al spelend wie ze zijn en vooral wat ze zijn. Durfal of dromer. Fanatiek of afwachtend.Leren voor hun toekomst, al spelend.

loftrompet

29.06.2011
Soms klus ik zelf, vind ik leuk. Zolang er maar geen electriciteit aan te pas komt en, bij voorkeur in de tuin.
Sta ik boven op een ladder om wat dan ook te doen, dan is vast en zeker mijn waterpas, juiste snoeischaar of -zaag, nog beneden. Een tikje tegen de lijst in dit geval,zou volstaan in mijn optiek.Maar, boren en het stof opvangen zoals op de foto hier boven,is zuivere acrobatiek in mijn ogen.Gelukkig kwamen buurvrouw en jongste spruit ook het werk van man en vader bewonderen.
Het portret dat nu aan de muur hangt, is geschilderd door Peter Wiemers, de vriend die een paar weken terug verongelukte.Twee jaar geleden schilderde hij het aan de hand van een foto,87 jaar oud.Lieve was toen vier jaar en is nu tien.Hij had die foto dus al een paar jaar in zijn bezit.Het is modern geschilderd,pointilistisch hier en daar en helder van kleur. Ze heeft het zelf nog niet gezien en weet niet eens dat ze aan mijn muur hangt.Het portret was voor mij een complete verrassing.Ik had het nog niet gezien, na zijn dood heeft een familielid er voor gezorgd dat het in mijn bezit kwam.Ik heb hem niet kunnen vertellen hoe bllij ik er mee ben. Gelukkig heb ik genoeg werk van hem. Een krijttekening waar ik voor geposeerd heb in 1971, een olieverfpaneel van twee Braziliaans aandoende koppen en dan nu Lieve's portret.
Met boeken ben ik nog steeds aan het slepen, maar het vordert.Maandag ben ik jarig, zondag vier ik dat met het hele span dat komt eten, dan wil ik , zo niet klaar, dan toch 'gezellig'op orde zijn.Zodat het werk van hun handen goed tot zijn recht komt.
Al het schilderwerk van muren,plafond en deuren.
Vanaf 1976 woon ik in dit huis,op een jaar na, mijn halve leven.Hier ligt mijn geschiedenis, de lichtvoetige en de zware verhalen.
Bij elkaar geteld, rijk en gevuld.

op weg

28.06.2011

Ik was nog een kind toen ik ontdekte dat ik jaloers was. Jaloers op mensen die een vak konden uitoefenen, een ambacht, duidelijker gezegd.
Ik zag de stratenmaker bezig en het leek mij geweldig om dat ook te kunnen. Moestuinen met rechte rijen bonen,aardappels, tomaten en daar dan tussen allerlei bloemen, die ook een functie hadden.
Jaloers op de kennis die voor elk ambacht nodig is. Die kennis had ik ook willen hebben.
Het is er nooit van gekomen. Ja, ik kon iets met mensen maar dat was geen ambacht.
Pottenbakker werd ik, keramist en het lesgeven vond ik leuker. Mijn kursussen in eigen huis, groepen van maximaal tien en minimaal zes mensen, die waren geslaagd te noemen.
Dit weekend mocht ik weer toekijken hoe mijn buurman mijn boekenkasten aan de muur bevestigde, hoe hij bedacht wiggen onder de kasten te plaatsen.
Ik heb genoten van zijn vingervlugheid, vingerzekerheid. Alleen in de klei deden mijn vingers wat ik wilde dat zij deden. Met ieder ander gereedschap zaten zij mij in de weg. Naaien? Echt niet. Een lat bevestigen met één hand en met de ander de hamer pakken. Dag rechte lat, hij schoot altijd scheef.Echt onhandig ben ik niet maar mijn vingers....veranderden steevast in onwillige worstjes die of de naald of de draad lieten vallen.
Dan mijn buurman, met zijn ene hand een lat op zijn plek houden, zonder de kleinste verschuiving en onderwijl met zijn andere hand een beschermlaag van tweezijdig kleefband halen en het ook nog recht op de lat brengen.
"Dat is helemaal niet moeilijk, Athy"zei hij terwijl ik mijn bewondering ventileerde.
Mijn kasten staan, muurvast en kaarsrecht. Minder soepel dan een handvol losse planken op steunen. Het wordt mooi, maar wel stijf, voorlopig.Ik wil ook mijn 'rommeltjes' terug in de kast. Foto's, opgedoken scherven voor de kust van Tunesië en wat stenen. Het hoort bij elkaar.
Ik heb niet de aanleg voor het maken van een mooie kaarsrechte moestuin. Maar aanleg om met de weinige vrijheid die een echte kast biedt, toch gezellige rommeltjes te maken, die aanleg heb ik wel. Het kost even tijd. Tijd om er van weg te lopen en bij terugkomst ineens te 'zien' hoe het kan wat ik wil. Daar heb ik nog wel enige dagen voor nodig. Dus, wordt vervolgd.

zwervend

24.06.2011

Net bedacht dat wanneer ik nu niet ga zitten en schrijf, ik het waarschijnlijk nooit meer doe.
Ik zwerf nog steeds tussen twee emoties of twee bewegingen. De afbraak en de opbouw.
Daardoor ben ik niet echt thuis in mijzelf, ofschoon ik wel alles kan rationaliseren.
Aan de ene kant is daar de afbraak: wasmachine, senseo apparaat en printer zijn stuk.
Daar is de opbouw: alles is mooi geschilderd, de kleur die ik uitgezocht heb, rozentuin, is zo mooi boven mijn rode aanrecht. De boekenkasten zijn in elkaar gezet maar nog niet in gebruik. Dit weekend worden de kasten aan de muur bevestigd en dan gaat de inrichting beginnen.De radio heeft nog geen stem want hij staat voorlopig aan de verkeerde kant van de kamer. Totdat de boekekasten vast staan, totdat er een nieuw kastje is waar muziek en tv in en op passen, tussen de kasten in.
De wasmachine is inmiddels gemaakt, door mijn fantastische buurman. Vijftien jaar oud had het goede ding alleen maar nieuwe koolborstels nodig.De monteur, van AEG, die is geweest wist na 10 minuten, dat de kraan kapot was, hij had hem dicht gedraaid.Na opendraaien bleef hij op water wachten, wat niet kwam, zie je wel, de kraan was stuk. Hij had het machien niet aangezet.Daarna kwam er wel water maar hoorde hij een geluid waardoor hij concludeerde dat de electronica kapot was.Ik heb van verdere behandeling afgezien, zijn laatste woorden waren 'mevrouw, die kraan is stuk hoor'. Ik liep met mijn verhaal naar mijn buurman, dronk er een kop koffie, bakje troost, en voordat ik er bedacht op was lag het apparaat uitgespreid over mijn zoldervloer. Twee dagen later werden nieuwe koolborstels gebracht en heb ik,euforisch,een was kunnen draaien.
Tussen alle boeken, die nu overal verspreid in dozen door het huis wachten op hun nieuwe plaats vond ik ineens Exodus van Leon Uris. Ooit gejat van mijn grote broer, ik was toen 14 jaar, heb ik het nooit terug gegeven en nu kan dat niet meer. Maar zittend tussen alle onrust ben ik het weer gaan lezen. Opnieuw heb ik mij heftig opgewonden over de, historische, houding van vooral de Engelsen die zo'n scheve schaats hebben gereden voor en na de tweede wereldoorlog. Ofschoon het land Israël met zijn huidige politiek niet mijn sympathie heeft, hebben de Joden en Palestijnen van de jaren dertig van de vorige eeuw dat wel.Angst en macht, wat een beroerde raadgevers, ik moet daar nog goed over nadenken.Want er is niets nieuws onder de zon.
Nu ik een poging gewaagd heb met dit blog,heb ik het gevoel dat ik terug ben van weggeweest.
Nog even geen koffie en nog even niet printen maar er wordt aan gewerkt.
Ik heb mijn blog weer onder handbereik, de tijd van afbraak is gekeerd,mijn min of meer lethargische energie heeft een impuls gekregen. Er gaat opgebouwd worden, vanaf nu!

ontmanteld

08.06.2011

Het getuigt niet van originaliteit om aan een slecht gebit te denken, wanneer mijn blik valt op een ontmantelde boekenkast.Maar op dat moment hing mij nog de grote kans van een tweede kaakellende boven het hoofd. De vergelijking was dus snel gemaakt.
Twee uur later was die dreiging van mijn schouders gehaald, kon ik opgelucht adem halen, de rest in mijn mond zou goed komen en ik pakte de volgende verhuisdoos om vrolijk weer aan het werk te gaan.

Mijn schatjes van dochters hadden bedacht dat voor mijn naderende verjaardag mijn hele kamer maar eens in de nieuwe verf moest worden gezet. De mannen zijn ook ingeschakeld. Het komend weekend gaat dat gebeuren, oma past op de vier kleinkinderen en nu moeten de muren zo leeg en stofvrij mogelijk worden opgeleverd.
Ik heb de afgelopen jaren veel energie aan allerlei zaken gestoken, maar poetsen was daar niet echt bij. Tenminste, poetsen van niet voor de voeten lopende voorwerpen.
Daar wil ik het verder helemaal niet over hebben, mijn boeken inpakken, dat was mijn reis van deze week.
Vijftien grote verhuisdozen zijn vol. Vol met boeken en niet te tillen.
Er zijn veel van deze boeken, die niet terug zullen komen in mijn spiksplinter nieuwe boekenkast, die al wel uitgezocht, maar nog niet gekocht is. Ik heb hem zelfs al op schaal getekend, uitgesneden en er mee geschoven, want hij komt in vallende breedte tegen mijn muur.Breed,smaller, smalst. Berkenhout.
Mijn boeken, veel dus en wat vind ik het moeilijk om van sommige afscheid te nemen.
Nancy Friday, wat heb ik haar gelezen, maar moet ze terug, het is wel verleden tijd. Zo niet Simone de Beauvoir, zij heeft mijn opvoeding afgemaakt, daar waar mijn moeder stopte. Heinrich Böll, achter elkaar gelezen, allemaal, maar ook voorbij, denk ik. Van sommige boeken weet ik het zeker, bij andere zet ik een vraagteken.
Ik ontdek opnieuw mijn droomboeken, de Tarotboeken en kaarten, de esotherische olie-boeken. Die mogen blijven, in de oude boekenkast die mijn vader timmerde, voor en na de oorlog en die niemand wilde hebben toen ze niet mee konden naar het bejaardenhuis.
Destijds werd ik midden in de nacht wakker, greep mijn slapende man bij z'n arm en riep "Hans, de kast van mijn vader, die mag niet eindigen op de stoeprand, wachtend op grof vuil'.
'Ga slapen', bromde mijn man, daar zorgen we morgen meteen voor en zo kwam die kast, die uit een hoog en laag gedeelte bestaat, met een klein bureautje erin verwerkt voor mijn moeder, bij ons in huis.Ik ben de enige levende die nog de geschiedenis van deze boekenkast kan vertellen.
Al mijn keramiekboeken uit de tijd dat ik op de Academie was en thuis lessen gaf, die kunnen niet weg. Tenminste, niet allemaal.

Wanneer je links drukt, krijg je rechts een bobbel.Dat gaat ook zo in een huis waarin geklust gaat worden. Ook op de eerste etage staan een paar boekenkasten, zoals ook op de overloop van de zolder.
De hele bibliotheek van mijn man is nog aanwezig. Allemaal vakliteratuur, waarvan ik hoopte dat onze dochters daarin zouden gaan grasduinen. Verouderd, vinden ze en ze hebben gelijk. De taal van de jaren zeventig,waarin veel ideeën werden geformuleerd is niet meer. In de nieuwe eeuw is een andere gedachtenstroom verwoord in een andere taal.Ook uit deze bibliotheek zullen dus boeken verdwijnen. Om plaats te maken, daar ben ik van overtuigd. Het is goed om te beseffen dat ontwikkeling doorgaat, vernieuwd wordt. Soms de zelfde gedachtes, anders geformuleerd, soms nieuwe begrippen in eigentijdse woorden.
Ik betrap mij er wel eens op, dat ik iets lees en denk, 'jaren vijftig', alleen het taaljasje is 21ste eeuws. Er is veel nieuws onder de zon, dat is waar, maar soms ontdek ik oude begrippen in een eigentijds modieus kleurtje.
De golf die zichzelf vooruit stuwt, wordt geduwd door de achterliggende golf, die wordt geduwd door de achterliggende....
Niets kan worden overgeslagen, niets is voorgoed waardeloos en er zit een element van troost in die gedachte.
Ik ben het verleden, mijn kinderen het heden en mijn kleinkinderen de toekomst, zie daar de loop van de mensheid.

chocoladeplant en de lijntjes waarlangs mijn....

05.06.2011
....dagelijkse leven zwerft.
Hij bloeit, mijn cosmos atrosanquineus en is natuurlijk weer moeilijk op de foto te krijgen.Ik mis nog steeds mijn spiegelreflex, al ben ik heus wel blij met mijn digitaaltje.
Een tijd geleden kreeg ik veel reacties op mijn verhaal over de chocoladeplant.Daar heb ik veel plezier in gehad en besloot toen, een foto te maken zodra ik een bloem zou zien.Bij deze dus.
Zomertijd, er bloeit wat bloeien moet en sommige planten zijn alweer uitgebloeid.
Deze tijd is niet de tijd van opperste concentratie. In mijn hoofd waait het net zo stevig als door de bomen.Ik begin iets en maak het niet af want iets anders dient zich aan.
Was in het machien wacht gelaten totdat ik het ga ophangen; net heb ik een boekenkast op schaal getekend en los gesneden, zodat ik met de verschillende delen kan gaan schuiven.Volgende week wordt mijn benedenhuis geschilderd en dan komt er eindelijk een fatsoenlijke boekenkast, hoop ik.Eigenlijk wil ik ook nog wat zevenblad verwijderen want ik ben mijn bodembedekkende geranium kwijt en ik weet dat er beeldschone blauwpaarse bloempjes aan zitten.
Tussen de punt achter de laatste zin en het begin van deze, zit een uitstapje.
Vanaf het speellandje achter mijn huis riep iemand mijn naam.Opkijkend zag ik mijn buurjongetje van vier, met een heuse fietshelm op en een echt jongensfietsje onder zijn billen. Hij straalde van oor tot oor.Het was de roep van 'Athy, kom je buitenspelen'en natuurlijk liep ik naar buiten, want er moest iets bewonderd worden en dat gaat niet alleen met zwaaien vanachter een raam.
Gevolgd door een kop koffie met koek bij zijn pappa en mamma.Daar volgt dan weer uit, dat, wanneer ik naar Harmelen ga fietsen om vier uur en het regent stevig, mijn buurvrouw mij wel even met de auto wil brengen.
Zou ik kunnen tekenen, dan zou ik nu een zelfportret maken met allemaal scheerlijnen, komend uit mijn hoofd, vastgezet op de grond, waarlangs allemaal gedachtetjes wapperen, plannetjes,voornemens.... in vrolijke kleuren weliswaar. Maar een bont gewoel waar ik eigenlijk ook wel moe van word.
Eén voornemen heb ik nu afgemaakt, deze tekst. Nu ga ik schuiven met de boekenkastdelen en dat is twee. Een uurtje in de tuin vlooien en dat is drie. In de namiddag naar Harmelen, daar doorstoeien met de kast,vragen opwerpen en eten en weer naar huis fietsen.Dan heb ik toch mijn lijstje afgewerkt.
Zomertijd,lichttijd, uitvliegen en weer terug komen.